Η σύλληψη του 28χρονου Αιγύπτιου, ο οποίος φέρεται να ομολόγησε τη δολοφονία του ποινικολόγου Σταύρου Γεωργίου, δεν αποτελεί απλώς την εξιχνίαση ενός ακόμη ειδεχθούς εγκλήματος. Είναι μια ακόμη υπενθύμιση ότι, πολύ συχνά, το κράτος ενεργοποιείται όταν πλέον είναι αργά. Όταν η ανθρώπινη ζωή έχει ήδη χαθεί. Και τότε το αναπόφευκτο ερώτημα επιστρέφει με μεγαλύτερη ένταση: πόσες προειδοποιήσεις χρειάζονται ακόμη πριν αποτραπεί η επόμενη τραγωδία;
Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, ο κατηγορούμενος βρισκόταν παράνομα στη χώρα, καθώς το αίτημα ασύλου του είχε απορριφθεί, ενώ, σύμφωνα με δημοσιεύματα, είχε απασχολήσει και στο παρελθόν τις Αρχές για σοβαρά θέματα, μεταξύ των οποίων και καταγγελία για παρενόχληση σε βάρος ανήλικης. Κι όμως, παρέμενε ελεύθερος μέχρι να κατηγορηθεί πλέον για ένα από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα.
Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Μόλις λίγες ημέρες νωρίτερα ένας 60χρονος επιτέθηκε με μαχαίρι σε δύο τουρίστες στην Ακρόπολη. Ο δράστης ήταν ήδη γνωστός στις Αρχές, είχε ποινικό παρελθόν, είχε συλληφθεί για οπλοκατοχή και είχε επανειλημμένα οδηγηθεί σε ψυχιατρικές δομές, με την τελευταία νοσηλεία του να έχει ολοκληρωθεί μόλις λίγες ημέρες πριν από την επίθεση. Ευτυχώς, αυτήν τη φορά δεν υπήρξε νεκρός. Θα μπορούσε όμως πολύ εύκολα να είχε συμβεί.
Το πρόβλημα δεν βρίσκεται στην ανικανότητα των Αρχών να συλλάβουν τους δράστες. Βρίσκεται στο γεγονός ότι συχνά τους συλλαμβάνουν αφού η κοινωνία έχει ήδη πληρώσει το τίμημα. Η Ελληνική Αστυνομία στις περισσότερες αντίστοιχες περιπτώσεις εντοπίζει και συλλαμβάνει τους δράστες σε σύντομο χρονικό διάστημα. Το κρίσιμο ερώτημα είναι τι ακολουθεί. Γιατί άνθρωποι με επαναλαμβανόμενη παραβατική συμπεριφορά, με ιστορικό βίας ή με σοβαρές ενδείξεις επικινδυνότητας εξακολουθούν να κυκλοφορούν ανάμεσά μας; Πού εντοπίζεται η αστοχία; Στη νομοθεσία; Στην αξιοποίηση των διαθέσιμων στοιχείων; Στην απονομή της δικαιοσύνης; Ή στην αδυναμία του συστήματος ψυχικής υγείας να παρακολουθήσει αποτελεσματικά όσους αποτελούν πραγματικό κίνδυνο;
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ούτε η ισοπέδωση ούτε η κατάργηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Μπορεί όμως να είναι η αυστηρότερη εφαρμογή της νομιμότητας. Ταχύτερες διαδικασίες επιστροφής όσων δεν δικαιούνται διεθνή προστασία, πραγματική έκτιση των ποινών για τους υπότροπους και αποτελεσματικότερο πλαίσιο υποχρεωτικής παρακολούθησης ή νοσηλείας για ανθρώπους που αποδεδειγμένα αποτελούν απειλή για τη δημόσια ασφάλεια.
Η ελευθερία κάθε ανθρώπου σταματά εκεί όπου αρχίζει να απειλείται η ζωή και η ασφάλεια του διπλανού του. Μια ευνομούμενη πολιτεία οφείλει να προστατεύει τα δικαιώματα όλων, αλλά πρωτίστως το δικαίωμα των φιλήσυχων πολιτών να κυκλοφορούν χωρίς φόβο στις γειτονιές τους οποιαδήποτε ώρα της ημέρας. Αν το κράτος παρεμβαίνει μόνο μετά το έγκλημα, τότε δεν προλαμβάνει. Απλώς καταγράφει ακόμη μία τραγωδία.
Εφημερίδα Απογευματινή
