Ήταν βράδυ Κυριακής 17 Μαΐου 2026. Στις εξέδρες του «Απόστολος Νικολαΐδης» προβάλλει μία από τις πιο εμβληματικές φιγούρες που κάθισαν ποτέ στα επίσημα της ιστορικής έδρας του Παναθηναϊκού. Δυσκολεύεται στην κίνηση, περπατά με τη βοήθεια μπαστουνιού και παίρνει τη θέση του για να παρακολουθήσει το αποχαιρετιστήριο παιχνίδι του «τριφυλλιού» στο γήπεδο της Λεωφόρου.
Το τοπίο μοιάζει ψυχρό, το ίδιο παγωμένο με την υποδοχή του ιδίου από τη συντριπτική πλειονότητα των φίλων του «τριφυλλιού» κάθε φορά που εμφανιζόταν στις κερκίδες για να παρακολουθήσει την αγαπημένη του ομάδα. Τι και αν ήταν 90 ετών; Ήθελε να είναι εκεί, δίπλα στον Παναθηναϊκό του!
Μια φορά κι έναν καιρό είχε τη σωματική δύναμη να σκαρφαλώνει στις εξέδρες και να τα βάζει με μια… στρατιά οργανωμένων οπαδών! Εκείνο το βράδυ οι δυνάμεις του μόλις που του επέτρεπαν να σταθεί στα πόδια του.
Γιατί χρησιμοποιούμε (και φωτογραφικά) το συγκεκριμένο στιγμιότυπο για να αποχαιρετήσουμε τον πλέον εμβληματικό πρόεδρο στην ιστορία του Παναθηναϊκού; Η απάντηση είναι αρκετά συναισθηματική, κυρίως για όλους όσοι μεγαλώσαμε στα ελληνικά γήπεδα τη δεκαετία του ’80, ακόμη και αν δεν υπήρξαμε ποτέ υποστηρικτές των «πράσινων».
Ακόμη και νεότερες γενιές Παναθηναϊκών δεν γνωρίζουν τι θα πει το όνομα Γιώργος Βαρδινογιάννης για την ομάδα που θεωρητικά λατρεύουν. Κάθε φορά που αντικρίζουν το συγκεκριμένο επίθετο το μυαλό τους πηγαίνει στον Τζίγγερ, τη λαϊκή «επανάσταση» του 2008, την πολυμετοχικότητα. Πόσοι 25άρηδες ή 30άρηδες φίλοι του ΠΑΟ είναι σε θέση να αφηγηθούν τι σήμαινε ο «Καπετάνιος» για το «τριφύλλι»; Ελάχιστοι! Το έχουν αυτό τα ελληνόπουλα του 21ου αιώνα: θεωρούν ότι επειδή έχουν πρόσβαση στη Wikipedia και εσχάτως στο ChatGPT διαθέτουν γνώση για τα πάντα. Μοιραία, λοιπόν, ζώντας σε έναν κόσμο διαδικτυακών ψευδαισθήσεων, μπερδεύουν την πληροφορία με την αληθινή γνώση!
Του έδωσε τη ζωή του
Για να αξιολογήσεις την κληρονομιά του Γιώργου Βαρδινογιάννη στον Παναθηναϊκό, πρέπει πρώτα να αντιληφθείς τι σήμαινε ο συγκεκριμένος σύλλογος για τον εκλιπόντα.
Αυτός είναι ο λόγος που στεκόμαστε ιδιαίτερα σε εκείνο το ξεχωριστό βράδυ της 17ης Μαΐου. Εκείνη τη νύχτα δεν υπήρχε ούτε ο εφοπλιστής Βαρδινογιάννης ούτε ο πάλαι ποτέ πανίσχυρος ιδιοκτήτης της ΠΑΕ παρά μόνο ο «καπετάν Γιώργος». Ένας υπερήλικας φίλος του «τριφυλλιού», που, παρά το γεγονός ότι αισθανόταν τις δυνάμεις του να τον εγκαταλείπουν, ήθελε να είναι εκεί στον αποχαιρετισμό της εμβληματικής έδρας των «πράσινων».
Όσο βρίσκεται εν ζωή μοιάζει εξαιρετικά δύσκολο να σχολιάσουμε ή να κριτικάρουμε έναν κάτοχο τόσο μεγάλης εξουσίας με γνώμονα την ανθρώπινη πτυχή του χαρακτήρα του. Κάπου είναι λογικό! Στα μάτια των κοινών θνητών προσωπικότητες όπως ο Γιώργος Βαρδινογιάννης πρεσβεύουν διαχρονικά την ολιγαρχία της κοινωνίας μας. Στον αθλητισμό αν υπηρετούν τα χρώματα της ομάδας που υποστηρίζουμε (και με την προϋπόθεση ότι θα κατακτούν τίτλους), λογίζονται ως «θεοί». Αν, πάλι, είναι πετυχημένοι παράγοντες αντίπαλης ομάδες, συνήθως βαφτίζονται… απατεώνες και δυνάστες!
Η μεγαλύτερη κληρονομιά του «Καπετάνιου» στον Παναθηναϊκό, λοιπόν, δεν ήταν ούτε οι αξέχαστες ευρωπαϊκές βραδιές του Panathinaikos, ούτε τα πρωταθλήματα, ούτε οι ημιτελικοί του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, ούτε οι παικταράδες που έφερε στην Παιανία.
Πάνω από όλα ήταν η ανιδιοτελής αγάπη που κουβαλούσε για τον σύλλογο που υπηρετούσε, η οποία τον έκανε να ασχολείται 24 ώρες τη μέρα με τον Παναθηναϊκό στα χρόνια της ακμής του και τον βοήθησε να κατέβει για μία τελευταία φορά τα σκαλοπάτια της Λεωφόρου σε ηλικία 90 ετών. Για να δει από κοντά το «τριφύλλι», στο οποίο αφιέρωσε την ίδια του τη ζωή!
Εφημερίδα Απογευματινή
