Η ελληνική Αριστερά παραπαίει εδώ και καιρό σε παρατεταμένη κρίση ανυποληψίας, ιδιαίτερα μετά τη διακυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ, αναζητώντας ταυτότητα και βηματισμό που θα την επαναφέρει στον πολιτικό χάρτη. Μέσα σε αυτό το σκηνικό της προϊούσας φθοράς, το πρόσωπο που συνεχίζει να προκαλεί τις πιο έντονες συζητήσεις είναι ο Παύλος Πολάκης ακόμη και χθες, μετά την ανακοίνωση της απόσυρσής του από τη διεκδίκηση της ηγεσίας. Και όμως, ο βουλευτής Χανίων μπορεί και να κρατά το κλειδί για την ανάκτηση του στοιχείου εκείνου που τροφοδοτούσε ιστορικά την Αριστερά μέχρι το 2019: Τη λαϊκότητα.
Σε μια εποχή όπου η κυρίαρχη πολιτική εμφανίζεται υπερβολικά τεχνοκρατική, αποστειρωμένη και συχνά αποκομμένη από τον καθημερινό αγώνα της επιβίωσης, ο Πολάκης μιλά μια γλώσσα που ο απλός πολίτης κατανοεί. Αυτή η λαϊκότητα δεν αποτελεί κατασκεύασμα. Είναι βιωματική. Ως μάχιμος γιατρός γνωρίζει εκ των έσω το ΕΣΥ και ως πρώην δήμαρχος στην Κρήτη κουβαλά βαθιά γνώση των αναγκών της περιφέρειας. Και όταν καταγγέλλει τα κακώς κείμενα, δεν επιστρατεύει την ψυχρή, ουδέτερη γλώσσα των στατιστικών, αλλά το πάθος της γνώμης του
Κρίσιμο στοιχείο αυτής της λαϊκότητας είναι η συνειδητή άρνησή του να ευθυγραμμιστεί με τα «woke» πρότυπα που κυριάρχησαν στις σύγχρονες αριστερές αναζητήσεις. Πρόκειται για πρότυπα τα οποία η ελληνική κοινωνία αντιμετωπίζει με σκεπτικισμό, θεωρώντας τα ξένα προς την πραγματικότητα. Σε αντίθεση με την αριστερή ατζέντα που αναλώθηκε σε δικαιωματικές ορολογίες και θεωρητικές αναζητήσεις, καλλιεργώντας την αίσθηση της ελιτίστικης απομάκρυνσης, ο Χανιώτης επιμένει στην παραδοσιακή, ταξική ατζέντα: στην εργασία, στη δημόσια υγεία, στη διαφάνεια. Ο Παύλος Πολάκης, με το λαϊκό του προφίλ, διαθέτει το μοναδικό προνόμιο να ακούγεται εκεί που οι άλλοι αδυνατούν. Αν η Ρένα Δούρου διαθέτει αυτή την ικανότητα, θα φανεί πολύ σύντομα. Αν δηλαδή, η δική της προσέγγιση μπορεί να προσφέρει γείωση με την κοινωνία ή αν ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να αναζητά το χαμένο του ακροατήριο.
Eφημερίδα Απογευματινή
