Και οι νέες δημοσκοπήσεις δείχνουν πως το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να χτυπήσει την πρώτη θέση στις εκλογές. Δεν είναι μόνο ο λίγος χρόνος που απομένει έως τις κάλπες, ούτε ότι η ανακοίνωση του νέου κόμματος του Αλέξη Τσίπρα θα αφαιρέσει από τη Χαριλάου Τρικούπη εκλογικό χώρο. Είναι και ότι στις τελευταίες δημοσκοπήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας (π.χ. GPO για τα «Παραπολιτικά» το Σάββατο) το ΠΑΣΟΚ δεν μπορεί να κερδίσει παρά μόνο λίγο πάνω από τις μισές απώλειες της Νέας Δημοκρατίας, ενώ ο πρόεδρός του δεν μπορεί να δημιουργήσει εικόνα «πρωθυπουργησιμότητας» παρά τη μικρή άνοδο που εμφανίζει σε ορισμένους δείκτες.
Καλύτερα από τον καθένα την πραγματική κατάσταση τη γνωρίζει η ίδια η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, πολύ περισσότερο έχοντας στο προσκήνιο ή στο παρασκήνιο δίπλα της «μπαρουτοκαπνισμένα» στελέχη του άλλοτε κραταιού ΠΑΣΟΚ (π.χ. Κώστα Σκανδαλίδη και Κώστα Λαλιώτη αντιστοίχως), αλλά και δελφίνους με μεγάλη πολιτική εμπειρία και κρίση όπως η Άννα Διαμαντοπούλου, ο Παύλος Γερουλάνος και ο Χάρης Δούκας.
Αποτελεί άλλωστε κοινό μυστικό πως πραγματικός στόχος του Νίκου Ανδρουλάκη δεν είναι η πρώτη θέση στις εκλογές. Πραγματικός στόχος είναι η δεύτερη θέση, να είναι δηλαδή μπροστά από τον Αλέξη Τσίπρα, που αυτήν τη στιγμή, αν και δεν έχει ανακοινώσει την ίδρυση κόμματος με αποτέλεσμα οι δημοσκοπήσεις να μη μετρούν τον ίδιο αλλά -όπως ο ίδιος λέει- τη… σκιά του, είναι από τα φαβορί για τη δεύτερη θέση, ενώ υπάρχει και η Μαρία Καρυστιανού, παρότι δεν διαθέτει τη δυναμική που είχε δείξει ότι θα έχει.
Για τον λόγο αυτόν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιλέγει μια έξυπνη στρατηγική, ελπίζοντας ότι αυτή θα αποδώσει: Οξύνει στο έπακρο την αντιπαράθεση με τη Νέα Δημοκρατία και προσωπικά με τον πρωθυπουργό, στοχεύοντας στα «αντιδεξιά» ανακλαστικά παραδοσιακών ψηφοφόρων της Χαριλάου Τρικούπη, συσπειρώνοντας το κόμμα του και αποφεύγοντας να δημιουργήσει εσωκομματικά μέτωπα όπως εν πολλοίς φάνηκε από τις χθεσινές προτάσεις του για τη θέση του γραμματέα του κόμματος και τη σύνθεση του Πολιτικού Συμβουλίου.
Ταυτόχρονα, επιλέγει δύο ιδιαίτερα επιθετικές στρατηγικές έναντι του Αλέξη Τσίπρα και της Αριστεράς.
Πρώτον, ταυτίζει απολύτως τον Κυριάκο Μητσοτάκη με τον Αλέξη Τσίπρα, κατηγορώντας τον πρωθυπουργό ότι συνεχίζει απλώς όλες τις αρνητικές πλευρές της περιόδου ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που είχε δεσμευτεί να αλλάξει. Ταυτόχρονα ταυτίζει στελέχη των δύο περιόδων, π.χ. τον Άδωνι Γεωργιάδη με τον Παύλο Πολάκη. Τα έπραξε, για παράδειγμα, και τα δύο με την ομιλία του στο Φόρουμ των Δελφών, αλλά και σε άλλες τοποθετήσεις και ομιλίες του. Στόχος προφανώς οι διαρροές προς το κόμμα Τσίπρα από ψηφοφόρους του συντηρητικού χώρου, κυρίως όμως η δημιουργία μιας «υγειονομικής ζώνης» γύρω από το ΠΑΣΟΚ ώστε να μην υπάρχουν διαρροές προς τα αριστερά του.
Δεύτερον, η επαναφορά της θεωρίας της «χαμένης ψήφου», μιας στρατηγικής που χρησιμοποίησε κατά κόρον ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ, Ανδρέας Παπανδρέου, προκειμένου να λεηλατήσει τις ψήφους των κομμάτων της Αριστεράς – τότε του ΚΚΕ του Χαρίλαου Τρικούπη και του ΚΚΕ Εσωτερικού του Λεωνίδα Κύρκου.
