Η σημερινή εικόνα της ελληνικής Βουλής, με τα κοινοβουλευτικά έδρανα να εμφανίζουν διαρκώς διογκούμενο πλήθος ανεξάρτητων βουλευτών, δεν αποτελεί απλώς μια τεχνική ή αριθμητική ιδιομορφία της τρέχουσας συγκυρίας. Συνιστά, πρωτίστως, το ορατό σύμπτωμα μιας συνολικής και βαθιάς κρίσης αξιών, θεσμών και πολιτικής αντιπροσώπευσης. Είναι ο καθρέφτης ενός πολιτικού συστήματος που μοιάζει να αποσυντίθεται από τα μέσα, εγκλωβισμένο στις δικές του δομικές παθογένειες.
Για να κατανοήσει κανείς πώς φτάσαμε στην αποσάθρωση ολόκληρων Κοινοβουλευτικών Ομάδων πρέπει να ανατρέξει στην ιστορική ολίσθηση της ποιότητας του πολιτικού συστήματος κατά τη διάρκεια της ύστερης Μεταπολίτευσης. Η πολιτική απεκδύθηκε το κοινωνικό της περιεχόμενο και αντικαταστάθηκε από την επικοινωνιακή διαχείριση, τη διατήρηση των ισορροπιών, τους εξυπνακισμούς και την εξυπηρέτηση προσωπικών στρατηγικών. Σε αυτό το περιβάλλον, το κόμμα έπαψε να είναι ο ιδεολογικός χώρος της κοινής συνισταμένης και έγινε το όχημα για την προσωπική ανέλιξη πολλών. Ενίοτε και τυχάρπαστων προσώπων που αύριο δεν θα τους θυμάται κανείς.
Η πολιτική αντιπαράθεση δεν διεξάγεται πλέον στο πεδίο των μεγάλων ρευμάτων ή των εναλλακτικών σχεδίων για τη χώρα, αλλά στη βάση της επικοινωνίας, των εικόνων και των προσωπικών στρατηγικών. Η ουσία εντέλει, αντικαταστάθηκε από το επιφανειακό της ρηχότητας και η Βουλή από πεδίο σύγκρουσης ιδεών μεταλλάχθηκε σε μια ρευστή «αγορά» ιδιοτελών στρατηγικών, κλονίζοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών στο σύστημα.
Η ευκολία με την οποία ανοίγεται στις μέρες μας η πόρτα της ανεξαρτητοποίησης δείχνει εντέλει ότι οι δεσμοί αυτών των προσώπων με τα κόμματά τους, δεν ήταν και τόσο ιδεολογικοί. Και όταν ο κομματικός μηχανισμός νομής της εξουσίας δεν μπορεί πλέον να ικανοποιήσει προσωπικές φιλοδοξίες ή όταν το καράβι κλυδωνίζεται, η φυγή φαντάζει ως η μόνη επιλογή για την πολιτική επιβίωση. Εντέλει, το πλήθος των ανεξάρτητων βουλευτών στα έδρανα της Ολομέλειας καταλήγει να φαντάζει ως Νέμεσις – η τιμωρία μιας πολιτικής πραγματικότητας που ξέχασε την αποστολή της. Αν το όλο σύστημα δεν επιστρέψει στην παραγωγή πολιτικής που εμπνέει και απαντά στις πραγματικές κοινωνικές αναζητήσεις και αγωνίες, η θεσμική αυτή αιμορραγία θα συνεχιστεί και μαζί της θα φθίνει η χώρα.
Εφημερίδα Απογευματινή
