Αν υπήρχε ένα και μοναδικό πλεονέκτημα για τους πολιτικούς, αυτό δεν θα ήταν άλλο από την παρθενογένεση. Διότι θα τους επέτρεπε να λένε ό,τι θέλουν χωρίς να απολογούνται για το παρελθόν, για αποφάσεις που έλαβαν, για δηλώσεις που ακυρώνουν παλαιότερες επιλογές τους, για νέες θέσεις που έρχονται σε σύγκρουση με όσα έκαναν ή έλεγαν παλαιότερα και λοιπά. Τώρα ειδικά που υπάρχει το διαδίκτυο, σχεδόν όλοι οι πολιτικοί είναι «όμηροι του αρχείου». Και τα προηγούμενα χρόνια ήταν, απλώς έπρεπε ένας «άτυχος» πολιτικός να πέσει πάνω σε κάποιον άλλο σχολαστικό συνάδελφό του ή δημοσιογράφο που θα είχε κρατήσει σε κάποια κούτα με ατέλειωτη χαρτούρα μια παλιά δήλωση και θα την ανέσυρε για να τη χρησιμοποιήσει εναντίον του.
Στις μέρες μας αρκούν λίγα δευτερόλεπτα ψάξιμο, το περίφημο google search, προκειμένου ένας εν ενεργεία πολιτικός να βρεθεί αντιμέτωπος με το παρελθόν του και να εκτεθεί. Και ο πρώτος που το βιώνει, ίσως με ακραίο-άδικο τρόπο, δεν είναι άλλος από τον Αλέξη Τσίπρα. Ο πρώην πρωθυπουργός ό,τι και αν κάνει θα έρχεται κάποιος να του θυμίζει τι έλεγε το 2012 ή, πολύ περισσότερο, τι έκανε μετά το 2015 και ιδιαίτερα το ταραγμένο πρώτο επτάμηνο της διακυβέρνησής του.
Για αυτό και θα πρέπει ο κ. Τσίπρας, τώρα που ετοιμάζεται για το ηχηρό comeback, να είναι προσεκτικός και μελετημένος όσο λίγοι στις εξαγγελίες του, στις συνεντεύξεις του και γενικότερα στις δημόσιες τοποθετήσεις του. Είναι εμφανές ότι αντιμετωπίζεται με καχυποψία από ευρύτερα ακροατήρια αλλά και με διάθεση «δεύτερης ευκαιρίας» από εξίσου διευρυμένα κοινά.
Όπως και να έχει, o κ. Τσίπρας είναι εμφανώς πιο ώριμος, λέει ενδιαφέροντα πράγματα, απλώς θα τον συνοδεύει το ερώτημα «αν δικαιούται να τα λέει». Για παράδειγμα, κατά την άποψη του γράφοντος ήταν εξαιρετική η παρέμβασή του στην εκδήλωση για το βιβλίο του Λεωνίδα Μακρή «Γιάννης Μπουτάρης: Η πολιτική αλλιώς» (εκδόσεις Πατάκη). Όσα ανέφερε για τον κυρ Γιάννη και την πολυεπίπεδη διαδρομή του, για τον λαϊκισμό ή τη Συμφωνία των Πρεσπών (θα έπρεπε να) είναι κοινός τόπος για κάθε προοδευτικό, αριστερό και κεντροαριστερό πολίτη. Θα είχαν, ωστόσο, πολύ μεγαλύτερη αξία αν ο Αλέξης Τσίπρας δήλωνε με παρρησία πως ήταν μεγάλο πολιτικό λάθος που δεν στήριξε την υποψηφιότητά του για τον Δήμο Θεσσαλονίκης ούτε το 2010 ούτε το 2014, όταν ήταν κοινός υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ και της Δημοκρατικής Αριστεράς. Μία τέτοια δήλωση θα ήταν το καλύτερο rebranding και ένας ωραίος τρόπος για να «κερδίσει» πολλούς ανθρώπους που είχαν λοιδορηθεί τότε, επειδή είχαν δώσει μάχη για την προοδευτική ανατροπή στην Αθήνα με τον Γιώργο Καμίνη, στη Θεσσαλονίκη με τον Γιάννη Μπουτάρη, στον Βόλο με τον Πάνο Σκοτινιώτη κ.λπ.
Eφημερίδα Απογευματινή
