Μπορεί να κατηγορούμε διαρκώς τη μόδα ότι είναι ανάλαφρη, απλησίαστη, εμμονική αλλά σίγουρα δεν σταματά να μας εκπλήσσει. Να επιστρέφει στο παρελθόν και να προτείνει τάσεις και ρόλους που δεν είχαμε φανταστεί καν ότι θα θέλαμε να υιοθετήσουμε στην καθημερινότητα μας.
Ξεχάστε για λίγο την ήρεμη πολυτέλεια, τον μινιμαλισμό και όλες τις υπόλοιπες προτάσεις που μας υποσχέθηκαν ότι θα λύσουν τη ζωή μας μέσα από μια τσάντα και ένα αφαιρετικό σακάκι. Ο Μεσαίωνας επέστρεψε στην πασαρέλα και τη ζωή μας. Στις βιτρίνες και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Στις σειρές, στις ταινίες, στα αφιερώματα.
Για το φετινό φθινόπωρο, η μόδα έχει άλλη διάθεση και εμμονές από προηγούμενες σεζόν που μιλούσαμε για Barbie και Επικίνδυνες Αποστολές. Σκεφτείτε μοναχές, βασίλισσες, πανοπλίες, κωνικά καπέλα και καλύμματα κεφαλής που μοιάζουν να βγήκαν από μεσαιωνικό χειρόγραφο. Ο Μεσαίωνας επέστρεψε και, παραδόξως, δείχνει πολύ πιο σύγχρονος απ’ όσο θα περίμενε κανείς. Αρκεί να μην θελήσουμε να υιοθετήσουμε και ασορτί μακιγιάζ ή κόμμωση.
Στον οίκο Givenchy για παράδειγμα, η Sarah Burton έβαλε ένα καπέλο στο επίκεντρο που έχουμε δει σε ιστορικά βιβλία και πίνακες ζωγραφικής στα μουσεία. Το κάλυμμα κεφαλής που συνδέουμε με μεσαιωνικές μοναχές εμφανίστηκε σε μαύρο, λευκό και κόκκινο, σχεδιασμένο από τον Stephen Jones, τον μετρ καπελοποιό και κατασκευασμένο από βαριά σατέν T-shirts.
Το πιο εντυπωσιακό ήταν ένα κόκκινο, φορεμένο με ένα μακρύ λευκό φόρεμα με ψηλό λαιμό, κάτι ανάμεσα σε εκκλησιαστικό ένδυμα και αυστηρό βραδινό φόρεμα. Δίπλα του, ξεχώρισαν σκισίματα στους μηρούς, δερμάτινες ασυμμετρίες, κοστούμια και χνουδωτά μοτίβα σε στιλ άνιμαλ-πριν. Και το σενάριο αυτή τη φορά; Μοναχή το πρωί, γυναίκα-αφεντικό το μεσημέρι, ηρωίδα σε σκοτεινό παραμύθι το βράδυ. Ή διαλέξτε τον ρόλο της ζωής σας και αυτοσχεδιάστε.
Αν υπάρχει ένα πράγμα που η μόδα ξέρει να κάνει καλά, είναι να παίρνει κάτι που μοιάζει αδύνατο να φορεθεί και να το κάνει ξαφνικά επιθυμητό. Στον ιστορικό οίκο Louis Vuitton, ο Nicolas Ghesquière κοίταξε επίσης προς τον Μεσαίωνα, αλλά με τον δικό του, περισσότερο κινηματογραφικό τρόπο. Μεταλλικοί γιακάδες που θυμίζουν πανοπλίες, τεράστια κωνικά καπέλα και τσάντες που παραπέμπουν στους τροβαδούρους και στα ταξιδιωτικά αντικείμενα μιας άλλης εποχής. Το στάιλινγκ των μοντέλων δεν προστάζει να πάμε σε ένα μεσαιωνικό φεστιβάλ που μοιάζει να έχει μείνει παγωμένο στον χρόνο. Υπονοεί περισσότερο «φεύγω για έναν άγνωστο προορισμό και κουβαλάω ολόκληρη την ιστορία της Ευρώπης». Για όποιον μπορεί να την σηκώσει φυσικά.
