Η διαδροµή προς τον τελικό του Μουντιάλ του 2026 συνεχίζεται και µεταξύ άλλων τη διανύουν δήµιοι, λυτρωτές και ένας αυτόχειρας. Αυτοί που έστειλαν νωρίς νωρίς στο σπίτι τους παραδοσιακές δυνάµεις, όπως η Γερµανία και η Ολλανδία, αυτοί που την τελευταία στιγµή κράτησαν στο τουρνουά οµάδες όπως η Βραζιλία και η Νορβηγία και αυτός που µε τα λάθη του είναι ήδη στον καναπέ του σπιτιού του και από εκεί παρακολουθεί τη συνέχεια του τουρνουά.
Η πρώτη µε κρότο αποχώρηση από το τουρνουά είναι φυσικά αυτή της Γερµανίας. ∆ιότι µπορεί, σύµφωνα µε τη ρήση του Γκάρι Λίνεκερ, το ποδόσφαιρο να
είναι «ένα παιχνίδι στο οποίο αγωνίζονται 22 παίκτες και στο τέλος κερδίζουν οι Γερµανοί», όµως οι Παραγουανοί, µε τους Ορλάντο Χιλ και Χοσέ Κανάλε, είπαν «raus» στην Εθνική Γερµανίας. Με τον πρώτο να πιάνει δύο πέναλτι και τον δεύτερο να σφραγίζει τη νίκη της Παραγουάης στα πέναλτι µε 4-3.
Οι δυσκολίες του Ορλάντο Χιλ
Ο Ορλάντο Χιλ κουβαλά στις πλάτες του µια βαριά και άκρως ψυχοφθόρα προσωπική ιστορία. Ενας αγώνας ζωής για τον 26χρονο τερµατοφύλακα της Παραγουάης, ο οποίος πούλησε κάποτε τα ποδοσφαιρικά υπάρχοντά του. Ηταν πριν από τέσσερα χρόνια, όταν ακόµα αγωνιζόταν στη Σπορτίβο Σαν Λορέντζο, µε τη δεύτερη οµάδα της ιστορικής Σαν Λορέντζο, και εισέπραττε ψίχουλα. Τότε ήρθε στον κόσµο ο γιος του, ο οποίος µετά την πρόωρη γέννησή του αντιµετώπισε σοβαρά προβλήµατα υγείας. Η περίθαλψή του κόστιζε και ο Ορλάντο άρχισε να πουλά τα πράγµατά του. Παπούτσια, µπάλες, γάντια, φανέλες και τελικά αυτό που ο
ίδιος θεωρούσε το πιο σηµαντικό προσωπικό κειµήλιο: την εµφάνιση µε την οποία είχε αγωνιστεί στο Πρωτάθληµα Νέων της Νότιας Αµερικής το 2019.
Πρόκειται για κάτι που ελάχιστοι γνώριζαν και έγινε γνωστό από µια ανάρτηση που έκανε η σύζυγός του, Μελίσα, αφού η Παραγουάη εξασφάλισε την πρόκρισή της στο Μουντιάλ.
Ο Ορλάντο Χιλ δεν ήθελε ποτέ να γίνει τερµατοφύλακας. Στην ακαδηµία «13 de Junio» στο Σαν Λορέντζο έπαιζε ως επιθετικός, αλλά όταν ο προπονητής του είπε «ή στον πάγκο ή στο τέρµα», άλλαξε θέση και αργότερα ήθελε να µοιάσει -τι ειρωνεία- στον τερµατοφύλακα της Γερµανίας, Μάνουελ Νόιερ.
Το ντεµπούτο του Κανάλε στην Ελλάδα και η υγεία της κόρης του
Τον «δικό του σταυρό» κουβαλά ο άλλος δήµιος της Γερµανίας, ο Χοσέ Κανάλε, ο οποίος πήρε τη δόξα που απολαµβάνουν οι παίκτες που εκτελούν εύστοχα το τελευταίο πέναλτι στη σχετική διαδικασία. Ο Κανάλε, ο οποίος θα γίνει 30 ετών σε λιγότερο από ένα µήνα, κέρδισε το Κόπα Σουνταµερικάνα του 2025 και το Ρεκόπα Σουνταµερικάνα του 2026 µε τη Λανούς, πετυχαίνοντας το καθοριστικό γκολ για τη νίκη εναντίον της Φλαµένγκο, δύο λεπτά πριν από το τέλος της παράτασης, στο θρυλικό «Μαρακανά». Το να σκοράρει στο εµβληµατικό στάδιο του βραζιλιάνικου ποδοσφαίρου ήταν ένα παιδικό όνειρο, ένα όνειρο που έτρεφε παίζοντας PlayStation.
Πριν από ένα χρόνο ο Κανάλε παρακολουθούσε την εθνική οµάδα µόνο στην τηλεόραση. Επέστρεφε από έναν δανεισµό στην Κερετάρο, όπου τον είχε στείλει η Λανούς, κάτι που φαινοµενικά δεν ήταν µέρος των σχεδίων του. Πλέον κάνει πράµατα και θάµατα στη Λανούς και οι δηµοσιογράφοι τον αποκαλούν «Παραγουανό Πουγιόλ».
