Η Έλη Δρίβα έγινε αρχικά γνωστή από τη σειρά «Στα 4», τo πρώτo ελληνικό τηλεοπτικό πρότζεκτ με επίκεντρο την αναπηρία και πρωταγωνίστρια μια ηρωίδα με αναπηρία, τη Γεωργία Καλτσή (έκανε πρεμιέρα το 2023 στη streaming πλατφόρμα ΑΝΤ1+). Συμμετείχε, μεταξύ άλλων, στην ταινία «We all come from somewhere», στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος POWER – Performances Of Wide Enrichment to Raise awareness on different abilities and promote integration. Έκανε εκ νέου αίσθηση, μέσω του «Ριφιφί» του Σωτήρη Τσαφούλια ως Χριστίνα.
Μίλησε λοιπόν τώρα εφ’ όλης της ύλης στο bovary.gr και στη Νατάσα Βουδούρη. Αρχικά, για τον δημιουργό του «Ριφιφί», Σωτήρη Τσαφούλια, επισήμανε: «Δίνει τόση ελευθερία και χώρο στους ηθοποιούς του που δεν μπορούσε ο νους μου να το συλλάβει». Αντιμετώπισε δυσκολίες; «Θυμάμαι το άγχος της πρώτης γνωριμίας με συναδέλφους και τεχνικούς. Το γεγονός ότι ήταν για όλους η πρώτη μέρα βοήθησε στο να με επαναφέρει και να σκεφτώ πως ίσως και άλλο άτομο αισθάνεται άβολα στις πρώτες σκηνές στο σετ. No more drama queen για την εξισορρόπηση».
«Θυμάμαι, από το μηχανάκι που δεν έπαιρνε μπρος, τα προβατάκια που συναντήσαμε, την Ευαγγελία Μουμούρη, στην οποία έτρεμα να πω “γεια σας” όσο χτενιζόμασταν την πρώτη φορά και μου μιλούσε τόση ώρα με τόσο φως στα μάτια της… Τη σκηνή της πάστας χωρίς ήχο από το μόνιτορ!».
Πόσο δύσκολο ήταν να διεκδικήσει χώρο ως επαγγελματίας ηθοποιός σε ένα πεδίο που για χρόνια δεν είχε σχεδιαστεί ώστε να συμπεριλαμβάνει ανάπηρους καλλιτέχνες; «Είναι αστείο να επιβεβαιώσω πως έχω διεκδικήσει χώρο όταν δεν μπορώ να δουλεύω είτε λόγω γραφής, σκηνοθεσίας ή δομής, όπως άλλοι συνάδελφοι. Ένας συμπολίτης καταχωρείται στα δεδομένα της κοινωνίας βάσει φύλου, μη βλάβης/αριθμού μελών, θρησκείας, χρώματος, σχήματος, σεξουαλικής φύσης, τόπου κατοικίας και όχι λόγω της δράσης του. Δυστυχώς, επηρεάζονται παραγωγές, κανάλια. Θα πρέπει ως ηθοποιός να παίζω πάντα έναν ρόλο; Αντιδρώ. Είναι κουραστικές οι φιγούρες σε καλούπια. Στη ζωή. Στην τέχνη».
Και πώς βλέπει εντέλει το «Ριφιφί»; «Ως συλλογική εμπειρία και όχι ως αξιοθαύμαστη παρουσία μιας ανάπηρης που “κάπως τα λέει” αν οδηγούμαστε σε αυτό».
Εφημερίδα Απογευματινή
