Η απόσταση από το 2016 είναι μακρά από κάθε άποψη. Τόσο ως προς τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα ή το διεθνές προφίλ της όσο και ως προς τις συνθήκες και τις ανατροπές που εξελίσσονται στο παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό όμως που συνδέει το χθες με το σήμερα είναι η ηγετική παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Τότε στην αντιπολίτευση και από το 2019 και μετά στην κυβέρνηση.
Στο πολιτικό και κομματικό σύστημα έχουν επέλθει σημαντικές μεταβολές. Κόμματα και πρόσωπα έχουν εξαϋλωθεί ή έχουν υποβαθμισθεί ως προς τη δημόσια παρουσία και επιρροή τους. Η κυβέρνηση συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και οι εποχές της μεγάλης διαπραγμάτευσης, του δημοψηφίσματος, των κινητοποιήσεων της οργής και του τρίτου στη σειρά μνημονίου εποπτείας και χρεοκοπίας είναι βαθύ παρελθόν. Το έργο και η πολιτεία της διακυβέρνησης Μητσοτάκη έχει επιφέρει εξαιρετικά αποτελέσματα. Δεν σημαίνει ότι έχουν λυθεί όλα τα προβλήματα. Αλλά στην Ελλάδα νιώθουμε πολύ πιο ισχυροί από τον Αύγουστο του 2018 ή την υβριδική επίθεση από την Τουρκία με τη χρήση λαθραίων μεταναστών του 2020. Πολύ πιο σύγχρονοι ως προς τη λειτουργία και την ψηφιοποίηση του κράτους από την εποχή της πανδημίας του κορωνοϊού. Πολύ πιο αξιόπιστοι και στρατιωτικά εξοπλισμένοι στην Ευρώπη και στις διεθνείς συμμαχίες μας από ό,τι ακόμη και πριν από τη χρεοκοπία του 2011.
Αυτό που μένει ίδιο σε όλα αυτά τα χρόνια είναι η δημοφιλία και η αξιοπιστία του ηγέτη της κεντροδεξιάς Νέας Δημοκρατίας κ. Μητσοτάκη. Αρχικά στην αντιπολίτευση, όταν στις δημοσκοπήσεις ελάχιστο χρόνο μετά την εκλογή του στην ηγεσία το κόμμα κατέγραψε εντυπωσιακή άνοδο στην εμπιστοσύνη και την προσδοκία των πολιτών, μέχρι και σήμερα. Η Νέα Δημοκρατία από τα παλαιά και νέα κόμματα έμεινε και παραμένει η μόνη δύναμη διακυβέρνησης. Εγγυητής και ηγέτης σε αυτήν τη μακρά πορεία από την παρακμή στη νέα ισχύ της Ελλάδας ο κ. Μητσοτάκης. Ο πρωθυπουργός.
Εφημερίδα Απογευματινή
