Πόσο δύσκολος αποχαιρετισμός, ρε γαμώτο! Ανεξαρτήτως τι άποψη έχει οποιοσδήποτε για τον προπονητή Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, χάνουμε από την καθημερινότητά μας έναν σπουδαίο, έναν σπάνιο άνθρωπο!
Σε έναν μικρόκοσμο βουτηγμένο στην τοξικότητα, προσωπικότητες όπως ο σπουδαίος Βάσκος είναι κάτι περισσότερο από απαραίτητες, καθώς μας διδάσκουν με τα έργα και τις πράξεις τους τι σημαίνει σεβασμός.
Ναι, θα μας λείψει πολύ ο αξιαγάπητος «θείος Μέντι», όπως είναι δεδομένο ότι θα λείψει αφάνταστα και από όσους ανθρώπους συνεργαζόταν τα τελευταία δυόμισι χρόνια στο… λιμάνι του! Από τον Βαγγέλη Μαρινάκη μέχρι τους υπαλλήλους του Ρέντη, που απολάμβαναν κάθε πρωί το προνόμιο να τον καλωσορίζουν στο γραφείο του.
Είναι προφανώς αντιληπτό σε όλους ότι οποιαδήποτε στιγμή και αν ανακοινωνόταν το «διαζύγιο» με τον προπονητή που έφερε το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο στη χώρα μας, κάνοντας εκατομμύρια Ολυμπιακούς σε ολόκληρο τον πλανήτη να κλαίνε σαν μικρά παιδιά, οι αντιδράσεις θα ήταν ποικίλες και ακραίες!
Είτε συνέβαινε στο τέλος της περσινής περιόδου, είτε μετά τον αποκλεισμό από τη Ναϊμέγκεν, είτε σε… πέντε χρόνια, όταν ο Μεντιλίμπαρ θα έκλεινε τα 70 του χρόνια, θα ήταν ένα εξαιρετικά δύσκολο συναισθηματικά «διαζύγιο».
Η αλήθεια όμως είναι ότι η συγκεκριμένη απόφαση φάνταζε με αγωνιστικό μονόδρομο για τους «ερυθρόλευκους». Η διαχείριση ενός ολοκληρωτικά ανανεωμένου ρόστερ από το ξεκίνημα της σεζόν έμοιαζε για έναν προπονητή που απεχθάνεται τις μεταγραφές και τις αλλαγές με… mission impossible. Και οι επιλογές του στην αρχική ενδεκάδα του αγώνα με τον Βόλο το περασμένο Σάββατο επιβεβαίωσαν απλώς τη δυσκολία της εξίσωσης που έπρεπε να λύσει.
H ελπίδα μιας νέας σοσιεδάδ
Από χθες, λοιπόν, ο Ολυμπιακός πέρασε και επισήμως στην εποχή του Ιμανόλ Αλγκουαθίλ, με τη μετάβαση να συνοδεύεται από έναν μεγάλο φόβο και μια ακόμη μεγαλύτερη ελπίδα.
Δεν χωρά η παραμικρή αμφιβολία ότι ο Βάσκος είναι ένας εξαιρετικός προπονητής, ο οποίος μοιάζει να ταιριάζει γάντι στο ποδόσφαιρο που φιλοδοξούν να προσφέρουν οι «ερυθρόλευκοι» στον κόσμο τους.
Ο φόβος έγκειται στο… βεβαρημένο παρελθόν που κουβαλά ο Ολυμπιακός από την τελευταία ηχηρή αλλαγή στον πάγκο του. Από τη μέρα που αποχώρησε ο Πέδρο Μαρτίνς από το λιμάνι μέχρι τον Φεβρουάριο του 2024, που «αγκυροβόλησε» στον Πειραιά ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, η ομάδα δεινοπάθησε μέχρι να βρει τον κατάλληλο «καπετάνιο». Υπήρξαν ουκ ολίγες επιλογές που αποδείχθηκαν άστοχες, ριψοκίνδυνες, έως και ακατανόητες.
Εννοείται πως ο Αλγκουαθίλ δεν έχει καμία σχέση με τους περισσότερους τεχνικούς που πέρασαν από το Καραϊσκάκη εκείνο το μεσοδιάστημα. Αυτός είναι άλλωστε και ο λόγος για τον οποίο η δική του πρόσληψη συνοδεύεται από μια τεράστια ελπίδα.
Είναι προφανές ότι αν ο Ισπανός τεχνικός καταφέρει να επαναλάβει το αρχιτεκτονικό θαύμα της Ρεάλ Σοσιεδάδ που εμφάνισε επί σειρά ετών στην Ισπανία, ο Ολυμπιακός μπορεί να πορευτεί σε άκρως ελκυστικά ποδοσφαιρικά μονοπάτια, που ενδεχομένως θα τον οδηγήσουν ξανά στις παρυφές ενός ευρωπαϊκού τελικού.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι για να έχει πιθανότητες επιτυχίας ο διάδοχος του Μεντιλίμπαρ, επιβάλλεται το πρώτο διάστημα της θητείας του να συνοδευτεί από λογική και υπομονή. Να μην περιμένει ο κόσμος με το… καλημέρα τον Ολυμπιακό να ποδοπατά τους αντιπάλους του και να μοιράζει τεσσάρες. Και βέβαια, όσο λογικό είναι ο Αλγκουαθίλ να συγκρίνεται σε κάθε βήμα του με τον «Μέντι», να μη ζητούνται… παράλογα πράγματα μέχρι να μπορέσει να δημιουργήσει την ομάδα που επιθυμεί. Η αποστολή του είναι εξαιρετικά δύσκολη, γιατί καλείται να χτίσει μια ομάδα από το μηδέν, με ολοκαίνουργια φιλοσοφία και εν μέσω επίσημων υποχρεώσεων!
Εφημερίδα Απογευματινή