Η Max Mara ακολουθεί μια ακόμη πιο σοβαρή προσέγγιση. Οι μακριές, σχεδόν μοναστικές γραμμές στα παλτό, οι αυστηροί χιτώνες και οι μπότες με μεταλλικά στοιχεία μοιάζουν φτιαγμένα για γυναίκες που δεν χρειάζονται ιδιαίτερες συστάσεις. Και κορίτσια όλων των ηλικιών που αγαπούν και τις 50 αποχρώσεις του καφέ, του μπεζ, του καμηλό. Η έμπνευση από τη Ματίλντα της Κανόσα, που δεν θεωρείται τυχαία μία από τις πιο ισχυρές φεουδαρχικές ηγεμόνες και πολεμίστριες κόμισσες της μεσαιωνικής Ιταλίας δίνει στη συλλογή «πρόσωπο».
Με έντονους συμβολισμούς καθώς πρόκειται για μια ηρωίδα με πολιτική δύναμη, πολιτιστική επιρροή και εξουσία. Και αποτελεί αναμφισβήτητα μια πολύ πιο ενδιαφέρουσα αναφορά από μια ακόμη σταρ που φόρεσε ένα φόρεμα για τρία λεπτά στο κόκκινο χαλί. Και αποθεώθηκε από τους παπαράτσι ή έγινε viral για τους λάθος λόγους. Και μετά υπάρχει η Marie Lueder, που παίρνει την πανοπλία για να την εξελίξει και να την φέρει στο σήμερα. Οι μεταλλικές κουκούλες μεταφράζονται σε δομημένα στοιχεία της γκαρνταρόμπας μας, ενώ παπούτσια με καμπυλωτές μύτες δημιουργούν μια γκαρνταρόμπα όπου ο πολεμιστής συναντά τον γελωτοποιό. Ίσως να είναι πιο διασκεδαστικό από το να ντυνόμαστε όλες σαν να έχουμε μόλις βγει από μία κινηματογραφική αίθουσα με τζιν και μαύρο παλτό.
Είναι η πρώτη φορά ίσως που ο Μεσαίωνας δεν εμφανίζεται ως καρναβάλι εποχής. Οι σχεδιαστές κρατούν τα σύμβολα του, από την κουκούλα και την πανοπλία μέχρι τον χιτώνα, το κωνικό καπέλο και τη μοναστική γραμμή, για να τα περάσουν μέσα από σύγχρονες σιλουέτες.
Να τα αποκωδικοποιήσουν στο σήμερα. Υπάρχει κάτι σχεδόν ανακουφιστικό σε αυτή την υπερβολή. Μετά από χρόνια μινιμαλισμού, λευκών αθλητικών παπουτσιών, διακριτικών λογοτύπων και της διαρκούς απαίτησης να δείχνουμε «αβίαστα κομψές», η μόδα αποφασίζει να γίνει ξανά θεατρική. Να καλύψει το κεφάλι, να σκληρύνει τους ώμους, να προσθέσει μέταλλο. Να θυμηθεί ότι ένα ρούχο μπορεί να είναι χαρακτήρας και όχι απλώς το φόντο για μία (ακόμη) φωτογραφία στο Instagram. Άλλωστε, η μόδα ανέκαθεν αγαπούσε τις γυναίκες που δεν περνούσαν απαρατήρητες. Φέτος απλώς τις ντύνει σαν ηγουμένες, βασίλισσες και πολεμίστριες. Ο Μεσαίωνας είναι της μόδας. Χωρίς να ξεχνάμε ότι στις 31 του μηνός είναι και Halloween. Λέτε;
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
