Βρισκόμαστε στο τέλος μιας εποχής. Η επόμενη νέα τάξη θα καθυστερήσει περίπου μία δεκαετία. Στους ενδιάμεσους χρόνους θα επικρατήσει το χάος. Αυτό συμβαίνει σε κάθε περίοδο μετάβασης της ανθρώπινης ιστορίας. Στην παρούσα φάση είναι δεσπόζουσα η δομική κρίση στην Ευρώπη. Το οικοδόμημα που οργανώθηκε μέσα από τη συμφωνία του Μάαστριχτ και την τεχνοκρατική ηγεμονεύουσα Κομισιόν, οι προδιαγραφές του κοινού νομίσματος και ειδικά η μονομέρεια της στρατηγικής της «πράσινης ανάπτυξης» και του ηλεκτρισμού στη βιομηχανία, είχε συγκεκριμένο ορίζοντα και προπάντων λάθος παραδοχές. Η στρεβλή στρατηγική βασίσθηκε στην ανιστόρητη παραδοχή του τέλους των πολέμων. Δηλαδή σε μία εκτός κάθε λογικής ευθύγραμμη πορεία της ιστορίας. Ετέθη ένα ερώτημα στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου και στην επικράτηση της Δύσης έναντι της Σοβιετίας. Τι έχει μεγαλύτερη σημασία, η εταιρική διακυβέρνηση ή η κρατική διακυβέρνηση; Ένα προεκλογικό σύνθημα στην καμπάνια του Μπιλ Κλίντον με το οποία πράγματι κέρδισε εκλογές, η περίφημη ατάκα «είναι η οικονομία… ανόητε» κυριάρχησε έναντι όλων ως υπέρτατη ηθική των πραγμάτων.
Τα έθνη και η Δημοκρατία υπέστησαν από εκεί και πέρα την ηγεσία των funds. Το κεφάλαιο μοχλευμένο από το χρηματιστηριακό «υπερεγώ» ως πολλαπλασιαστή, κατήργησε τη βάση του καπιταλισμού. Τη σχέση κεφαλαίου-παραγωγής-εργασία (κατανάλωση). Η σχέση προσφοράς-ζήτησης στον όγκο χρήματος κατεστράφη. Επίσης η σχέση συγκέντρωσης πλούτου με τη φορολογία, τη μόνη εμπεδωμένη διαδικασία αναδιανομή πλούτου. Ο μεγάλος πλούτος κατέστη αφορολόγητος, αφού οι εταιρείες, όπως αποφάσισε η τεχνοκρατία των λόμπι, εξαιρέθηκαν από τη φορολογία των κρατών είτε ως πολυεθνικές είτε ως τοπικές εταιρείες. Η ευημερία των πολλαπλασιαστών της διόγκωσης πλούτου στα χέρια μιας όλο και πιο περιορισμένης ολιγαρχίας, δεν είχε διάχυση στους λαούς και τα έθνη μέσω των κεντρικών και των κοινωνικών στρατηγικών των εθνικών κυβερνήσεων δημοκρατικής συνοχής.
Το χειρότερο στα κράτη και τις δημοκρατικά εκλεγμένες κυβερνήσεις προκειμένου να υπάρξει ομοιομορφία στη διακυβέρνηση υπεβλήθη η έννοια της δημιουργικής καταστροφής. Τόσο στην κρατική ιδιοκτησία στις υποδομές και τις υπηρεσίες όσο και στους προϋπολογισμούς τους. Η συνεχής λιτότητα που δεσπόζει ως συνταγή από το ΔΝΤ και τους άλλους διεθνείς οργανισμούς προκαλεί όλο και μεγαλύτερη φτώχεια και ανισότητα στους λαούς, στις κοινωνίες των πολιτών της Δύσης, την ίδια ώρα που μέσω της προβολής του καταναλωτισμού και των προτύπων της απληστίας, οι ανάγκες ως ιδεολογία αυξάνονται.
Οι πολυμερείς οργανισμοί και ελίτ των μετρίων που κυβέρνησαν τον κόσμο για λογαριασμό της Δύσης βασισμένοι στα σημειώματα περιορισμένης ευφυΐας μιας παγκόσμιας γραφειοκρατίας και μέσω ιδρυμάτων τύπου Νταβός ή λέσχες τύπου G7 και G20, για κάποιες λίγες δεκαετίες δεν είχαν ούτε την πρόβλεψη ούτε τη διάθεση να κατανοήσουν την εμπλοκή στον καπιταλισμό που δημιουργούσαν.
Μάλιστα σε μια ακραία έκφανση αλαζονείας από τις δεκαετίες του 1970 και 1980 ακόμη, ενθάρρυναν την κοινωνικοποίηση του δεσποτισμού αλλά και του βάθους πολιτισμού της Κίνας. Θέλησαν δηλαδή χωρίς τις ευθύνες της παραδοσιακής αποικιοκρατίας να καθορίσουν με το ατυχές αυτό σύστημα διοίκησης της Δύσης, την Ασία και τον πλανήτη. Φυσικά απέτυχαν και τώρα ήρθε η ώρα του λογαριασμού.
Στην παρούσα φάση στην Ευρώπη και με αφετηρία τη Γαλλία ζούμε το τέλος των μύθων. Τα κράτη είναι με τεράστια χρέη, οι κοινωνίες με ανισότητες και πιεζόμενες από το αποτυχημένο μοντέλο εξέλιξης του consensus στο Μάαστριχτ. Οι Μητροπόλεις στο έλεος των πρώην αποικιών τους που έχουν μετακομίσει εντός των τειχών και της παράτυπης σε γκέτο οργανωμένης μετανάστευσης των «ανοιχτών συνόρων». Οι προδιαγραφές και οι κανόνες της ένωσης της Ευρώπης, τόσο μακριά από τις αρχές όσο και τα οράματα των ιδρυτών της στο τέλος των θερμών πολέμων του 20ού αιώνα. Και οι λαοί, ειδικά οι νεότερες γενιές, στους δρόμους με φωτιά και αμήχανη οργή έναντι του επερχόμενου της τεχνητής νοημοσύνης. Κακά τα ψέματα, δεν χρειάζεται φιλοσοφία. Τα κτίρια της Κομισιόν στις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο φαντάζουν ως μια νέα… Βαστίλη.
Eφημερίδα Απογευματινή
