Οι τελευταίες εξελίξεις στη Βρετανία, οι οποίες έρχονται να προστεθούν στη γενικότερη κακοδαιμονία των πολλών τελευταίων ετών της Γηραιάς Αλβιώνος, δεν προσφέρονται για εύκολη ανάγνωση ούτε μπορούν να προσπεραστούν ανεξαρτήτως εάν δεν τελεσφορήσουν.
Αναφερόμαστε στην πρωτοφανή κοινή κίνηση των ηγετών της Σκωτίας, της Ουαλίας και της Βόρειας Ιρλανδίας με σκοπό να συντονιστούν και να ζητήσουν από τη βρετανική κυβέρνηση να δρομολογήσει διαδικασίες που θα τους επιτρέψουν να οργανώσουν δημοψηφίσματα για την απόσχισή τους από το Ηνωμένο Βασίλειο. Σε μία ιστορική συνάντηση στο Κάρντιφ, οι ηγέτες του SNP, του Plaid Cymru και του Sinn Féin (είναι επικεφαλής κυβερνήσεων στις τρεις βρετανικές περιοχές) υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας, ζητώντας από το Λονδίνο να προετοιμαστεί και να διευκολύνει τις διαδικασίες συνταγματικής αλλαγής και αυτοδιάθεσης!
Στην κοινή διακήρυξη δηλώνουν μεταξύ άλλων ότι «η πολιτική πραγματικότητα αλλάζει» και ότι καμία κυβέρνηση του Westminster δεν δικαιούται να εμποδίσει τη δημοκρατική έκφραση των λαών τους.
Δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία στον τελικό σκοπό και στο χρονοδιάγραμμα αλλά υπάρχει σαφής συναφής προσανατολισμός και μάλιστα δηλώνουν ότι βλέπουν το μέλλον τους μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση!
Στη Σκωτία, ο John Swinney επιδιώκει νέο δημοψήφισμα ανεξαρτησίας μέσα στην επόμενη πενταετία. Στην Ουαλία, ο Rhun ap Iorwerth υποστηρίζει στρατηγικά την ανεξαρτησία, αλλά δεν προτίθεται να διεξαγάγει δημοψήφισμα κατά την τρέχουσα κυβερνητική θητεία.
Στη Βόρεια Ιρλανδία, το Sinn Féin επιδιώκει δημοψήφισμα επανένωσης με την Ιρλανδία έως το 2030.
Μάλλον διόλου τυχαία είχε προηγηθεί δημόσια παρέμβαση του Αμερικανού προέδρου με την οποία είχε δηλώσει υποστήριξη σε μια ενωμένη Ιρλανδία.
Η κυβέρνηση του Andy Burnham απορρίπτει προφανώς το αίτημα υποστηρίζοντας ότι δεν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για νέα δημοψηφίσματα, αλλά αυτό δεν αναιρεί το γεγονός ότι για πρώτη φορά οι τρεις εθνικιστικές ηγεσίες επιχειρούν συντονισμένα να ενοποιήσουν πολιτικά τις τρεις ξεχωριστές διεκδικήσεις σε συνολική αμφισβήτηση της σημερινής δομής του Ηνωμένου Βασιλείου.
Θα πρέπει βέβαια να σημειωθεί ότι οι τρεις ιστορικές περιοχές δεν είναι οικονομικά βιώσιμες εκτός Βρετανίας υπό τις παρούσες συνθήκες και αυτό είναι σοβαρός ανασταλτικός παράγων και από τους βασικούς λόγους που αυτή η τάση δεν είναι πλειοψηφική στις τοπικές κοινωνίες.
Το θέμα ωστόσο υπερβαίνει κατά πολύ τα σύνορα της Βρετανίας. Μία τέτοια κινητικότητα χτυπάει καμπάνες για άλλες μεγάλες χώρες της Ευρώπης οι οποίες μπορεί να μην έχουν όλες εμφανείς και θορυβώδεις εσωτερικούς εθνοτικούς και πολιτισμικούς κατακερματισμούς αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν.
Η Ισπανία, η οποία βρίσκεται επί ξυρού ακμής μετά την καταστροφική διαχείριση του Σάντσεθ στο μεταναστευτικό, έχει την ανοιχτή πληγή της Καταλονίας και όχι μόνο. Όμως και άλλα κράτη, όπως η Ιταλία, η Γαλλία, η Γερμανία έχουν η καθεμία με τις ιδιαιτερότητές τους αρκετές δυνάμει θρυαλλίδες ρηγματώσεων οι οποίες μπορούν να πυροδοτηθούν από προβλήματα όπως το μεταναστευτικό ή η οικονομία και σίγουρα παρακολουθούν τα γεγονότα στην Βρετανία με προσοχή και ανησυχία.
Σενάρια τα οποία μέχρι πρότινος μπορεί να φάνταζαν αδιανόητα πλέον εκδηλώνονται ως μία νέα ταχέως επελαύνουσα πραγματικότητα η οποία θρυμματίζει όλες τις μεταπολεμικές σταθερές. Τίποτα δεν είναι πλέον δεδομένο, ούτε στην Ευρώπη.
Εφημερίδα Απογευματινή
