Μία από τις κύριες αστοχίες που έχει διαπράξει τα τελευταία χρόνια η Ελλάδα απέναντι στην επιθετική και αυθαίρετη Τουρκία, είναι ότι στον Θαλάσσιο Χωροταξικό που υπέβαλε στην Ευρώπη, συμπληρώνοντας τα εξωτερικά σύνορα της Ένωσης, περιόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 ν.μ. Και όχι τουλάχιστον στα 10 ν.μ. όσα και ο εναέριος χώρος της, με πρόβλεψη για επέκταση στα 12 ν.μ. Η Ελλάδα στο εν λόγω χωροταξικό, που αποτελεί ή τουλάχιστον μεταφράζεται σε «χάρτα» ευρωπαϊκής κυριαρχίας, προδιέγραψε μη οριοθετημένη ΑΟΖ, χωρίς όμως στο πεδίο να τολμήσει να προχωρήσει σε επίσημη σύνδεσή της με εκείνη της Κύπρου, επίσης μέλους της ΕΕ.
Οι κύκλοι της ελληνικής διπλωματίας και χάραξης στρατηγικής που πίστεψαν στη Διακήρυξη Φιλίας των Αθηνών και στα «ήρεμα νερά» με την Τουρκία δεν κατάλαβαν την αυταπάτη τους σε σχέση με τα πρωτεύοντα ζητήματα που χωρίζουν την Ελλάδα με την επιθετική Τουρκία και δεν αλλάζουν με διακηρύξεις, αλλά μόνον με γραπτές διεθνείς συμφωνίες. Η ελληνική πολιτική κινήθηκε προς την Αίγυπτο (μερική οριοθέτηση), Λιβύη, Λίβανο για τη χάραξη ΑΟΖ χωρίς όμως επιτυχία στα εγχειρήματα αυτά αφού η επιρροή της Τουρκίας και η ελληνική ανασφάλεια ήταν επαρκείς παράγοντες να μείνουν όλα στη χρονίζουσα εκκρεμότητα.
Αντίθετα στρατηγικά η Ελλάδα κινήθηκε στη σωστή κατεύθυνση με «μετρημένη» οπτική ως προς τη χάραξη των θαλασσίων πάρκων στις Ν. Κυκλάδες (πέριξ της Αμοργού) και το Ιόνιο, εντός όμως της αναγνωρισμένης αιγιαλίτιδας ζώνης της και όχι σε διεθνή ύδατα όπου -σύμφωνα με την ισχύουσα νομοθεσία- θα έπρεπε να έρθει σε συνεννόηση και με την Άγκυρα ως προς το Αιγαίο. Η Ελλάδα δημοπράτησε ενεργειακά οικόπεδα νότια της Κρήτης με πλειοδότη την αμερικανική Chevron επίσης στη βάση εσωτερικής νομοθεσίας, τον περίφημο νόμο 4001/2011 (γνωστό ως νόμο Μανιάτη). Η Ελλάδα επιχειρεί ηλεκτρικά δίκτυα μεταξύ της ηπειρωτικής ζώνης και των νησιών του Αιγαίου αλλά και με την Κύπρο στη διαδρομή προς το Iσραήλ, τον GSI, όπου αντιμετώπισε επίμονα εγχειρήματα τουρκικής αναχαίτισης και με την παρουσία πολεμικών πλοίων. Σήμερα τα έργα σύνδεσης με την Κύπρο τα έχουν αναλάβει γαλλικές εταιρείες, ύστερα από δύο χρόνια αναβολών και απραξίας, δίνοντας λύση στον «γόρδιο δεσμό», με πρωτοβουλία του πρωθυπουργού ελάχιστες ημέρες πριν από τις καλοκαιρινές διακοπές.
Η Τουρκία αμέσως σχεδόν (αφού διέφυγε από τη δυσχερή θέση που την είχε οδηγήσει η μονίμως επιθετική έναντι των άλλων και αυτοκρατορικής ματαιοδοξίας στρατηγική της, με τη Συμφωνία της Μέκκας, αλλά λογίζοντας και ως θετική τη συγκυρία των σχέσεων και των πολιτικών αναγκών του προέδρου Τραμπ και την αρρυθμία στον συντονισμό ΗΠΑ-Ισραήλ) σπεύδει με απολύτως προκλητικό τρόπο να επιτεθεί προς την Ελλάδα και να διεκδικήσει στο πεδίο, βασιζόμενη σε ρυθμίσεις επίσης της εσωτερικής της νομοθεσίας, μια δεσπόζουσα θέση στις θάλασσες της Ανατολικής Μεσογείου. Πρώτα με δύο προεδρικά διατάγματα ανακηρύσσει δύο θαλάσσια πάρκα για την προστασία της αλιείας και την προστασία του περιβάλλοντος, όχι όμως στη δική της αιγιαλίτιδα ζώνη όπως η Ελλάδα, αλλά στα διεθνή ύδατα και μάλιστα στο επίμαχο πέρασμα ανάμεσα στη Λήμνο και τη Σαμοθράκη ή στην άλλη περίπτωση περικυκλώνοντας το Καστελόριζο.
Η Τουρκία μέσα στον Σεπτέμβριο θα φέρει, ως γνωστόν, προς ψήφιση στην Εθνοσυνέλευση νόμο περί της «Γαλάζιας Πατρίδας» που πέραν των διακηρύξεων θα περάσει αποφασιστικές αρμοδιότητες στον πρόεδρο Ερντογάν για θέματα εξωτερικής πολιτικής και εθνικής κυριαρχίας. Και αμέσως μετά θα πιέσει τις κυβερνήσεις Αιγύπτου, Λιβάνου, Λιβύης και Συρίας να συνδέσουν τις ΑΟΖ τους με αυθαίρετη δική της, παραχωρώντας ζωτικό οικονομικό χώρο από τις μη οριοθετημένες Ελληνικές ΑΟΖ. Με τον τρόπο αυτό με αποφάσεις εσωτερικού δικαίου θα επιχειρήσει να δομήσει διεθνές εθιμικό δίκαιο. Στην Ελλάδα αλλά και στο Ισραήλ βρισκόμαστε σε εκλογικούς χρόνους την ίδια περίοδο. Η Τουρκία δεν θέλει να κάνει πόλεμο, αλλά να ικανοποιήσει από την «πίσω πόρτα» στη βάση της θετικής συγκυρίας γι’ αυτήν τις διεκδικήσεις της. Προσβλέπει και σε εσωτερικό πολιτικό διχασμό στην Ελλάδα. Αυτό δεν μπορεί να μας συμβεί. Πρώτα υψηλή αντίδραση στην Τουρκία και μετά εκλογές.
Εφημερίδα Απογευματινή
