Όσο προχωράει το καλοκαίρι και το φθινόπωρο είναι προ των πυλών, μοιραία η χώρα εισέρχεται σε προεκλογική περίοδο, έστω και αν ο πρωθυπουργός εξακολουθεί να ομνύει στο στήσιμο της κάλπης την άνοιξη του 2027. Βλέπετε, ακόμη και αν εξαντληθεί το χρονοδιάγραμμα που προκρίνει το Μέγαρο Μαξίμου, η παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στη ΔΕ, οι εξαγγελίες στις οποίες θα προχωρήσει και οι αντιδράσεις τις αντιπολίτευσης (κοινοβουλευτικής ή μη) θα αποτελέσουν την επίσημη έναρξη της τελικής ευθείας προς την προσεχή εκλογική αναμέτρηση, με τους πολίτες να μπαίνουν από εκείνο το σημείο και μετά σε…mood εκλογολογίας. Βέβαια, στις μέρες μας η συνειδητοποίηση ότι έρχεται η ώρα της ψήφου, η ανάλυση των διλλημάτων και των εναλλακτικών και κατ’ επέκταση οι ισορροπίες και τα ρεύματα που θα διαμορφωθούν την ύστατη στιγμή κάθε άλλο παρά παραπέμπουν στη μακρά αντίστοιχη περίοδο του παρελθόντος, αλλά είναι ζήτημα λίγων μηνών, ενίοτε και εβδομάδων.
Όπως και να έχει ο δρόμος για την κυβέρνηση και προσωπικά για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι ένας, πολλώ δε μάλλον από την ώρα που συνομολογείται ότι η όποια προοπτική κυβέρνησης συνεργασίας σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας είναι εκ προοιμίου ένα πολύ δύσκολο εγχείρημα.
Να προχωρήσει στις ενέργειες και τις πρωτοβουλίες εκείνες που θα πείσουν τους απογοητευμένους από τη ΝΔ ψηφοφόρους ότι πράγματι η “γαλάζια” παράταξη παραμένει η μόνη δύναμη σταθερότητας και μεταρρυθμιστικής βούλησης. Και ταυτόχρονα να υπάρξει μια ειλικρινής αυτοκριτική για τα λάθη που σημειώθηκαν ιδιαίτερα από το 2023 και μετά και τα οποία ήταν γροθιά στο μαλακό υπογάστριο της κυβέρνησης αλλά και της βάσης της ΝΔ, καθώς έθεσαν εν αμφιβόλω ζητήματα όπως η θεσμική προσήλωση καθώς και η σύγχρονη και τεχνοκρατική αντίληψη της εξουσίας, τα οποία αποτέλεσαν θεμέλιους λίθους για τη μεταμνημονιακή απόλυτη κυριαρχία προσωπικά του πρωθυπουργού και της λογικής που αντιπροσώπευε. Για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός, θα πρέπει να προκύψει αλλαγή κλίματος σε δύο επίπεδα. Αφενός μεν στη δημιουργία αίσθησης περί αποκατάστασης των αδικιών στην οικονομία και παραγωγής απτών αποτελεσμάτων στο μέτωπο της τσέπης, που επίσης συνιστούσε προνομιακό πεδίο για τους κυβερνώντες, αλλά παραμένει πια σταθερά το μεγαλύτερο πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας.
Οι κυβερνώντες θα πρέπει να πείσουν τους δύσπιστους που τους είχαν στηρίξει στις προηγούμενες εθνικές εκλογές του 2019 και του 2023 ότι τυχόν νέες πολιτικές περιπέτειες θα δημιουργήσουν ορατούς κινδύνους για το αν μη τι άλλο εξαιρετικά υπολογίσιμο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας που αισθάνεται ότι σε κάθε περίπτωση έχει κάτι να χάσει (είτε ως κεκτημένο είτε εν είδει προοπτικής) αν υπάρξει εκ νέου παράθυρο ή έστω χαραμάδα εισόδου στην πολιτική εξίσωση του κινδύνου του λαϊκισμού και αν η Ελλάδα εισέλθει σε φάση ρευστότητας και αβεβαιότητας.
Αφετέρου δε – και αυτή είναι ίσως η μεγαλύτερη πρόκληση και παράλληλα το πιο δύσκολο έργο για τα κυβερνητικά στελέχη- θα πρέπει να καλλιεργηθεί η πεποίθηση ότι μια τρίτη ευκαιρία στον Κυριάκο Μητσοτάκη, πέραν της έλλειψης ορατού για τη ώρα αντίπαλου δέους, δεν θα είναι αναγκαίο κακό εξαιτίας της παραμέτρου αυτής, που θα φέρει μαζί ακόμη πιο εμφατικές επιδείξεις αλαζονείας και ιδιοκτησιακή αντίληψη για τη λειτουργία του κράτους και των θεσμών, όπως δυστυχώς συνέβη σε πολλές με άμεση συνέπεια να αδικηθούν τα αδιαμφισβήτητα θετικά στοιχεία της “γαλάζιας” επταετίας.
Όπως αντιλαμβάνεται κανείς, μια γενναία αυτοκριτική σε αυτό το μέτωπο, για την οποία μιλάμε όλον αυτό τον καιρό δεν περιλαμβάνει μόνο τα στοιχεία της αναγνώρισης των λαθών αλλά και της απομάκρυνσης ανθρώπων και λογικών που πρωταγωνίστησαν και πρωταγωνιστούν σε καταστάσεις που έφεραν τη ΝΔ σε ρόλο απολογούμενου στον δημόσιο βίο. Ναι, έχουν υπάρξει βήματα και προς αυτή την κατεύθυνση, όπως και εξελίξεις που ισοδυναμούν με δικαίωση “γαλάζιων” στελεχών που βρέθηκαν στη δίνη του κυκλώνα. Όμως μια πρέπει η ήρα που απομένει να χωριστεί δια παντός από το στάρι και να λάβουν τα αναγκαία μηνύματα όλοι όσοι καταφανώς βάζουν τους δικούς τους προσωπικούς σχεδιασμούς πάνω από το κόμμα και την ίδια την χώρα κατ’ επέκταση, θυμίζοντας και μόνο με την παρουσία τους τα κακώς κείμενα του προηγούμενου διαστήματος.
Όσο κοντά και αν βρίσκονται ή βρέθηκαν στον Μητσοτάκη. Μόνο έτσι θα περάσει ακολούθως το ανάλογο μήνυμα μετριοπάθειας και νηφαλιότητας στην κοινωνία. Ήρθε λοιπόν η ώρα να το πάρουν αλλιώς, προς όφελος και δικό τους (αφού μαζί θα τους τραβήξει το ρεύμα αν στραβώσει το πράγμα). Και αν δεν μπορούν, ας τους επιβληθεί με το ζόρι η σιωπή…
