Χθες είχαμε σε όλη την Ελλάδα συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις, αρκετά μαζικές και σε καμία περίπτωση στο κλίμα των όσων εξελίχθηκαν στη Γαλλία, την Ιταλία, το Βέλγιο και αλλού. Στη χώρα μας μέσα από τις διαμαρτυρίες αυτές τίθενται ζητήματα, προβλήματα και από τη στιγμή που δεν υπάρχουν έκτροπα, ζητούνται με ειρηνικό και δημοκρατικό τρόπο απαντήσεις από την κυβέρνηση.
Με δεδομένο ότι ειδικά χθες επίκεντρο των οργανωτών των διαδηλώσεων αυτών ήταν οι μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί ανεδείχθησαν ζητήματα όπως αυτό της έλλειψης καθηγητών, ακριβής φοιτητικής στέγης, των προγραμμάτων σπουδών, της ασφάλειας των σχολικών κτιρίων, της στήριξης των οικογενειών που αδυνατούν να καλύψουν το κόστος των πανεπιστημιακών σπουδών των παιδιών τους.
Από την πλευρά της κυβέρνησης και της Νέας Δημοκρατίας παρατηρήθηκε μια υπεραντίδραση για την περίπτωση που οι συγκεντρώσεις εξελίσσονταν σε ταραχές και την προβολή της αναγκαιότητας να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή και η δημόσια τάξη στην Ελλάδα, στο παρόν περιβάλλον του χάους στην Ευρώπη. Όλα αυτά καλά και εύλογα μέχρι κάποιου βαθμού. Ταραχές όμως δεν συνέβησαν τουλάχιστον αξιοσημείωτες.
Τα αρμόδια υπουργεία όπως το Παιδείας και γενικότερα η επικοινωνία της κυβέρνησης με τους μαθητές, τους φοιτητές και τους γονείς τους αλλά και η ενημέρωση των πολιτών δεν έπρεπε να είναι πιο επαρκής; Για παράδειγμα, υπάρχουν αναβαθμίσεις στα σχολικά κτίρια, επεκτείνονται και εκσυγχρονίζονται σημαντικά οι φοιτητικές εστίες, υπάρχουν σημαντικές αλλαγές στη διδασκαλία όπως, για παράδειγμα, το πολλαπλό βιβλίο, συγκεκριμένα θετικά μέτρα στήριξης σε οικογένειες με οικονομική δυσπραγία. Αναλόγως για τους συνταξιούχους που και αυτοί διακριτά είχαν συγκεντρώσεις και αιτήματα χθες.
Γιατί δεν υπήρξε τέτοια διάθεση δημόσιου διαλόγου από την πλευρά της κυβέρνησης; Οι διαδηλώσεις δεν είναι μόνον κουκούλες, ΜΑΤ και μολότοφ. Ούτε αντικείμενο του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη και της Αστυνομίας αποκλειστικά. Μήπως η κυβέρνηση οφείλει να το ξαναδεί και να μην πανικοβάλλεται;
Εφημερίδα Απογευματινή
