Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας χθες. Ίσως η σημαντικότερη από τις καθιερωθείσες… Παγκόσμιες Ημέρες, που κάτι θέλουν να προβάλουν ή να υπενθυμίσουν αλλά που μπορούν να χαρακτηριστούν και υποκριτικές γιατί ο κόσμος δεν φαίνεται να αλλάζει, ίσως και βολεμένος από τις καταστροφές, που κατά τα άλλα έχει επιφέρει.
Πολυτραγουδισμένη η Μάνα με Κεφαλαίο, αυτή η πηγή ζωής. Πολυτραγουδισμένη σε όλες τις γλώσσες. Ξεχωρίζω ένα βαθέων συναισθημάτων ποίημα του Γκαμπριέλε Ντ΄ Ανούντσιο ενός κορυφαίου Ιταλού λογοτέχνη, που το είχε γράψει και αφιερώσει στη μητέρα του. Λένε οι στίχοι: Η μητέρα μου είναι 60 χρονών/και όσο τη βλέπω, όλο και πιο όμορφη που φαίνεται// Θα ήθελα να μπορούσα να αλλάξω τη ζωή μου με τη δική της// να της δώσω όλη την ικμάδα των χρόνων μου// να γίνω εγώ γέρος// και αυτή από την θυσία μου// να ξανανιώσει!
Δεν έχουμε πάντα τη στάση που πρέπει απέναντι σε αυτόν τον ιερό γεννήτορα. Το λέει άλλωστε και το παλιό ελληνικό τραγούδι, της Βέμπο αν δεν απατώμαι: «μητέρα, είσαι απ’ όλες τις αγάπες πιο μεγάλη//κι αν σε πληγώνω κι αν σε σκοτώνω, εσύ γελάς//σε κάνω πτώμα και τότε ακόμα, σκύβεις μ’ αγάπη και με φιλάς…».
Αυτές είναι οι μανάδες. Ευτυχισμένες ή χαροκαμένες. Διότι υπάρχουν και τέτοιες δυστυχώς που αντιμετωπίζουν τις απώλειες των καρπών της κοιλίας τους με άφατο αλλά βουβό πόνο. Ας σκεφτούμε όλες αυτές τις μανάδες, σε όλο τον κόσμο που οι πόλεμοι που συντηρούν την αγριότητα των ανθρώπων τούς στέρησαν το παιδί τους. Ή τους το στέρησε κάποιο εγκληματικό άτομο επειδή έτσι το θέλησε η μοίρα.
Δεν μετριέται με μεγέθη η μητρική αγάπη, η απ’ όλες τις αγάπες πιο μεγάλη. Είναι η μακρόθυμη αγάπη. Είναι η αγάπη που δεν φθονεί. Δεν καυχιέται και δεν επαίρεται καθώς για τη Μάνα, την κάθε Μάνα, αυτό είναι ένα αυτονόητο συναίσθημα που δεν χρειάζεται επίδειξη και που όλοι πρέπει να το θεωρούν δεδομένο. Είναι η αγάπη που δίνεται άφθονη χωρίς να περιμένει κανένα αντάλλαγμα, που πολλές φορές δεν είναι άλλο από την πίκρα. Είναι η αγάπη που υπομένει τα πάντα, που ανέχεται τα πάντα, η αγάπη που πάντα συγχωρεί, όσες μαχαιριές κι αν έχει δεχτεί η μητρική ψυχή. Είναι η πιο ιερή από τις αγάπες.
Οι πατεράδες είναι κάτι άλλο. Είναι το «δεδομένο» κάθε οικογένειας. Το αλεξικέραυνό της. Ο Μπρεχτ σε κανέναν πατέρα δεν ευχήθηκε κουράγιο, όπως στη Μάνα. Τον περιέγραψε όμως τον πατέρα αλλιώς και αξίζει να επαναλάβω τους στίχους του που και προ ετών, με την ίδια ευκαιρία, είχα παραθέσει:
«Στις πέτρες θα δώσουμε κουράγιο, μα εσένα θα σε σκοτώσουμε// Ό,τι ψέμα κι αν χρειαστεί να πιστέψουμε, εσύ δεν πρέπει νάχεις ζήσει…».
Εφημερίδα Απογευματινή
