Να δίνονται ή όχι επιδόματα και ενισχύσεις στους ασθενέστερους σε δύσκολες συγκυρίες όπως αυτή με την κρίση στο Ιράν; Άναψε πάλι η κουβέντα. Διχάστηκε το (πολιτικό) σύμπαν για μία ακόμη φορά. Ναι, λέει η κυβέρνηση, δίνουν μια ανάσα σε πολλούς, είναι στοχευμένες οι κινήσεις ακόμα και για μικρομεσαίους αυτήν τη φορά, είναι εφάπαξ τα μέτρα, δεν έχουν μόνιμο χαρακτήρα, αν χρειαστεί επανερχόμαστε.
Όχι, λέει η αντιπολίτευση, παίρνετε φόρους από τους πολίτες και τους επιστρέφετε ένα μέρος ως επιδόματα. Δεν αντιμετωπίζονται δομικές ασθένειες της οικονομίας που αναδεικνύονται σε περίοδο κρίσης. Και, επίσης, η κυβέρνηση επιχειρεί έναν αντιπερισπασμό καθώς τα δημοσκοπικά ευρήματα εμφανίζουν πτώση των ποσοστών της.
Πού βρίσκεται η αλήθεια; Κάπου ανάμεσα. Ναι, η κρίση στον Κόλπο έχει -και, δυστυχώς, θα έχει- σοβαρές επιπτώσεις στην καθημερινότητά μας. Πάμε για μακρά περίοδο αστάθειας, για τροφοδότηση των μηχανισμών ακρίβειας, για ενδεχόμενο στασιμοπληθωρισμού. Ακόμα και η «βαριά βιομηχανία» της χώρας, ο τουρισμός, θα δοκιμαστεί κατά τα φαινόμενα. Οπότε, οι στοχευμένες ενισχύσεις δεν μοιάζουν με απαγορευμένο καρπό – ίσως «αναγκαίο κακό»;
Από την άλλη, εδώ και καιρό η μία κρίση διαδέχεται την άλλη. Οπότε εύλογα αναρωτιέται κανείς πώς θα τη βγάζουμε, συνέχεια με έκτακτα επιδόματα; Μήπως η επιλογή αυτή επιχειρεί να υποκαταστήσει το διαρθρωτικό έλλειμμα της οικονομίας, που, αν και έγιναν βήματα, δεν αποκαταστάθηκε μετά τη δοκιμασία της «δικής μας» κρίσης; Μήπως τα ζητήματα της ακρίβειας, της στεγαστικής πολιτικής, μπορούν να περιμένουν στο «ράφι» έως ότου η οικονομία αποκτήσει τις διαρθρωτικές άμυνες για τα δύσκολα που περνάμε αλλά και γι’ αυτά που έρχονται; Μήπως πρέπει να σκαλίσουμε τα θέματα της παραγωγικής βάσης της χώρας, της ανταγωνιστικότητας, της καινοτομίας;
Τα ερωτήματα αφορούν την κυβέρνηση αλλά και το σύνολο των πολιτικών κομμάτων. Μια σοβαρή συζήτηση για το τι πρέπει να γίνει ώστε να μην προσφεύγουμε κάθε τόσο στο «αναγκαίο κακό» των έκτακτων ενισχύσεων είναι απαραίτητη όσο ποτέ. Δεν προβλέπεται όμως για δύο λόγους. Πρώτον, το τοξικό κλίμα και η πόλωση παρασύρουν τους πάντες – ή και βολεύει κάποιους να μη θέτουν τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων. Δεύτερον, γιατί η αντίστροφη μέτρηση για τις εκλογές έχει αρχίσει. Οπότε, ας περιμένουμε να μιλήσει η κάλπη και βλέπουμε. Ή μήπως με το «περίμενε» θα χάσουμε ξανά το τρένο;
Εφημερίδα Απογευματινή
