Η άφιξη και η παραμονή του πρωθυπουργού κ. Μητσοτάκη στο Καστελλόριζο δεν ήταν μία συνθήκη επίδειξης εθιμοτυπίας με αφορμή την 83η επέτειο απελευθέρωσης από τον γερμανικό στρατό κατοχής. Ήταν μια υπόμνηση ότι το Καστελλόριζο και το νησιωτικό σύμπλεγμα στο οποίο ανήκει δεν είναι νησίδες κυριαρχίας που διατηρήθηκαν ενωμένες με τον εθνικό κορμό μόνον επειδή υπήρξαν γενναίοι ακρίτες και ακρίτισσες, όπως αιωνία η μνήμη της κυρά της Ρω. Είναι ευθέως συνδεδεμένο το σύνολο των νησιών του Αιγαίου, της Δωδεκανήσου και όλα τα συμπλέγματα των νησίδων ευθέως με την καρδιά του ελληνικού κράτους και την εθνική διακυβέρνηση. Ο πρωθυπουργός ήταν εκεί. Ο επικεφαλής των Ενόπλων Δυνάμεων ήταν εκεί εν μέσω ανώτατων στρατιωτικών. Ο πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων ήταν εκεί. Οι βουλευτές των κομμάτων της συγκεκριμένης Περιφέρειας ήταν εκεί.
Η παρουσία του πρωθυπουργού δεν ήταν εθιμοτυπική και συμβολική μόνον. Τα μέτρα που ανήγγειλε υπέρ της ισχύος σε πληθυσμό και εργασία στο Καστελλόριζο δεν ήταν μία επιδερμική προεκλογικού τύπου εξαγγελία.
Η Ελλάδα στο σύνολο της επικράτειάς της, από το Καστελλόριζο μέχρι την άκρη του Έβρου, αποτελεί μία συνεκτική επικράτεια που δεν αποδέχεται ως έθνος την επιβουλή. Δεν είναι η Ελλάδα μια επιτιθέμενη δύναμη. Αλλά και δεν είναι ένα έθνος-κράτος που θα δεχθεί και θα υποχωρήσει στην επιθετική διάθεση άλλων, όπως για παράδειγμα της Τουρκίας. Δεν θα δεχθεί να της επιβάλουν ξένοι την άποψή τους ως προς τις συμμαχίες της αλλά και τον στρατιωτικό εξοπλισμό της. Δεν είναι μόνον η ιστορία που καθοδηγεί το σήμερα και τη δυνατότητα έναντι του μέλλοντος. Είναι η ευθύνη της διακυβέρνησης που θέτει ως προϋπόθεση πατριωτισμού τη συγκρότηση και την παρουσία στο πεδίο. Τη δυνατότητα εν ολίγοις του να δύνασαι να συνδιαμορφώνεις τη συγκυρία και να μην εξαρτάσαι απλώς από αυτήν.
Εφημερίδα Απογευματινή