Κατά κάποιον τρόπο η Ελλάδα τον βοήθησε να βρεθεί στην εθνική οµάδα, στην οποία ο Αλφάρο τον κάλεσε πρώτη φορά τον περασµένο Μάρτιο, όταν έκανε το ντεµπούτο του σε φιλικό αγώνα εναντίον της Ελλάδας.
Οσον αφορά τον «σταυρό του», αυτός είχε να κάνει µε την υγεία της κόρης του. Ο Κανάλε είναι ένας «αντιστάρ» που δεν του αρέσει να µιλά για τον εαυτό του. Είναι παντρεµένος µε τη Γέσικα Ραµίρεζ και αυτή ήταν που πρόσφατα έκανε την αποκάλυψη. Το 2021 ο αµυντικός της Παραγουάης έπαιζε στην Αργεντινή για τους Newell’s Old Boys, και η µικρότερη κόρη του, η οποία ζούσε στην Παραγουάη µε την αδερφή της και τη µητέρα της -δεν είχαν µετακοµίσει λόγω της πανδηµίας- αντιµετώπισε σοβαρό πρόβληµα υγείας. Ηταν έτοιµος να εγκαταλείψει το ποδόσφαιρο και να επιστρέψει στο σπίτι. Πείστηκε από τις κόρες του και από τον ατζέντη του να µην το κάνει.
Αφού η κόρη του ξεπέρασε το πρόβληµα, µαζί µε τη σύζυγό του δηλώνουν την αφοσίωσή τους στην Παναγία του Καακουπέ (Nuestra Senora de los
Milagros de Caacupé), την προστάτιδα της Παραγουάης και το πιο σηµαντικό θρησκευτικό σύµβολο της χώρας.
Ο Μαροκινός που διέπρεψε και πλήγωσε την Ολλανδία
Αφήνουµε την Παραγουάη και µεταφερόµαστε στο Μαρόκο, όπου ο Ισµαέλ Σαϊµπάρι σκόραρε και στα τρία παιχνίδια των οµίλων, αλλά εκτελώντας το νικητήριο πέναλτι στον αγώνα της φάσης των 32 εναντίον της Ολλανδίας έγινε ο δήµιος των «οράνιε». Αυτός ο οποίος στα 25 του έχει περάσει σχεδόν ολόκληρη την καριέρα του στην Ολλανδία εκπροσωπώντας την Αϊντχόφεν. Την επόµενη σεζόν θα παίζει στην Μπάγερν Μονάχου, η οποία πλήρωσε κάπου 55 εκατοµµύρια ευρώ στον ολλανδικό σύλλογο.
Γεννηµένος στην Τεράσα της Ισπανίας, από Μαροκινούς γονείς, έχει τριπλή υπηκοότητα -Ισπανίας, Βελγίου και Μαρόκου- και όταν ήταν µωρό δυσκολευόταν να περπατήσει λόγω µιας συγγενούς πάθησης που επηρέαζε τα πόδια του. Στην ηλικία των δύο ετών δεν είχε κάνει τα πρώτα του βήµατα και χρειαζόταν ορθοπεδικά στηρίγµατα για να τον βοηθήσουν να περπατήσει σωστά. Τον βοήθησαν την εποχή που το να γίνει επαγγελµατίας ποδοσφαιριστής ήταν το πιο µακρινό πράγµα που είχε στο µυαλό του. Ο µόνος του στόχος ήταν να µπορεί να περπατά κανονικά.
Γκαµπριέλ Μαρτινέλι, ο Ιταλός της Βραζιλίας
Η Βραζιλία δεν γνώρισε δήµιο και εν µέρει αυτό το χρωστά στον λυτρωτή της, Γαµπριέλ Μαρτινέλι, ο οποίος σκόραρε στο 90΄+6΄ και διαµόρφωσε το τελικό 2-1 επί της Ιαπωνίας. Μπάλα έµαθε σε µια φτωχογειτονιά του Σάο Πάουλο, το Γκουαρούλιος, από τον πατέρα του, τον ιταλικής καταγωγής Ζοάο Κάρλος, ο οποίος στα νιάτα του ήταν ένας µέσος που αναγκάστηκε να τα παρατήσει για να πουλήσει παγωτά και καραµέλες στον δρόµο.
Οσον αφορά τον Γκαµπριέλ, τον Ιταλό της Βραζιλίας, καθώς έχει και ιταλική υπηκοότητα, στα 11 του έλαβε υποτροφία στο Colegio Nahim Ahmad, ένα ιδιωτικό σχολείο που φηµιζόταν για τις αθλητικές δραστηριότητες, στο οποίο είχε φοιτήσει και ο Εντού, πρώην αθλητικός διευθυντής της Αρσεναλ και µετέπειτα της Ρίο Αβε, της Νότιγχαµ Φόρεστ και του Ολυµπιακού. Την ίδια εποχή έκανε ακόµα και στίβο, αλλά τελικά τον κέρδισε το όνειρό του, που ήταν να γίνει ο νέος Ρονάλντο «το φαινόµενο». Η κατοχή ιταλικού διαβατηρίου ήταν καθοριστική για την καριέρα του, αφού του επέτρεψε να πάρει µεταγραφή στην Αρσεναλ το 2019 χωρίς να
χρειάζεται την αυστηρή άδεια εργασίας που απαιτείται για τους Νοτιοαµερικανούς παίκτες στο Ηνωµένο Βασίλειο.
