Η δεύτερη άφιξη στην Ελλάδα της Ευρωπαίας εισαγγελέως κυρίας Λάουρα Κοβέσι μάς δίνει το έναυσμα να στοχαστούμε κατά πόσο τα κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι κυρίαρχα και αυτεξούσια έναντι ζητημάτων συνταγματικής τάξεως αλλά και ποινικού δικαίου. Κατά την ένταξή μας στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα το 1981 αναμφίβολα εκχωρήσαμε, σύμφωνα με το άρθρο 28 του Συντάγματός μας, κρατικές εξουσίες και τώρα, επ’ αφορμή του «συνδρόμου Κοβέσι», τίθεται το ερώτημα μέχρι ποιου σημείου εκτείνεται αυτή η εκχώρηση σε συνταγματικό και εν όλω δικαιικό επίπεδο.
Θεωρώ ότι αυτό το ερώτημα είναι πλέον δόκιμο να απαντηθεί με μεθόδους πολιτικής επιστήμης πάρα με αυστηρές νομικές προσεγγίσεις. Πολιτική σημαίνει ισχύς και το αυτεξούσιο απαιτεί «καθαρό πρόσωπο» έναντι πάντων, στο πλαίσιο επιρροών στο οποίο υπάρχει κάθε χώρα. Αν δεν είμαστε ως Ελλάς δέσμιος χώρα των κεφαλαιακών εισροών από την Ένωση και αναπτυσσόμεθα με τρόπο διαυγή και αποτελεσματικό, τότε υπερέχουμε πολιτικά και νομικά έναντι όποιων εγχειρημάτων ελέγχου από την Ευρώπη των Βρυξελλών και του Λουξεμβούργου. Αν αυτό δεν συμβαίνει, τότε το «σύνδρομο της κυρίας Λάουρα» θα έχει συνέχεια…
Τότε, με ηγεμονεύουσες παρέες από «ευρω-μανιακούς», θα καταστούμε ως χώρα παρίας της νέας Καρλομάγνιας Αυτοκρατορίας, που κάποιοι θα συνεχίζουν να την αποκαλούν «Ευρωπαϊκή Ένωση»! Και ακριβώς επειδή οι αξιώσεις της «Ευρώπης» είναι η αυτοκρατορική αναπαραγωγή των στόχων των ναπολεόντειων και εθνοσοσιαλιστικών εξορμήσεων στο ρωσικό ευρασιατικό βάθος, η δική μας ισχύς, άρα και η ανεξαρτησία της δικαιοδοτικής μας ικανότητας, δεν μπορεί να απορρέει από την παρακολουθηματική στάση μας του φιλοπόλεμου συμπλέγματος της ευρωπαϊκής ολιγαρχίας.
Είναι αυτή η ευρω-ολιγαρχία που άφησε στη χώρα μας να εισρεύσει χρήμα και, όταν οι καιροί ωρίμασαν, μετατρέπουν το «ευρω-χρήμα» σε βρόχο στον λαιμό των ελίτ και αντανακλαστικά στον λαιμό κάθε Έλληνα πολίτη. Ευκαιρία λοιπόν να σκεφτούμε γιατί κάμπτεται η δύναμη της δικής μας δικαιοδοσίας και ποιο ήταν το «ναρκωτικό» που μας εκχωρήθηκε για να δεχτούμε τη διαφθορά.
Η εθνική μας δικαιοδοσία είναι συστατικό της κρατικής μας υποστάσεως και δεν δεχόμεθα να είναι απαύγασμα άμεσων ή έμμεσων εκβιασμών. Η περίπτωση της κυρίας Κοβέσι μάς δίνει την ευκαιρία να δούμε πώς θα συμπεριφερθεί το ελληνικό δικαιοδοτικό σύστημα και αν η όποια μελλοντική συμπεριφορά του Αρείου Πάγου θα πείσει τον δυσφορούντα ελληνικό λαό. Είναι εδώ που τίθεται το σπουδαίο πρόταγμα της θεσμικής και συνολικής πολιτειακής μας ανασυγκροτήσεως. Για να αποτελέσει ιστορική παρένθεση το «φαινόμενο Κοβέσι» και να μην καταστεί μόνιμο γεγονός, πρέπει να ανασυνθέσουμε την εσωτερική μας κατάσταση. Αυτό το μπορούμε και επιτέλους ας κοιταχτούμε στον καθρέπτη.
Ο κ. Αντωνάκης είναι διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων και γεωπολιτικός αναλυτής
Εφημερίδα Απογευματινή
