Είναι ξεκάθαρα η ώρα της Ευαγγελίας Μουμούρη. Για αρχή το «Ριφιφί» σκίζει. Μετά την προβολή του στο Cosmote TV έκανε πρεμιέρα (21/9) στον Alpha, «χτυπώντας» 30άρια και συνεχίζει έτσι. Στη σειρά η ηθοποιός, που, πέρα από υποκριτική, έχει αποφοιτήσει από το Τμήμα Επικοινωνίας και ΜΜΕ (τότε στα 90s) του Παντείου Πανεπιστημίου, ενσαρκώνει μια γυναίκα που, σημαδεμένη από την απώλεια της οικογένειάς της, οργανώνει ληστεία τραπεζικών θυρίδων. Ως «Όλγα» συγκινήθηκε στην τελευταία σεκάνς: κάθεται στο καφέ απέναντι από την Τράπεζα Εργασίας, τρώγοντας πάστα αμυγδάλου, με τα μάτια καρφωμένα στο κτίριο. Μία φορά την είδε και δεν το επανέλαβε. Γιατί; Η σεκάνς ταυτίζεται με την απόλυτη συναισθηματική δικαίωση και εκδίκηση για την απώλεια του παιδιού της. Τη «λυγίζει». «Το κίνητρο πίσω από το ριφιφί δεν ήταν τα χρήματα αλλά η τραγική ιστορία της οικογένειάς της, ο χαμός του παιδιού της. Η πάστα λειτουργεί ως σύμβολο: ολοκληρώνοντας το σχέδιό της, “τρώει το δίκιο της”, έχοντας εκπληρώσει την υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό της και στην οικογένειά της», θα πει.
Εδώ να σημειώσουμε ότι το έργο βασίζεται στο ριφιφί του 1992 στην Τράπεζα Εργασίας στην οδό Καλλιρρόης, όταν οι δράστες άνοιξαν υπόγειο τούνελ 25 μέτρων χρησιμοποιώντας την παλαιά υπόγεια κοίτη του Ιλισού, μπήκαν στο θησαυροφυλάκιο της τράπεζας, παραβίασαν δεκάδες θυρίδες και αφαίρεσαν τεράστια χρηματικά ποσά και πολύτιμα αντικείμενα.
Στα επιμέρους, προσθέτοντας ότι, για να φορτιστεί συναισθηματικά, άκουγε στο κινητό ηχογράφηση όπου ένα παιδάκι έλεγε «θέλω να κάνω νάνι», να επισημάνουμε ότι συνεργάζεται ξανά με τον σκηνοθέτη της σειράς Σωτήρη Τσαφούλια. Αυτήν τη φορά στο θέατρο, στην παράσταση-μονόλογο «Μια κανονική μέρα», το βραβευμένο έργο της Κατερίνας Γιαννάκου.
Συναίσθημα
Ποντάροντας πάλι στο να εγείρει συναισθήματα, που είναι το φόρτε της, επέλεξε και πάλι έργο για την απώλεια και την ανάγκη για καινούργια αρχή. Η πρεμιέρα είναι προγραμματισμένη για τις 11/10 στο νεοσύστατο Θέατρο Έργον, σε καλλιτεχνική διεύθυνση Γιώργου Βάλαρη και ήδη οι συντελεστές έχουν μπει στον χορό των προβών.
Τι άλλο πρέπει να ξέρετε για εκείνη; Όπως είπε στο bovary.gr: «Από μικρή έκανα και χορό, ήμουν στα φυτώρια της Κρατικής Σχολής, αλλά δεν συνέχισα στο επαγγελματικό, γιατί η μητέρα μου προτίμησε να μάθω δεύτερη γλώσσα. Δεν ήθελε να ασχοληθώ με τα καλλιτεχνικά, αλλά δεν τα κατάφερε! Ο πατέρας μου δεν είχε θέμα. Όταν τους είπα για το Εθνικό, ήμουν ήδη στο Πάντειο. Τώρα εξακολουθώ το τραγούδι, τη μουσική – είμαι πάντα μαθήτρια αλλά και δασκάλα, διδάσκω σε σχολή».
Από τις στιγμές που κρατά ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη της από τη Δραματική Σχολή ήταν με την αείμνηστη Αντιγόνη Βαλάκου: «Με είδε να βάζω τα κλάματα, έσκυψε και μου είπε στο αυτί: “Μην κλάψεις ποτέ ξανά μπροστά σε συναδέλφους σου, μη δείχνεις την αδυναμία σου”».
Από εκείνους «που με καθόρισαν ήταν ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος. Toν είδα στο “Ερρίκος Δ΄”. Μετά την παράσταση πήγα στο καμαρίνι και του είπα ότι ήθελα να δώσω εξετάσεις στο Εθνικό για να με διδάξει. Μου είπε ότι δεν αναλαμβάνει πρωτοετείς. Μου έγραψε αφιέρωση στο πρόγραμμα που ακόμα έχω – σε καδράκι. Τη δεύτερη φορά που έδωσα εξετάσεις και πέρασα αναλάμβανε πρωτοετείς. Έτσι, τον είχα δάσκαλο».
Tip: Όσο για την απώλεια που χαρακτηρίζει και το νέο της πρότζεκτ-μονόλογο; «Ο μπαμπάς μου πέθανε όταν ξεκινούσα τη δουλειά μου, οπότε δεν υπήρχε περιθώριο να πενθήσω. Μπήκα να κρυφτώ στο θέατρο, μάλλον».
Εφημερίδα Απογευματινή
