Μπορεί στην Ελλάδα να έχουμε πολιτική σταθερότητα ως προς τη διακυβέρνηση και αυτό να μας δίνει πλεονέκτημα εθνικά απέναντι στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Όμως υπάρχει πρόβλημα με την αντιπολίτευση. Στο πεδίο αυτό, το είδωλο είναι ανεστραμμένο. Τα κόμματα, ειδικά αυτά που δεν είναι προσωπικά πολιτικά γραφεία, βρίσκονται σε εσωστρέφεια και στρατηγική αμηχανία. Η αξιωματική αντιπολίτευση του ΠΑΣΟΚ οδεύει, εν μέσω διαγραφών και σύγχυσης, προς το τακτικό συνέδριο αναζητώντας στην πόλωση, στη σκανδαλολογία και στον εντυπωσιασμό μια διέξοδο που θα επιτρέψει να παραμένει ο κυρίαρχος πόλος στην αντιπολίτευση ως προς τις δημοσκοπήσεις για το μακρύ χρονικό διάστημα μέχρι τις εκλογές. Από την άλλη πλευρά, η ευρεία και πολυδιασπασμένη Αριστερά αναμένει τις κινήσεις του πρώην πρωθυπουργού κ. Τσίπρα για να προσδιορίσει την ίδια την πραγματικότητά της.
Η αστάθεια και η ρευστότητα σε πρόσωπα, επιλογές, συμψηφισμούς, συμβιβασμούς και ρήξεις δεν βοηθούν στη σύνθεση ενός πολιτικού σκηνικού και ενός κοινοβουλευτισμού σε εθνικό επίπεδο ικανού να αντιληφθεί και να διαχειριστεί σε ένα γενικότερο πλαίσιο την ταραχώδη περίοδο σε διεθνές επίπεδο. Με τον πόλεμο στην Ανατολή να έχει προστεθεί σε εκείνον της Ουκρανίας, όπως και στον εν γένει προβληματισμό για το πού πάει η Ευρώπη ή και το ΝΑΤΟ, τα ενεργειακά ζητήματα και η πληθωριστική αναταραχή στις εφοδιαστικές αλυσίδες για μία ακόμη φορά πιέζουν για επείγουσες και έκτακτες λύσεις και μέτρα στήριξης.
Τα μηνύματα που εκπέμπει το πολιτικό σκηνικό προς την κοινωνική συγκρότηση δεν είναι ούτε αξιακά ούτε ρεαλιστικά. Οι σκοπιμότητες των ηγεσιών και των πρωταγωνιστών της αντιπολίτευσης παραμένουν απολύτως ασύμβατες με την εθνική εγρήγορση που απαιτείται στην παρούσα φάση προκειμένου σε κάθε στροφή της ιστορίας η Ελλάδα να ενισχύεται και να κινείται προς τα εμπρός και προς τα επάνω. Η διακυβέρνηση είναι πολύ ισχυρή και αξιόπιστη. Η πολιτική όμως κυριολεκτικά χάνεται στη μετάφραση.
Εφημερίδα Απογευματινή
