Αν υπάρχει ένα στοιχείο που εντυπωσίασε περισσότερο στον θρίαμβο της ΑΕΚ επί του ΠΑΟΚ το βράδυ της Κυριακής, αυτό δεν ήταν τόσο το εύρος του σκορ ή η άνεση με την οποία έφτασε στον θρίαμβο η Ένωση, όσο τα σωματικά και πνευματικά αντισώματα που διέθεταν οι ποδοσφαιριστές του Μάρκο Νίκολιτς λίγα μόλις εικοσιτετράωρα μετά τον «σκληρό» αποκλεισμό από τη Ράγιο Βαγεκάνο.
Απόλυτα φυσιολογικό να υποκλιθεί… πέντε φορές δημόσια ο Σέρβος τεχνικός σε όλους τους παίκτες του μετά την ολοκλήρωση της αναμέτρησης. Γιατί, πολύ απλά, γνώριζε καλύτερα από τον καθένα το μέγεθος του επιτεύγματός τους. Διότι ο ίδιος και οι συνεργάτες του ήταν εκείνοι που έπρεπε να βρουν την κατάλληλη μεθοδολογία προκειμένου να μην κατρακυλήσει στα Τάρταρα η ψυχολογία στα αποδυτήρια του προπονητικού κέντρου των Σπάτων.
Όσο κουραστικοί κι αν γινόμαστε, η φετινή σεζόν τείνει να μετατραπεί ολοένα και περισσότερο σε μια… αποθεωτική είσοδο του «στρατηγού Μάρκο» στον κόσμο του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Όχι μόνο επειδή συμμάζεψε τα συντρίμμια που είχε αφήσει πίσω του ο Ματίας Αλμέιδα στα τέλη των περσινών playoffs, αλλά επειδή με την παρουσία του κατάφερε να εμπνεύσει έναν ολόκληρο οργανισμό και να μετατρέψει την Allwyn Arena σε χώρο αναψυχής και ποδοσφαιρικής μυσταγωγίας!
Όπου κι αν στρέψεις το βλέμμα σου στη Νέα Φιλαδέλφεια, βλέπεις πλέον χαρούμενα πρόσωπα. Ανθρώπους κάθε ηλικίας που μετρούν αντίστροφα τις μέρες προκειμένου να βρεθούν ξανά σε κάποιο κιτρινόμαυρο κάθισμα των εξεδρών δίπλα στην αγαπημένη τους ομάδα.
Και στο χορτάρι, όμως, βλέπεις ποδοσφαιριστές που απολαμβάνουν αυτό που κάνουν. Διακρίνεις μάτια που γυαλίζουν, βλέμματα που ξεχειλίζουν αυτοπεποίθηση.
Μην τον υποτιμάτε
Είναι ακριβώς τα ίδια σημάδια, η ίδια ατμόσφαιρα που συναντούσες τις δύο προηγούμενες σεζόν στο λιμάνι του Πειραιά. Με την επίδραση που έχει η παρουσία του Μάρκο Νίκολιτς στον οργανισμό της ΑΕΚ να συγκρίνεται μόνο με την αντίστοιχη του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ στους πρώην κατόχους του Conference League.
Συνολικά διακρίνεις με σχετική ευκολία σημάδια στη φετινή ΑΕΚ που θυμίζουν τον περσινό και προπέρσινο Ολυμπιακό των… χιλίων θαυμάτων.
Ποιος τολμούσε να προβλέψει τον Φεβρουάριο του 2024 (ύστερα από ένα καταστροφικό πρώτο εξάμηνο) ότι η σεζόν θα ολοκληρωνόταν με τους Πειραιώτες να στρογγυλοκάθονται σε έναν ευρωπαϊκό θρόνο;
Πάνω κάτω όσοι εκτιμούσαν το καλοκαίρι ότι στα μέσα Απριλίου η Ένωση των χιλίων προβλημάτων θα πρόβαλλε ως αδιαφιλονίκητο φαβορί για το πρωτάθλημα και ότι θα είχε φτάσει μια ανάσα από την πρόκρισή της σε ημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης ύστερα από μισό αιώνα: ελάχιστοι…
Ακριβώς, όμως, επειδή η φετινή ΑΕΚ μοιάζει με… κλώνο του περσινού Ολυμπιακού (όχι μόνο σε ό,τι αφορά το ποδόσφαιρο που αποδίδει, αλλά και σε ό,τι σχετίζεται με τη νοοτροπία που χτίζει και την αυτοπεποίθηση με την οποία μπολιάζεται όσο κυλούν οι μήνες), ο Νίκολιτς… χτυπά καμπανάκια συναγερμού ενόψει της συνέχειας του πρωταθλήματος, όσο ο πρωταθλητής παραμένει μαθηματικά στο παιχνίδι του τίτλου.
Βλέπετε, αν υπάρχει μια ομάδα που μπορεί να απειλήσει… έστω και στο παρά πέντε τη μακράν καλύτερη ομάδα φέτος στο ελληνικό ποδόσφαιρο, είναι αυτή που κρατά ακόμη στα χέρια της τα σκήπτρα του πρωταθλητή. Και που είναι σε θέση ακόμη και σε μια μέτρια χρονιά (όπως η φετινή) να νικά ακόμη και τον προβληματικό της εαυτό και να χτίζει σερί σπουδαίων αποτελεσμάτων, φτάνοντας σε σημαντικές υπερβάσεις. Λέτε ο Ολυμπιακός που νίκησε διαδοχικά Λεβερκούζεν και Άγιαξ στο Champions League μέσα σε μία εβδομάδα να μην μπορεί να πετύχει τρεις σερί νίκες στα εγχώρια playoffs;
Εφημερίδα Απογευματινή