Από το χάντµπολ στα φιορδ και το αλπικό σκι, στο ποδόσφαιρο
Πέρα από τη Βραζιλία, έχει και η Νορβηγία τον λυτρωτή της κι αυτός δεν είναι ο σπουδαίος Ερλινγκ Χάαλαντ, που σκόραρε το νικητήριο γκολ στην επικράτηση επί της Ακτής Ελεφαντοστού, αλλά ο τερµατοφύλακας της οµάδας Εριαν Χόσκιολντ Νίλαντ, ο οποίος µικρός ήταν περιζήτητος από τις καλύτερες οµάδες χάντµπολ στο φιορδ του Βόλντα, στο οποίο µεγάλωσε, αλλά και σκιέρ, καθώς καταπιάστηκε και µε το αλπικό σκι, φτάνοντας στα 13 του να γίνει µέλος της εθνικής οµάδας. Τελικά τον κέρδισε το ποδόσφαιρο, ενδεχοµένως διότι ο πατέρας του, Γιοστέιν, ήταν τερµατοφύλακας.
Η πιο διάσηµη στιγµή του ήρθε το 2020. O Εριαν Χόσκιολντ Νίλαντ αγωνιζόταν στην Αστον Βίλα, παραπάτησε σε µατς µε τη Σέφιλντ Γιουνάιτεντ, πέρασε τη γραµµή του τέρµατος µαζί µε την µπάλα, το Goal-line δεν λειτούργησε και τελικά η οµάδα του δεν υποβιβάστηκε για ένα βαθµό.
To άδοξο φινάλε του Φερνάντο Μουσλέρα
Εκτός από δήµιους και λυτρωτές, το Μουντιάλ έχει και τον αυτόχειρά του. Αυτός δεν είναι άλλος από τον Φερνάντο Μουσλέρα, τον τερµατοφύλακα της Ουρουγουάης, που έστειλαν οι Ισπανοί στο σπίτι της. Ο 40χρονος, που για τρία χρόνια είχε µείνει εκτός εθνικής, αλλά ύστερα από παρέµβαση του
Μαρσέλο Μπιέλσα επέστρεψε, τα έκανε θάλασσα φέροντας ευθύνη σε τρία από τα τέσσερα γκολ που δέχτηκε.
Αδοξο φινάλε για έναν παίκτη-µορφή του ποδοσφαίρου της Ουρουγουάης που γεννήθηκε στις 16 Ιουνίου 1986 στο Μπουένος Αϊρες της Αργεντινής
από Ουρουγουανούς γονείς. Η οικογένειά του µετακόµισε πίσω στο Μοντεβίδεο όπου µεγάλωσε. Αρχικά, έπαιξε ως επιθετικός µέχρι την ηλικία των
οκτώ ετών, πριν µετατοπιστεί στη θέση του τερµατοφύλακα λόγω του υψηλού του αναστήµατος. Ξεκίνησε να παίζει στο σύστηµα νέων των Montevideo
Wanderers.
Αν και γεννήθηκε στην Αργεντινή, κατά τη διάρκεια ενός αγώνα Παγκοσµίου Κυπέλλου µεταξύ Αργεντινής και Ουρουγουάης, η µητέρα του, Νόρµα,
ήταν µεγάλη θαυµάστρια του Ουρουγουανού επιθετικού Φερνάντο Μορένα και γι’ αυτό του χάρισε το συγκεκριµένο όνοµα. Αρχικά δεν ήθελε να γίνει
τερµατοφύλακας. Μεταξύ οκτώ και εννέα ετών δεχόταν πολλά γκολ και συχνά έβαζε τα κλάµατα.
Η µετάβασή του έγινε λίγο αργότερα, όταν κατά τη διάρκεια ενός αγώνα των Wanderers πήγε για να παρακολουθήσει έναν φίλο του να παίζει. Στο ηµίχρονο κάποιοι του ζήτησαν να µπει στην εστία.
Ηταν εξαιρετικός, τον είδε ο προπονητής Αλφρέδο Τορένα και µπήκε το νερό στ’ αυλάκι. Ο µικρός, που µεγαλώνοντας πήγαινε στην προπόνηση µε ποδήλατο για να βελτιώσει τη φυσική του κατάσταση, έγινε τερµατοφύλακας που έφτασε στην ακµή του στο Μουντιάλ του 2010 στη Νότια Αφρική, όντας ο βασικός τερµατοφύλακας της Ουρουγουάης και ένας από τους πρωταγωνιστές στην πορεία της οµάδας µέχρι την 4η θέση.
Κυριακάτικη Απογευματινή
