Στη «Λυσιστράτη» του Αριστοφάνη πρωταγωνιστεί φέτος ο Κρατερός Κατσούλης µαζί µε την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου, που κρατάει τον κεντρικό ρόλο, την Κατερίνα Παπουτσάκη, µε την οποία έχουν µαζί την πασίγνωστη σκηνή της Μυρρίνης µε τον Κινησία -εκεί όπου κορυφώνεται το κωµικό και ερωτικό «µαρτύριο» των ανδρών-, την Αλεξάνδρα Παλαιολόγου, τον Παναγιώτη Πετράκη και πολλούς ακόµα ηθοποιούς, οι οποίοι πλαισιώνουν την παράσταση.
Η µεγάλη καλοκαιρινή παραγωγή του ΚΘΒΕ, σε µετάφραση Κωνσταντίνου Μπούρα και σε σκηνοθεσία, δραµατουργική επεξεργασία και απόδοση του καλλιτεχνικού διευθυντή του ΚΘΒΕ, Αστέριου Πελτέκη, ύστερα από τη θερµή υποδοχή από κοινό και κριτικούς, τα διαδοχικά sold-out σε Θεσσαλονίκη, Ρώµη και Κύπρο και την εξαιρετικά επιτυχηµένη περιοδεία στα µεγάλα φεστιβάλ της Ελλάδας, θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου 2026, την Παρασκευή 21 και το Σάββατο 22 Αυγούστου. Ο Κρατερός Κατσούλης, µιλώντας σήµερα στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή», αναφέρεται στην αγαπηµένη κωµωδία του Αριστοφάνη, στην ξεκαρδιστική σκηνή όπου ως Κινησίας κυνηγάει ερωτικά τη Μυρρίνη, ενώ αυτήν τον απωθεί, στην πολιτική αλλά και στη σχέση του µε το κοινό.
Ποιος είναι ο ρόλος σας;
Είναι µεγάλη µου τιµή να συµµετέχω σε µια παράσταση του ΚΘΒΕ, σε σκηνοθεσία του καλλιτεχνικού διευθυντή του, Αστέριου Πελτέκη. Υποδύοµαι τον Κινησία, που είναι ένας κλασικός ρόλος. Τον ξέρουµε όλοι από τις δραµατικές σχολές, όπου τον δουλεύουµε όλοι οι ηθοποιοί, καθώς τον δίνουν συνέχεια οι δάσκαλοι στους φοιτητές ως πρώτη επαφή µε τον Αριστοφάνη και γενικά µε το αρχαίο δράµα. Είναι κωµικός ρόλος, που απορρέει από µια υπερβολή. Στη σκηνή του Κινησία µε τη Μυρρίνη οπτικοποιείται µε τον πιο γλαφυρό τρόπο το όραµα της Λυσιστράτης, δηλαδή η αποχή των γυναικών από τον έρωτα, για να τελειώσει ο πόλεµος και να πετύχουν την ειρήνη.
Στην Επίδαυρο πόσες φορές έχετε παίξει;
Είναι η δεύτερη φορά που θα παίξω στην Επίδαυρο. Η πρώτη ήταν το 2015 µε τον ρόλο του Μενέλαου στις «Τρωάδες» του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, µε το Εθνικό Θέατρο.
Στο εµβληµατικό αργολικό θέατρο υπάρχει µεγαλύτερο άγχος και κίνδυνος να ξεχάσει τα λόγια του ένας ηθοποιός, καθώς τον παρακολουθούν χιλιάδες µάτια;
Αυτή η περίπτωση υπάρχει πάντα στη δουλειά µας, είτε παίζεις σε ένα µικρό είτε σε ένα µεγάλο θέατρο. Στην Επίδαυρο, απλά, είναι πιο µαγικό. Και καλό είναι να υπερτερεί η µαγεία και όχι το άγχος. Αυτός ο χώρος έχει µια απίθανη, µοναδική ενέργεια. Εκεί απολαµβάνω αυτήν τη δύναµη και κάνω ό,τι καλύτερο µπορώ. Η Επίδαυρος για εµάς, τους ηθοποιούς, είναι το πιο ιδιαίτερο θέατρο.
