Φυσικά και ο Ολυμπιακός ήταν η καλύτερη ομάδα στο ευρωπαϊκό μπάσκετ τη σεζόν που ολοκληρώθηκε! Φυσικά και οι «ερυθρόλευκοι» σφράγισαν το βράδυ του Σαββάτου την κορυφαία πενταετία της ιστορίας τους, όπως ισχυρίστηκαν ο Γιώργος και ο Παναγιώτης Αγγελόπουλος κατά τη διάρκεια της πανηγυρικής συνέντευξης Τύπου μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Basket League. Φυσικά και ο Παναθηναϊκός AKTOR οφείλει να κοιτάξει τον εαυτό του στον καθρέφτη (αφήνοντας στην άκρη όσα συνέβησαν στους τελικούς) και να αντιληφθεί τους λόγους για τους οποίους μια τόσο ακριβή και γεμάτη ταλέντο ομάδα δεν κατάφερε σε κανένα σημείο της χρονιάς να φανεί αντάξια των προσδοκιών που γέννησε η τεράστια επένδυση της τελευταίας τριετίας.
Υπάρχουν πάρα πολλά «φυσικά» που θα μπορούσαμε να προσθέσουμε ως επίλογο μιας σεζόν που θα μείνει στην ιστορία κυρίως για την κατάκτηση της Euroleague από τον Ολυμπιακό μέσα στο σπίτι του «αιώνιου» αντιπάλου του.
Είναι αδύνατο να εστιάσουμε, όμως, αποκλειστικά στο μπάσκετ, τουλάχιστον όσοι εντάσσουμε τον εαυτό μας στην κατηγορία των υγιώς σκεπτόμενων φίλων του αθλητισμού.
Γιατί, κακά τα ψέματα, για δεύτερη διαδοχική σεζόν η ολοκλήρωση της μονομαχίας Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού AKTOR ολοκληρώθηκε με μια βαθιά… ανάσα ανακούφισης! Δεν αντέχεται άλλο το overdose τοξικότητας στις αναμετρήσεις των δύο ομάδων. Και, δυστυχώς, για δεύτερη χρονιά οι παίκτες όχι μόνο δεν κατάφεραν να μείνουν ανεπηρέαστοι από το… θέατρο των τρελών που στήθηκε γύρω τους, αλλά αρκετοί παρασύρθηκαν σε ένα φθηνό εμπόριο λαϊκισμού για να αποκομίσουν οφέλη από το μίσος του όχλου για την απέναντι πλευρά.
Ό,τι θέλει ο λαός
Όσα είδαμε να συμβαίνουν ανάμεσα στον Ταϊρίκ Τζόουνς και τον Κέντρικ Ναν, με την… αναβίωση των επικών μονομαχιών Ρόκι Μπαλμπόα και Ιβάν Ντράγκο, αποτέλεσαν το κερασάκι της τούρτας σε ένα πάρτι θολούρας του μυαλού, που κυριάρχησε και στους πέντε τελικούς στο παρκέ του ΣΕΦ και το glass floor του ΟΑΚΑ.
Δεν είναι, φυσικά, η πρώτη φορά που βλέπουμε δύο Αμερικανούς να ανταλλάσσουν γροθιές λες και είναι μέλη συμμοριών στο Μπρονξ. Το έχουμε δει να συμβαίνει στο NBA, στη Euroleague, όσο σοκαριστικό και αν είναι να βλέπεις δύο άνδρες να ορμούν σαν λυσσασμένοι ο ένας στον άλλον, δεν είναι κάτι πρωτοφανές.
Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν αφορά τόσο όσα συνέβησαν εντός του χώρου των αποδυτηρίων του «Ειρήνης και Φιλίας» όσο το υπόβαθρο της συγκεκριμένης συμπεριφοράς. Δεν χωρά την παραμικρή αμφιβολία ότι καθ’ όλη τη σειρά των τελικών της GBL (και όχι μόνο) ο Κέντρικ Ναν ασχολήθηκε περισσότερο με τη δημόσια εικόνα του και λιγότερο με το ίδιο το μπάσκετ. Σε απλά ελληνικά, βλέποντας ότι η ομάδα του αντιμετώπιζε μεγάλα δομικά προβλήματα, από κάποια στιγμή της χρονιάς ο Αμερικανός άρχισε περισσότερο να παίζει με το συναίσθημα της εξέδρας υποδυόμενος τον… αδικημένο επαναστάτη και λιγότερο να ασχολείται με την απόδοσή του. Κάτι αντίστοιχο συνέβη στην αντίπερα όχθη με τον Ταϊρίκ Τζόουνς. Παίρνοντας χαμπάρι ο εκρηκτικός Αμερικανός ότι στην Ελλάδα… πουλάει η μαγκιά, στους τελικούς με τον ΠΑΟ επέλεξε να υποδυθεί τον νταή, αντί να θυμίσει σε όλους μας τον κυριαρχικό «πάνθηρα» σέντερ που θαυμάζουμε τα τελευταία χρόνια στη Euroleague.
Για όλα τα παραπάνω, λοιπόν, δεν είμαστε ούτε με τον Ναν ούτε με τον Τζόουνς αλλά με τους Κόρι Τζόσεφ αυτού του κόσμου. Με τους «στρατιώτες» που κοιτούν να κάνουν όσο το δυνατόν καλύτερα τη δουλειά για την οποία πληρώνονται, ως πιστοί ακόλουθοι των προπονητών τους! Και ας ξέρουν ότι στο τέλος αυτοί που θα αποθεώνονται είναι ο Ναν και ο Τζόουνς!
Εφημερίδα Απογευματινή
