Καλύτερη από το πλαφόν είναι μια συμφωνία μεταξύ κυβέρνησης και εκπροσώπων της βιομηχανίας ή του τομέα των σουπερμάρκετ. Όπως αυτή που εξελίχθηκε χθες στο Μέγαρο Μαξίμου. Το πλαφόν έχει τη βάση του σε μια υποχρεωτικότητα της ισχύος του κράτους. Η συμφωνία για σταθεροποίηση αρχικά στο πεδίο του πλαφόν για το επόμενο δίμηνο των τιμών 2.000 προϊόντων έχει τη βάση της στη συναντίληψη, που αποτελεί υγιή στάση αμοιβαίας δέσμευσης απέναντι στην κερδοσκοπία.
Το γεγονός ότι, παρά την αύξηση των μισθών, τη μείωση των φόρων και την επαναφορά συλλογικών συμβάσεων μεταξύ εργοδοτών και εργαζομένων, η αγοραστική δύναμη των Ελλήνων ύστερα από όσα εξελίχθηκαν την προηγούμενη δεκαετία παραμένει χαμηλά θα πρέπει να αποτελεί αφετηρία σοβαρών συζητήσεων. Επίσης, το γεγονός ότι διάφορες πολυεθνικές καταγράφεται ότι πωλούν σειρά από προϊόντα της καθημερινότητας και όχι τα επονομαζόμενα πολυτελή μέχρι και 30% πιο ακριβά από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, με σαφώς πιο υψηλούς μέσους μισθούς, θα πρέπει να προβληματίζει.
Το ζητούμενο δεν μπορεί να είναι ο κομματικός καιροσκοπισμός. Ούτε το εκτός πραγματικότητας κέρδος των επιχειρήσεων. Είναι βασικό ζητούμενο η ευταξία σε μια χώρα που επιθυμεί να υπάρξουν εγγυήσεις για τη μείωση των ανισοτήτων και την πολιτική σταθερότητα. Υπάρχουν άλλοι λαοί στην Ευρώπη που διατηρούν πιο ώριμη και μαχητική καταναλωτική συνείδηση και συμπεριφορά. Οι Έλληνες δεν αντιδρούν με την ίδια αποφασιστικότητα όταν οι τιμές ανεβαίνουν. Αυτή η πραγματικότητα όμως αυξάνει τόσο την ευθύνη των επιχειρήσεων όσο και τη διαβούλευση του κράτους. Που όμως στις φιλελεύθερες δημοκρατίες και οικονομίες ευρωπαϊκού τύπου είναι σχετικά άοπλο.
Με δεδομένο ότι έχει προηγηθεί σωρεία κρίσεων από τον κορωνοϊό μέχρι την περιπέτεια στο Ορμούζ, με σωρευτικά αποτελέσματα θα πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι οι εξελίξεις του φθινοπώρου κινούνται προς ύφεση. Το ίδιο θα πρέπει να συμβεί και με τον πληθωρισμό της ακρίβειας.
Εφημερίδα Απογευματινή
