Η τουρκική επιρροή στην κυβέρνηση της Συρίας οδηγεί σε αλλαγή των βιβλίων της Ιστορίας. ∆ιαβάζουµε ότι αντί για οθωµανική κατοχή χρησιµοποιείται ο όρος: οθωµανική κυριαρχία. Η Αραβική Εξέγερση του 1916 κατά των Τούρκων υποβαθµίζεται. Βεβαίως παραµένει η Πλατεία Μαρτύρων στο κέντρο της ∆αµασκού για να θυµίζει τις βάρβαρες εκτελέσεις Αράβων αγωνιστών το 1916 από τους Νεότουρκους.
Αυτό, όµως, που γίνεται τώρα στη Συρία για να ικανοποιηθεί η Τουρκία αποτελεί πρόταση ορισµένων Ελλήνων ιστορικών και διανοουµένων στο όνοµα µιας δήθεν ελληνοτουρκικής φιλίας ή προσέγγισης. Κατανοώ ότι η κυβέρνηση της ∆αµασκού θέλει να ικανοποιήσει τον Ερντογάν, διότι τον θεωρεί υποστηρικτή. Οµως στην Ελλάδα δεν θεωρούµε την Τουρκία ως χώρα υποστηρικτική. Γιατί, λοιπόν, να αλλάξουµε την ορολογία και την Ιστορία; Ηδη εδώ και αρκετά χρόνια υποχωρεί η χρήση του όρου Τουρκοκρατία και επικρατεί ο όρος οθωµανική περίοδος ή οθωµανική κυριαρχία. Οι Ελληνες αναθεωρητές έχουν προηγηθεί του Σύρου Αλ Σάρα στις αλλαγές ιστορικών όρων! Μετά τη νίκη του Κ. Σηµίτη, στις εκλογές του 2000, σε ιστότοπο που χρηµατοδοτήθηκε από το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών δηµοσιεύθηκαν άρθρα, τα οποία µας καλούσαν να αλλάξουµε τα βιβλία της σχολικής Ιστορίας, ώστε να κατανοήσουµε τον άλλο, δηλαδή την Τουρκία. Μάλιστα, ένας αρθρογράφος ζητούσε να ενσωµατώσουµε µια «νέα εθνική ταυτότητα» για να λύσουµε τα λεγόµενα ελληνοτουρκικά προβλήµατα.
Ακολούθησαν τα βιβλία του «συνωστισµού» και επιτροπές Ελλήνων και Τούρκων ιστορικών, αλλά έφεραν το αντίθετο αποτέλεσµα. Εµείς αρχίσαµε να εξωραΐζουµε την Τουρκοκρατία και να διαγράφουµε ήρωες και µάρτυρες, ενώ η Τουρκία γινόταν όλο και περισσότερο επιθετική και διεκδικητική. Το αποκορύφωµα της ιστορικής διαστρέβλωσης ήταν πρόταση για αλλαγή της σχολικής ιστορικής ύλης το 2017. Οµάδα ιστορικών, που διορίστηκε από την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, ανήρτησε στον ιστότοπο του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής πρόταση, µε την οποία συρρικνωνόταν η Αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο, προτεινόταν µία µαρξίζουσα θεώρηση των ιστορικών γεγονότων, ενώ παρουσιαζόταν η Τουρκοκρατία σαν µία περίοδος ειρηνικής συνύπαρξης λαών και θρησκευτικών κοινοτήτων! Παρά τη διαφωνία των δύο Ενώσεων Φιλολόγων και του Τµήµατος Ιστορίας-Αρχαιολογίας του ΕΚΠΑ, η πρόταση δηµοσιεύθηκε στο ΦΕΚ τον Μάιο του 2019, για να επιβληθεί στα σχολικά βιβλία από τη Γ΄ ∆ηµοτικού µέχρι την Α΄ Λυκείου. Ευτυχώς µεσολάβησαν οι εκλογές του 2019 και η νέα κυβέρνηση της Νέας ∆ηµοκρατίας δεν εφήρµοσε την πρόταση αυτή.
∆υστυχώς, χωρίς να έχουµε τις σχέσεις του Αλ Σάρα µε την Τουρκία, έχουµε φτάσει στο σηµείο να καταργούµε ιστορικούς όρους χωρίς να ακούγονται σοβαρές φωνές αντίδρασης. Λυπούµαι, διότι στη γενέτειρά µου Θεσσαλονίκη, σε σταθµό του Μετρό, η Τουρκοκρατία αναγράφεται ως: οθωµανική περίοδος. ∆ηλαδή µε αυτή τη λογική ή περίοδος του 1941-44 τι ήταν: γερµανο-ιταλο-βουλγαρική περίοδος; Οταν υπάρχει κατοχή, πρέπει να αναφέρεται ρητά. Τουρκοκρατία είχαµε, σκληρή και καταπιεστική. Σέβοµαι τον διάλογο και την τεκµηριωµένη διαφωνία, αλλά αυτή η ανιστόρητη υποχωρητικότητα πρέπει να σταµατήσει. Ιστορία είναι οι πηγές και οι µαρτυρίες. Τα παιδιά µας έχουν δικαίωµα να µάθουν τι υπέστη ο Ελληνισµός από τον τουρκικό εθνικισµό σε διάφορες περιόδους. Από τον 15ο αιώνα µέχρι τη Γενοκτονία και την εισβολή στην Κύπρο.
*Πολιτικός επιστήµων
Εφημερίδα «Κυριακάτικη Απογευματινή»
