Οι γυναίκες που πήγαν νωρίς το πρωί στο μνήμα του Χριστού είχαν μέσα τους μια αγωνία. Ξεκίνησαν μέσα στο μισοσκόταδο, κρατώντας τα μύρα στα χέρια τους, με βήμα γρήγορο αλλά καρδιά βαριά. Ένας μεγάλος λίθος έκλεινε την είσοδο και δεν ήξεραν ποιος θα τον κυλήσει, για να φροντίσουν το σώμα του Κυρίου. Καθώς περπατούσαν, το ερώτημα αυτό ερχόταν ξανά και ξανά στον νου τους. Και όμως, δεν τις κράτησε πίσω η αβεβαιότητα· τις τράβηξε η αγάπη. Η καρδιά τους ήξερε τον δρόμο, ακόμη κι όταν μέσα τους γεννιόνταν σκέψεις δισταγμού μπροστά στις δυσκολίες.
Αυτή η κίνηση, που φανερώνει μια τολμηρή αγάπη, γίνεται έμπνευση για τη ζωή μας. Δεν χρειάζεται να τα έχουμε όλα τακτοποιημένα για να πάρουμε τον δρόμο της καλοσύνης. Η αγάπη, μέσα στις συνθήκες της ζωής μας, περνά συχνά μέσα από τον Σταυρό, μέσα από την αυτοθυσία. Δεν είναι πάντα εύκολη, ούτε χωρίς κόστος. Γι’ αυτό αρκεί να ξεκινήσουμε, να κάνουμε ένα μικρό βήμα. Και τα υπόλοιπα θα φανερωθούν σιγά σιγά στην πορεία. Συχνά ο δρόμος ανοίγει μπροστά σε εκείνον που τολμά να προχωρήσει με εμπιστοσύνη στην αγάπη του Θεού.
Οι Μυροφόρες δεν είχαν μια αγάπη που έμενε μόνο στο συναίσθημα ή εξαντλούνταν σε ιδέες και λόγια. Η αγάπη τους έγινε πράξη. Έγινε κίνηση, έγινε φροντίδα, έγινε προσφορά. Πήγαν να Τον τιμήσουν, να Τον φροντίσουν. Έτσι φανερώνεται πως η πίστη γίνεται τρόπος ζωής. Ζει μέσα στις μικρές κινήσεις της καθημερινότητας: σε έναν καλό λόγο, σε μια καρδιακή βοήθεια, σε μια πράξη αγάπης που δεν ζητά ανταπόδοση. Μέσα σε αυτή την απλότητα, η καρδιά μαθαίνει σιγά σιγά να αγαπά αληθινά.
Οι Μυροφόρες ξεκίνησαν με πόνο και βίωσαν το ανέλπιστο γεγονός της Αναστάσεως. Εκεί που περίμεναν να βρουν ένα κλειστό μνήμα, συνάντησαν το φως της ζωής. Το σκοτάδι υποχώρησε και η σιωπή γέμισε χαρά. Η λύπη τους μεταβλήθηκε σε παρηγοριά και η αγωνία τους έγινε μήνυμα ελπίδας. Έτσι συμβαίνει και στη ζωή μας. Μέσα στις δυσκολίες και τις στεναχώριες συχνά κρύβεται μια νέα αρχή. Όταν ο άνθρωπος επιμένει να αγαπά και να ελπίζει, ανοίγει σιγά σιγά μπροστά του ένας φωτεινός δρόμος.
Την ίδια στιγμή, ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος βρίσκουν το θάρρος να σταθούν δίπλα στον Χριστό, σε μια στιγμή που αυτό μπορούσε να τους κοστίσει ακόμη και τη ζωή τους. Ζητούν το σώμα του Κυρίου, το κατεβάζουν από τον Σταυρό και το τοποθετούν με σεβασμό στο μνήμα. Δεν έκρυψαν την αγάπη τους. Στέκονται με απλότητα και ευθύνη. Η στάση τους είναι σιωπηλή και δυνατή. Έτσι φανερώνεται πως η ομολογία χρειάζεται τόλμη. Η ευσέβεια δεν είναι αδάπανη και η καλοβολεμένη θρησκευτικότητα μένει μακριά από το πνεύμα του Σταυρού και της θυσίας. Στη ζωή μας έρχονται στιγμές που καλούμαστε να κάνουμε το σωστό, και αυτό σχεδόν ποτέ δεν είναι εύκολο ή δεν βρίσκει ανταπόκριση γύρω μας. Και τότε, ακόμη και μια ήσυχη στάση μπορεί να γίνει βαθιά μαρτυρία. Γιατί τον Σταυρό τον ακολουθεί πάντοτε η Ανάσταση.
*Ο π. Ανδρέας Γκατζέλης είναι πρόεδρος του Πνευματικού Συμβουλίου της Πανελλήνιας Ένωσης Γονέων (ΠΕΓ)
Εφημερίδα Απογευματινή
