Τη θρυλική Λυσιστράτη θα υποδυθεί φέτος το καλοκαίρι η Λένα Ουζουνίδου, όχι όµως αυτήν του Αριστοφάνη, αλλά την πρωταγωνίστρια της οµώνυµης ξεκαρδιστικής όπερας του Σταµάτη Κραουνάκη, που θα παρουσιαστεί στις 12 και 13 Ιουνίου στο Ηρώδειο, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Ο συνθέτης στήνει µια σύγχρονη µουσική παράσταση συνδυάζοντας λυρική και λαϊκή µουσική µε σαρκαστικό καµπαρέ και στίχους των Λίνας Νικολακοπούλου, Γιώργου Χατζιδάκι και Λάκη Λαζόπουλου και αφήνει έναν θίασο 30 ηθοποιών και τραγουδιστών να «κάνουν παιχνίδι» µαγικό επί σκηνής. Η Λένα Ουζουνίδου, µιλώντας στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή», επισηµαίνει την έννοια της Λυσιστράτης, που δεν είναι άλλη από ένα αιώνιο σύµβολο της γυναικείας δύναµης και της επανάστασης.
Πώς η ιστορία της Λυσιστράτης έχει πάρει τη µορφή όπερας;
∆εν είναι το έργο του Αριστοφάνη. Είναι ένα νέο έργο, που έχει δηµιουργήσει ο Σταµάτης. Αυτή η γυναίκα βγαίνει µπροστά και σκαρφίζεται την αποχή από τον έρωτα για να σταµατήσει ο πόλεµος. Ο Σταµάτης κρατάει την κεντρική ιδέα και την εξελίσσει. Την ονοµάζει µάλιστα όχι Λυσιστράτη, αλλά miss Ly. Αυτή η γυναίκα διαπερνά τους αιώνες και όλους τους µεγάλους πολέµους της Ιστορίας διεκδικώντας την ειρήνη παντού, µέσα µας, στο σπίτι µας, στους δρόµους, στους ανθρώπους. Είναι ένα µαγικό υπερθέαµα µε βάθος και συγκίνηση, αλλά και µια παράσταση πολύ κωµική. Εναλλάσσεται το γέλιο µε το δάκρυ ανά τρία λεπτά.
Ποιο νόηµα παραµένει ανεξάντλητο εδώ και αιώνες µέσα από την ηρωίδα;
Η ειρήνη και το σύνθηµα «κάτω η πατριαρχία». Για τη Λυσιστράτη του Αριστοφάνη δεν ξέρουµε πολλά πράγµατα. Στη Λυσιστράτη του Σταµάτη ξέρουµε το βιογραφικό της. Είναι µια γυναίκα που δεν έχει δικά της παιδιά, ίσως να µην µπόρεσε να κάνει, όµως πολεµά και αγωνίζεται για τα παιδιά των άλλων. Είναι µια συνταρακτική Λυσιστράτη. Μορφωµένη, συνειδητοποιηµένη, που από παιδί έβγαινε πάντα µπροστά. Και τώρα κάνει τη µεγαλύτερη επανάσταση: να σταµατήσει τον πόλεµο.
Για ποια θέµατα πρέπει οι γυναίκες να επαναστατήσουν σήµερα;
Είναι το θέµα της πατριαρχίας που το νιώθουµε έντονο σήµερα. Επίσης το ότι η εξουσία είναι στα χέρια των ανδρών και ιδού τα αποτελέσµατα µε τους πολέµους που συµβαίνουν σήµερα. Γίνονται από άντρες. Η Λυσιστράτη δεν µιµείται τους άντρες.
Είµαστε κοντά σε αυτούς τους στόχους;
Οχι, καθόλου. Είµαστε πάρα πολύ µακριά. Σαν να είµαστε στο µηδέν. Η αυτοκτονία των δύο κοριτσιών προ ηµερών µάς δείχνει ότι πρέπει να το ξαναπιάσουµε από την αρχή. Είναι ένα καµπανάκι για όλους µας. ∆υστυχώς έχει διαλυθεί η κοινότητα, το «µαζί» µε τα παιδιά µας. Πρέπει να ξαναενωθούµε, να ξαναγνωριστούµε και να ξεκινήσουµε από την αρχή.