Στην πραγματικότητα ο Νίκος Ανδρουλάκης διεξάγει έναν αληθινό «διμέτωπο αγώνα», με στόχο τόσο τη φθορά της κυβέρνησης και προσωπικά του πρωθυπουργού όσο και την πίεση στον Αλέξη Τσίπρα. Μόνο τυχαίο δεν θεωρείται άλλωστε ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ στην προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στη Βουλή έμεινε και παρακολούθησε την ομιλία του Σωκράτη Φάμελλου, ελπίζοντας προφανώς ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα παραμείνει και θα κατέλθει αυτόνομα στις εκλογές.
Ο πήχυς του 17% και η απορρόφηση της Αριστεράς
Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ προφανώς εκτιμά πως εάν το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης λάβει ένα ποσοστό πάνω από το 17%, όχι μόνο ο ίδιος δεν θα έχει κανένα πρόβλημα παραμονής στην ηγεσία, αλλά και θα έχει τη δυνατότητα να ενσωματώσει ένα τμήμα των αριστερών ψηφοφόρων και εν πολλοίς και κάποιων στελεχών με το δίλημμα «εγώ μπορώ να κερδίσω τον Μητσοτάκη». Στο δε εσωτερικό του μέτωπο θα έχει καθαρίσει άπαξ διά παντός αφού δελφίνοι όπως οι Παύλος Γερουλάνος, Χάρης Δούκας και Άννα Διαμαντοπούλου θα έχουν ξεπεραστεί.
Αν μάλιστα το ΠΑΣΟΚ είναι δεύτερο κόμμα με ένα τέτοιο -ή και με μικρότερο- ποσοστό, είναι σαφές πως θα επιχειρήσει τον διεμβολισμό της Αριστεράς αμέσως μετά τις πρώτες εκλογές, στις δεύτερες που θα ακολουθήσουν.
Το πρόβλημα για τον Νίκο Ανδρουλάκη θα είναι όχι απλώς αν το ΠΑΣΟΚ λάβει ένα μικρότερο ποσοστό, αλλά αν δεν είναι δεύτερο κόμμα.
Σε μια τέτοια περίπτωση θα υποστεί αυτά που ο ίδιος προγραμματίζει για τον Αλέξη Τσίπρα και συνολικότερα για την Αριστερά. Πολύ περισσότερο καθώς αν το ΠΑΣΟΚ είναι τρίτο κόμμα, θα επανέλθει με ένταση το σενάριο για συγκυβέρνηση με τη Νέα Δημοκρατία με πρωθυπουργό τον Μητσοτάκη, με ό,τι αυτό θα συνεπάγεται για τη συνοχή της Χαριλάου Τρικούπη και το μέλλον του νυν προέδρου της.
Στον χώρο του παλαιού ενιαίου ΣΥΡΙΖΑ δεν λείπουν εκείνοι που επιθυμούν τη συγκρότηση ενός μετώπου απέναντι στον Αλέξη Τσίπρα. Και μάλιστα με την πλειοψηφία της Νέας Αριστεράς όπως αυτή εκφράζεται από την τωρινή ηγεσία της με επικεφαλής τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη, αλλά βεβαίως και τον ΣΥΡΙΖΑ του Σωκράτη Φάμελλου – ή ό,τι απομείνει από αυτόν μετά την ίδρυση κόμματος από τον πρώην πρωθυπουργό.
Ενδιαφέρον ότι στην κατεύθυνση αυτή εμφανίζεται και ο Σταύρος Κοντονής, το φλερτ του οποίου με τον Νίκο Ανδρουλάκη διακόπηκε χωρίς να καταλάβει κανείς ποτέ γιατί. Όπως δεν κατάλαβε κανείς πώς αποστασιοποιήθηκε ο Κώστας Χρυσόγονος και άλλα στελέχη που για ένα διάστημα φάνηκε να είναι επιλογές του προέδρου του ΠΑΣΟΚ.
Ο Σωκράτης Φάμελλος, πάντως, μάλλον θα ήθελε μια κατ’ ιδίαν «μυστική συνάντηση» με τον Αλέξη Τσίπρα, καλά προετοιμασμένη, ώστε να συζητήσουν -ίσως και να συμφωνήσουν- τις εξελίξεις. Σε κάθε περίπτωση ο πρώην πρωθυπουργός επισπεύδει τις εξελίξεις με το νέο κόμμα.
Ο Γιάννης Ραγκούσης δήλωσε στο Φόρουμ των Δελφών πως δεν «πειράχτηκε» το εκλογικό αποτέλεσμα του 2023, παρά μόνο στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ. Ποιους εννοούσε ο πρώην υπουργός ότι «πείραξαν» το αποτέλεσμα στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ; Τον Γιώργο Κατρούγκαλο με τις δηλώσεις του για τις συντάξεις λίγες μέρες μετά τις εκλογές, τη Θεανώ Φωτίου, τον Ευκλείδη Τσακαλώτο με τις δηλώσεις του για τα διπλά νομίσματα, τον Παύλο Πολάκη κ.ο.κ. Ένα δίκιο το έχει…
Εφημερίδα Απογευματινή
