Ένα από τα σημαντικά στελέχη του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης (προσδιορίζουμε ότι είναι το ΠΑΣΟΚ τώρα, διότι από των εκλογών του 2010 είχαμε αρκετές διαφοροποιήσεις στη θέση αυτή), που έχει και αρχηγικές βλέψεις, ο κ. Παύλος Γερουλάνος, έχει εκφράσει τη διαφωνία του -και μάλιστα κάθετα, όπως είπε- σε οποιαδήποτε συνεργασία με τη Νέα Δημοκρατία. Είναι μία πολιτική άποψη απολύτως, κατά τα άλλα, σεβαστή, η οποία όμως επιδέχεται κριτικής, όπως άλλωστε επιβάλλεται στα δημοκρατικά καθεστώτα.
Η διαφωνία του αυτή εδράζεται στην -κατά την άποψή του- διαφορά των δύο κομμάτων ως προς βασικές αρχές. Και έφερε ως παράδειγμα τις διαφορές ως προς το λεγόμενο κοινωνικό κράτος, διότι η μεν ΝΔ το βλέπει ως αγαθοεργία το δε ΠΑΣΟΚ ως μία ενδυνάμωση του πολίτη.
Κατ΄ αρχάς, με τη θέση αυτή ο κ. Γερουλάνος αποδοκιμάζει στην ουσία το ίδιο του το κόμμα το οποίο είναι η αλήθεια ότι τα δύσκολα χρόνια της κρίσης έβαλε πλάτη για τη διάσωση της χώρας. Γεγονός που σημαίνει ότι αν ο μη γένοιτο βρισκόταν η χώρα σε ακυβερνησία, με ό,τι κι αν αυτό μπορεί να συνεπάγεται, ο κ. Γερουλάνος θα προτιμούσε να πάει η χώρα στα βράχια. Διότι δεν φαντάζεται κανείς να εννοεί ότι θα μπορούσε να συνεργαστεί με τους περιθωριοποιημένους ή αυτούς που έχει δικαιολογημένα αποδοκιμάσει ο ελληνικός λαός ή με κόμματα των οποίων οι αρχηγοί προβάλλουν συνωμοτικές θεωρίες που μόνο οι λεγόμενοι ψεκασμένοι μπορούν και τις ασπάζονται!
Ας παραβλέψουμε ότι το επιχείρημα αυτό συνιστά μία σοφιστεία, από εκείνες που χρησιμοποιούσαν στην αρχαία Ελλάδα οι εμπνευστές της για να παρουσιάζουν το άσπρο μαύρο. Εμείς απλώς μπορούμε να επισημάνουμε ότι η σοσιαλιστική ευαισθησία την οποίαν είχε επιδείξει ως κυβέρνηση το ΠΑΣΟΚ -και είναι ένδειξη το πώς αντιλαμβάνεται το κοινωνικό κράτος-είχε καθαρά λαϊκίστικα χαρακτηριστικά διότι βασιζόταν στη σταδιακή χρέωση του ελληνικού λαού την οποία αυτός χρόνια μετά την πλήρωσε ακριβά.
Με την έννοια αυτή πράγματι η σιωπή σε αρκετές αν όχι σε όλες τις περιπτώσεις -και πάντως στις πολιτικές- είναι κυριολεκτικώς χρυσός. Αυτό θα έπρεπε να το γνωρίζει καθένας από το συγκεκριμένο κόμμα ώστε να αποφεύγει να προκαλεί συνειρμούς για το κυβερνητικό παρελθόν των Ελλήνων σοσιαλιστών. Διότι τις αλησμόνητες εκείνες εποχές η ενδυνάμωση του πολίτη στο πλαίσιο ενός κοινωνικού κράτους βασιζόταν στην ευαγγελική ρήση «φάε πίε και ευφραίνου», η οποία έθεσε τα γερά θεμέλια στη μετέπειτα εθνική κατάντια.
Τα «ευεργετικά» αποτελέσματα της κοινωνικής τακτικής «ό,τι θέλει ο λαός», τα πληρώσαμε. Αλλά αν είχαμε προσόντα… Τειρεσία για να δούμε το τσουνάμι που δημιουργούσαν σιγά σιγά η σοσιαλιστική διάλυση του κράτους και της οικονομίας, σίγουρα θα ήταν από τότε το ΠΑΣΟΚ στο περιθώριο.
Όντως υπάρχει διαφορά ως προς το τι πρέπει να είναι το κοινωνικό κράτος.
Εφημερίδα Απογευματινή
