Οι δύο πρώην πρωθυπουργοί της Κεντροδεξιάς και πρόεδροι ταυτόχρονα της Νέας Δημοκρατίας Κ. Καραμανλής και Α. Σαμαράς, που κυβέρνησαν τη χώρα και διοίκησαν το κόμμα σε προηγούμενες δεκαετίες, επανέρχονται κάθε τόσο μέσα από ομιλίες σε εκδηλώσεις και παρεμβάσεις στα μίντια -ειδικά ο δεύτερος- και ασκούν εκ των υστέρων κριτική στη διεθνή πολιτική που ασκεί η διακυβέρνηση Μητσοτάκη και η Νέα Δημοκρατία. Έμφαση μονίμως δίνουν στον ανταγωνισμό και τον συσχετισμό με την Τουρκία με μια οπτική ξεπερασμένου εθνισμού και διπλωματικού απομονωτισμού, που δεν συνάδει με το περιβάλλον στην παρούσα ταραχώδη φάση της ιστορίας.
Και οι δύο πολιτικοί, ακριβώς επειδή έχουν ασκήσει τις ευθύνες της πρωθυπουργίας, έχουν αφήσει πίσω τους συγκεκριμένο αποτύπωμα ως προς τα δεδομένα της εξωτερικής πολιτικής, που σε κάθε περίπτωση δεν εντυπωσιάζει αλλά ούτε δικαιολογεί την παρούσα κριτική τους. Το χειρότερο; Και οι δύο είναι φανερό ότι μιλούν σε ένα εσωτερικό ακροατήριο και ο στόχος τους παραμένει εμφανής στο να αμφισβητήσουν την ορθότητα των πολιτικών και τη σημασία των κινήσεων του πρωθυπουργού και του υπουργείου Εξωτερικών, χωρίς να έχουν κάποια πρόταση ουσιαστική και διορθωτικά έγκαιρη. Είναι φυσικό στη δύσκολη σκακιέρα της διεθνούς, περιφερειακής και ευρωπαϊκής πολιτικής να υπάρχουν στιγμές ή και συγκυρίες που δεν ευνοούν απολύτως την Ελλάδα. Αυτό είναι λογικό, γιατί στο παιχνίδι δεν βρίσκεται μόνη της η Ελλάδα. Αλλά παίζουν και οι άλλοι «παίκτες» και φυσικά η Τουρκία που δεν είναι καθόλου ανυπόληπτη δύναμη από πλευράς ισχύος και επιρροής μέσω ακριβοπληρωμένου λόμπινγκ στα κέντρα των αποφάσεων ένθεν και ένθεν του Ατλαντικού. Μιλούν ο κουμπάρος του Ερντογάν και ο δογματικά «προσοχή, μην προκαλέσουμε την Τουρκία στη φάση που βρισκόμαστε» και κυβερνητικά συνέταιρος του γνωστού για τις θέσεις του στα Ελληνοτουρκικά Β. Βενιζέλου από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ, για την περίοδο των «ήρεμων νερών» (2023-2025) επί διακυβέρνησης Μητσοτάκη. Θεμιτός ο αντίλογος στο κλίμα και σε κάποιες παραδοχές της Διακήρυξης των Αθηνών, αλλά μέχρι εκεί. Ποια «ήρεμα νερά» στο σήμερα;
Εμμένουν οι δύο πρώην πρωθυπουργοί σε καταγγελία των «ήρεμων νερών» σήμερα πλέον που τόσο η Ελλάδα όσο και η Τουρκία κατεβάζουν τα ισχυρά χαρτιά τους στη γεωπολιτική της Μεσογείου. Και αντί να στηρίξουν έστω στα κεντρικά σημεία την ελληνική στρατηγική και αυτοπεποίθηση με τις τοποθετήσεις τους, καλλιεργούν ηττοπάθεια και αισθήματα «αυτομαστίγωσης». Και όλα αυτά γιατί λειτουργούν ως «πέμπτη φάλαγγα» εθνικά προκειμένου να αποδομήσουν πολιτικά τον πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη. Παραμένουν σε μια δόλια αναμονή και σε μια επίμονη σιωπή όταν τα δεδομένα είναι θετικά για την Ελλάδα, μέχρι να υπάρξει κάποια δύσκολη στιγμή για να βγουν και να εξαγγείλουν εθνική ήττα, στην οποία μάλιστα προσδίδουν, χωρίς αιδώ, στρατηγική και μόνιμη διάσταση. Θα μπορούσε κάποιος να τους καλέσει να κάνουν την αυτοκριτική τους για όσα δεν έκαναν στα χρόνια που είχαν αυτοί την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας. Να τους πει ότι οι ΑΟΖ υφίστανται όταν συμφωνούνται και διακηρύσσονται στον ΟΗΕ και όχι όταν αποτελούν νομική φαντασίωση χωρίς εφαρμογή στο πεδίο. Το ίδιο για τα καλώδια ηλεκτρισμού ή δεδομένων. Προκύπτουν όταν ποντίζονται και όχι όταν αναβάλλονται επ’ αόριστον γιατί αντιδρά η Τουρκία. Οι διμερείς συμμαχίες με τις ΗΠΑ, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τις αραβικές δυνάμεις, οι ευρωπαϊκοί συσχετισμοί δεν προκύπτουν ούτε υπηρετούνται μέσω της κατά την εκτίμησή τους «επιτήδειας ουδετερότητας» των απελεύθερων Ρωμιών και παλιών συνταγών του «ψευτίζω παληκαρίσια».
Αν οι δύο πρώην πρωθυπουργοί της Κεντροδεξιάς θέλουν να προσφέρουν υπηρεσίες στο έθνος, να παίρνουν τηλέφωνο τον πρωθυπουργό κ. Μητσοτάκη και να του λένε τη γνώμη τους όταν νομίζουν ότι πρέπει και μάλιστα εγκαίρως. Την ευθύνη των αποφάσεων και των επιλογών την έχει εκείνος. Οι κύριοι Καραμανλής και Σαμαράς έχουν την ευθύνη της διατύπωσης της γνώμης τους σε αυτόν και όχι εκ των υστέρων με «παράτες» σε κλειστές εκδηλώσεις ευνοϊκού σε αυτούς κοινού.
Εφημερίδα Απογευματινή