Εσείς έχετε κάνει ποτέ κάποια προσωπική επανάσταση;
Για προσωπικούς λόγους όχι, δεν ένιωσα ποτέ την ανάγκη να κάνω κάποια επανάσταση. Αλλά για συλλογικούς, βέβαια. ∆εν αναγκάστηκα ποτέ να κάνω επανάσταση στο σπίτι που µεγάλωσα ούτε τώρα µε τον σύζυγό µου. Αλλά έχει τύχει πολλές φορές να βγω στους δρόµους για να φωνάξω για τα παιδιά των άλλων.
Για έναν ρόλο έχετε κάνει ποτέ επανάσταση;
Οχι. ∆εν υπάρχει κάποιος ρόλος που θέλω πολύ να κάνω. Σίγουρα θέλω κι εγώ µέσω της Τέχνης να µοιραστώ κάποιες ιστορίες. Αλλά ευτυχώς µου δίνεται πάντα αυτή η ευκαιρία. Οι ρόλοι έρχονται αβίαστα. Οµως έχει τύχει να βγω µπροστά όταν διεκδικεί κάτι ένας θίασος τηλεοπτικός ή θεατρικός. Εχω βγει πολλές φορές µπροστά για να διεκδικήσω τα οικονοµικά µας. Οταν υπάρχει κάποια αδικία. Μιλάω, δεν τα κρατάω µέσα µου.
Για ποιον λόγο γίνατε ηθοποιός;
Αγαπώ τον άνθρωπο πάρα πολύ και θέλω να µοιράζοµαι τις ιστορίες µαζί µε τον κόσµο. Από πολύ µικρή ένιωθα αυτόν τον προορισµό. Με γοήτευε πάρα πολύ η Τέχνη του θεάτρου. Πρόκειται για µια βαθιά επιθυµία να πεις ανθρώπινες ιστορίες.
Οταν ήρθατε στην Αθήνα από τη Θεσσαλονίκη ποιες διαφορές είδατε στην καθηµερινότητα αυτών των δύο πόλεων;
∆εν υπήρχαν διαφορές. Απλά η Αθήνα είναι µεγαλύτερη αγορά από τη Θεσσαλονίκη και µου δίνει περισσότερες ευκαιρίες, δηλαδή την τηλεόραση και τον κινηµατογράφο. Ολα αυτά δεν τα έκανα βέβαια αµέσως µόλις ήρθα, πέρασε περίπου µία δεκαετία για να εµφανιστώ και στα άλλα είδη πλην του θεάτρου. Στη Θεσσαλονίκη έχεις περισσότερο χρόνο, τον οποίο µπορείς να διαχειριστείς πιο σωστά, αφιερώνοντάς τον και στην πρόβα σου αλλά και στο διάβασµα. Από τότε µου φαινόταν κάπως περίεργο ότι πρέπει να διανύσεις µεγάλες αποστάσεις για να
πας στη δουλειά σου.
Εχετε ποτέ ξεπεράσει τα όριά σας φτάνοντας στην υπερκόπωση ή την κατάθλιψη;
Νοµίζω πως τα τελευταία δέκα χρόνια ζω παρέα µε την υπερκόπωση. Αγκαλίτσα. Κατάθλιψη όχι, γιατί, όταν ζεις συνέχεια σε µια ένταση, δεν προλαβαίνεις να νιώσεις κατάθλιψη. ∆ουλεύω 16 ώρες την ηµέρα και όταν έρχοµαι σπίτι κάνω ένα µπάνιο και κάθοµαι µε τον σύζυγό µου να φάµε και να ξεκουραστούµε.
Κυριακάτικη Απογευματινή