Μπορούν οι γυναίκες να σώσουν τον κόσµο, όπως πιστεύει η Λυσιστράτη;
Εγώ πιστεύω πως µόνο οι γυναίκες µπορούν να σώσουν τον κόσµο. Είµαι πολλά χρόνια πεπεισµένος για αυτό. Μακάρι να υπήρχε σήµερα µια Λυσιστράτη µε τέτοια πεποίθηση για τα πράγµατα. Προφανώς ο Αριστοφάνης «κλείνει το µάτι» και χρησιµοποιεί αυτό το τέχνασµα για να δείξει ότι πολλές φορές οι άντρες ενδιαφέρονται µόνο για τον πόλεµο και την εξουσία, παραµελώντας τα πολύ σοβαρά και ανθρώπινα πράγµατα, όπως οι σχέσεις, η οικογένεια, ο οµαλός βίος. Χρησιµοποιεί πολύ καλά το τέχνασµα της ερωτικής αποχής, για να πείσει τους άντρες, και τα καταφέρνει βεβαίως.
Εχετε βρεθεί στη θέση του ρόλου σας; Να κυνηγάτε µια γυναίκα που τη θέλετε ερωτικά και αυτή να σας διώχνει;
Βέβαια. Αλίµονο αν δεν το έχει ζήσει κάποιος άντρας αυτό το συναίσθηµα. Είναι µέρος µιας διαδικασίας ενηλικίωσης. Πρόκειται για το ερωτικό παιχνίδι που όλοι έχουµε ζήσει, ανάλογα µε την ηλικία και την εποχή που βρίσκεται καθένας. Είναι ένα ωραίο κυνηγητό. Το φλερτ, κάτι που έχει χαθεί στην εποχή µας από όλους τους ανθρώπους, είναι ένδειξη παιδείας και χιούµορ. Και είναι απαραίτητο.
Πώς το αντιµετωπίζατε το διώξιµο;
Αυτό είχε σχέση µε τις προσδοκίες εκείνης της στιγµής και το πώς κάποιος αντιλαµβάνεται τον έρωτα. Το σηµαντικό είναι οι άνθρωποι να έρχονται κοντά, να ερωτεύονται και να βρίσκονται. Να κάνουν παρέα, να είναι µαζί. Οχι όπως έχει γίνει τώρα, που ο καθένας κοιτάει το κινητό του, αποµονωµένος, ζώντας σε µια ψευδαίσθηση.
Καθώς µεγαλώνετε κόρη, πώς βλέπετε τη θέση της γυναίκας στην Ελλάδα;
Ο πολιτισµός και η ιστορία µας είχαν κάποιες περιόδους µητριαρχικής κοινωνίας. Αυτό που πρέπει να θυµόµαστε όλοι οι άνθρωποι είναι ότι άντρες – γυναίκες είµαστε ένα ον. Ενα ανθρώπινο ον. Και πρέπει να προσπαθήσουµε να κατανοήσουµε ο ένας τον άλλον. Αυτό έχει να κάνει µε την αντίληψη της σηµαντικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης. Λέει µια φράση η Λυσιστράτη: «Κάθε πόλεµος εµφύλιος πόλεµος είναι» – και αυτή είναι η πραγµατικότητα. Είναι λάθος να λέµε τη φράση «η θέση της γυναίκας», καθώς η γυναίκα είναι η ζωή η ίδια. Εγώ την αντιµετωπίζω πάντα µε µεγάλο σεβασµό και θαυµασµό. Πρέπει λίγο να κοιταχτούµε από την αρχή καθαρά, έντιµα, ειλικρινά και να γνωριστούµε.
Εχετε ποτέ νιώσει την ανάγκη να κοιτάξετε µέσα σας και να αναζητήσετε αυτά που πραγµατικά σας αρέσουν;
Ναι, αυτό είναι κάτι που µε απασχολεί από πολύ νέος. Το προτείνω και ως τρόπο σκέψης γενικά. Είναι κάτι που λέω και στα παιδιά µου. Το συζητάω πολύ και µε τους πολύ στενούς φίλους µου και, φυσικά, το λέω και στους µαθητές µου. Θεωρώ πως οι άνθρωποι πρέπει να εξελισσόµαστε, αλλά δείχνοντας ενδιαφέρον και στους άλλους, γιατί τίποτα δεν µπορούµε να καταφέρουµε µόνοι µας. Είµαστε όντα για να συνυπάρχουµε.
