Στην πολιτική πολλές φορές αρκούν μικρά γεγονότα που δεν υπολογίζει κανείς τον αντίκτυπό τους, ώστε να προκληθεί πολιτικό κόστος. Η δε γενεσιουργός αιτία τους ακόμη και αν εξαλειφθεί δεν ακυρώνει ούτε τον αντίκτυπο ούτε τις εντυπώσεις, που έχουν και αυτές τα αρνητικά αποτελέσματά τους.
Αναφερόμαστε στη δίκη των Τεμπών και το δικαιολογημένο ζήτημα που προέκυψε με την αίθουσα του δικαστηρίου που είχε επιλεγεί και που δημιουργούσε λόγω της μικρής χωρητικότητάς της μια ασφυκτική κατάσταση, η οποία έδωσε το δικαίωμα αντιδράσεων και αναβολής της δίκης. Γεγονός που έδωσε την ευκαιρία να αρχίσουν οι επιθέσεις στην κυβέρνηση, ειδικώς δε από τους πρωταγωνιστές της πολιτικής εκμετάλλευσης του τραγικού δυστυχήματος.
Το δυστύχημα αυτό ανέσυρε στην επιφάνεια παθογένειες πολλών ετών στον συγκεκριμένο τομέα των συγκοινωνιών. Και, ανεξαρτήτως των σημαντικών ευθυνών του παρελθόντος, το βέβαιο είναι ότι σε αυτές τις περιπτώσεις βάλλεται αυτός στου οποίου τα χέρια «σκάει η χειροβομβίδα». Έτυχε να είναι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, έτσι ώστε να ξιφουλκήσουν εναντίον της ακόμη και αυτοί που στα χρόνια της δικής τους ευθύνης αδράνησαν ώστε να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις του τραγικού δυστυχήματος. Υπήρξε επομένως η ιδανική ευκαιρία ώστε οι στερούμενοι πολιτικών επιχειρημάτων που έβλεπαν συγχρόνως ότι η κοινωνία τούς έχει δικαιολογημένα γυρίσει την πλάτη να βρουν πεδίο αντιπολιτευτικής επίθεσης, εκμεταλλευόμενοι και τη δικαιολογημένη ευαισθησία της κοινωνίας απέναντι στα θύματα της τραγωδίας, τα οποία μάλιστα στη συντριπτική τους πλειοψηφία ήταν νεαρά παιδιά.
Παρ’ όλα αυτά, δεν ήταν, για τους πολλούς τουλάχιστον, λίγες οι φορές που η κυβέρνηση, είτε από αμηχανία στη διαχείριση ενός τέτοιου συμβάντος που συγκλόνισε την κοινή γνώμη, είτε από σπουδή για να δείξει ότι επιθυμεί και η ίδια να αποδοθεί δικαιοσύνη και ότι δεν καλύπτει κανέναν υπεύθυνο ακόμη κι αν είναι πολιτικό πρόσωπο, προκάλεσε τις αντίθετες εντυπώσεις από αυτές που ήθελε να δημιουργήσει.
Ασφαλώς και η κυβέρνηση είχε υπόψιν τις συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί. Αγανακτισμένοι συγγενείς, ορισμένοι εκμεταλλευτές του ανθρώπινου πόνου και εξαχρειωμένοι πολιτικοί που άδραξαν την ευκαιρία, αποτέλεσαν ένα πολύμηνο σκηνικό, που δεν θεωρούνταν ευνοϊκό πεδίο για την κυβέρνηση.
Αυτό ακριβώς το σκηνικό έπρεπε να κάνει τους κυβερνητικούς χειρισμούς στο συγκεκριμένο θέμα προσεκτικούς και να αποκλείει επιπόλαιες κινήσεις που απλώς θα τροφοδοτούσαν το σκόπιμο και προκατασκευασμένο μένος όσων ενδιαφέρονταν να εκμεταλλευθούν πολιτικά το δυστύχημα. Άλλωστε δεν είναι τυχαία η εμμονή να αποκαλείται από συγκεκριμένους κύκλους έγκλημα το δυστύχημα, χαρακτηρισμός που διευκόλυνε τους σκοπούς τους.
Καλώς ή κακώς, στην πολιτική οι εντυπώσεις έχουν τη δική τους απήχηση και εξισώνονται στη συνείδηση μερίδας του κόσμου με τις αυθεντικές ενέργειες. Και υπ’ αυτήν την έννοια δεν πρέπει να παραγνωρίζονται οι επιπτώσεις τους. Ειδικά όταν στην κοινωνία υπάρχει σημαντικό τμήμα που επηρεάζεται από τα επιφαινόμενα παρά από τα πραγματικά γεγονότα.