Ηταν καρµικό να γίνετε ηθοποιός;
∆εν το ξέρω αυτό. Ηταν µια διαδροµή που επέλεξα στην προσπάθειά µου να βρω τρόπους επικοινωνίας και συνεννόησης. Το θέατρο και την υποκριτική µε αυτόν τον τρόπο τα αντιµετώπισα και άρχισα να τα γνωρίζω. Πολύ νωρίς συνειδητοποίησα ότι είναι µια σπουδή, µια ενασχόληση και µια δουλειά που δίνει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να γίνει καλύτερος άνθρωπος, αν θέλει. ∆εν είναι υποχρεωτικό. Ούτε αναγκαίο, ούτε συµβαίνει ερήµην του. Εµένα µε ενδιέφερε γιατί µέσα από αυτήν τη µελέτη αντιλαµβάνεσαι διαφορετικά τον κόσµο. Κυρίως αρχίζεις να αντιλαµβάνεσαι. Και, αν συµβεί αυτό, τότε µπαίνεις σε µια διαδικασία να βλέπεις τα πράγµατα µε άλλο µάτι.
Ποια χαρά σάς δίνει στην ψυχή σας αυτό το επάγγελµα;
Η χαρά είναι να βλέπω ανθρώπους που αγαπούν αυτήν τη δουλειά να λάµπουν και να φωτίζονται κάνοντάς την και να προσφέρουν απλόχερα αυτό που νιώθουν και καταλαβαίνουν. Είναι η στιγµή που πετυχαίνει η σύνδεση του ηθοποιού από σκηνής µε τον θεατή από κάτω. Η ένωση του συναισθήµατος.
Και ποια είναι η πίκρα;
Εχει να κάνει µε την ασυνεννοησία µε ανθρώπους που έχουν άλλα συµφέροντα, που βρίσκονται µακριά από τη δηµιουργία και την καλλιτεχνία.
Τηλεοπτικά, θα σας δούµε ξανά στο πρωινό της ΕΡΤ1;
Ναι, θα συνεχίσουµε και φέτος µε τη Μαρία Ηλιάκη, µε την εκποµπή «Νωρίς -νωρίς», κάθε µέρα από τις 6.45 έως τις 9 το πρωί.
Σας έχουν κάνει πρόταση να πολιτευθείτε µε κάποιο κόµµα;
Οχι. Οι θέσεις µου είναι σαφείς. Εχουν να κάνουν πάντα µε τον πολίτη και την καλυτέρευση της ποιότητας ζωής µας. Και νοµίζω πως δεν αφορούν κάποιο κόµµα όλα αυτά. Πολιτικά όντα είµαστε όλοι. Η κοµµατική σκέψη, όµως, δεν µε αφορά.
Ψηφίζετε πάντα το ίδιο κόµµα κάθε φορά ή όχι;
Με ενδιαφέρουν οι άνθρωποι και οι προσωπικότητές τους. Ο βίος τους, τα έργα τους και η αποτελεσµατικότητά τους. Με ενδιαφέρει η σταθερότητα και η εντιµότητα. Οπότε εκεί δυσκολεύει πολύ το πράγµα, γιατί η σύγχρονη πολιτική σκηνή δεν διακρίνεται από όλα αυτά.
Χρόνος για προσωπική ζωή πού υπάρχει;
∆εν υπάρχει πολύς χρόνος. Το µεγαλύτερο µέρος του προσωπικού χρόνου µου το αφιερώνω στα παιδιά µου. Μου είχαν πει κάποτε ότι οι άνθρωποι που κάνουν πολλά πράγµατα δεν περιµένουν να βρουν χρόνο για να κάνουν αυτά που θέλουν, αλλά φτιάχνουν χρόνο. Οπότε αυτό κάνω· προσπαθώ να φτιάχνω χρόνο.
Εχετε κάποιο ησυχαστήριο, όπου θα πάτε µε τα παιδιά;
∆εν υπάρχει συγκεκριµένος χώρος. Εµένα µε ενδιαφέρουν κυρίως οι άνθρωποι, όχι οι χώροι. Αν είµαι µε ανθρώπους που αγαπώ και µε αγαπούν, µπορώ να βρίσκοµαι οπουδήποτε.
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
