Χρόνια τώρα ακούμε την ίδια βολική δικαιολογία: ότι το γκαζάκι έξω από μια πόρτα, το «τρικάκι» ή η φωτιά σε ένα κλιμακοστάσιο είναι κάτι το ακίνδυνο. Σαν να μπορεί κάποιος να εγγυηθεί ότι η καταστροφή θα σταματήσει στους τοίχους και δεν θα περάσει ποτέ το κατώφλι ενός σπιτιού. Η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή: όποιος αφήνει εκρηκτικό μηχανισμό σε μια πολυκατοικία όπου κοιμούνται άνθρωποι ξέρει ότι μπορεί να σκοτώσει. Ο κίνδυνος ήταν πάντα μεγάλος. Ακίνδυνο το βάφτισαν μόνο επειδή, για χρόνια, έμενε ατιμώρητο.
Για κάθε τέτοια επίθεση πάντα κάποιοι θα έβρισκαν ελαφρυντικά. Με τις ίδιες φράσεις που επαναλαμβάνονταν κάθε φορά: «Σιγά, μια μολότοφ ήταν». Με ποινές που δεν φόβισαν κανέναν, με συναυλίες και εκδηλώσεις αλληλεγγύης, αλλά και με τα δύο μέτρα και δύο σταθμά όσων εξοργίζονται απέναντι στη μία μορφή βίας, ενώ για την άλλη αναζητούν πάντα μια εξήγηση. Όμως η βία αφήνει πίσω της πάντα το ίδιο αποτέλεσμα: θύματα.
Το θύμα αυτήν τη φορά ήταν η Βάγια Νέστορα, 72 ετών. Κοιμόταν στο σπίτι της κόρης της, Αφροδίτης, υποψήφιας της Νέας Δημοκρατίας. Για δεκατρείς ώρες πάλευε με εγκαύματα στο 80% του σώματός της, αλλά δεν άντεξε. Η σωστή λέξη είναι μία: δολοφονία. Και όμως, όροι όπως «παρέμβαση», «ακτιβισμός» ή «συμβολική διαμαρτυρία» χρησιμοποιούνται συχνά για να εξωραΐσουν εμπρηστικές επιθέσεις σε σπίτια, γραφεία και περιουσίες. Ο σύζυγός της, ύστερα από 47 χρόνια κοινής ζωής, την αποχαιρέτησε με μια φράση που τα λέει όλα: «Το γκαζάκι ήταν η σφαίρα τους».
Τα ίδια ακούστηκαν ξανά, αυτήν τη φορά από τη Ζωή Κωνσταντοπούλου η οποία μίλησε για «προβοκάτσια» και για επίθεση «που βολεύει τη Νέα Δημοκρατία». Μια γυναίκα νεκρή από εγκαύματα και η συζήτηση μετατοπίζεται από τους δράστες στο πολιτικό περιβάλλον του θύματος. Γιατί όποιος πετά έναν εκρηκτικό μηχανισμό χρειάζεται κι ένα άλλοθι. Η θεωρία της προβοκάτσιας δικαιολογεί σχεδόν τα πάντα. Κυρίως, όμως, στέλνει στον επόμενο επίδοξο εμπρηστή το μήνυμα ότι κάποιος θα μεταφέρει αλλού την ευθύνη.
Η Δημοκρατία δοκιμάζεται από εκείνους που καταφεύγουν στη βία. Δοκιμάζεται όμως και από όσους της προσφέρουν ιδεολογική κάλυψη: άλλοι με τη σιωπή τους, άλλοι με περίτεχνες θεωρίες, άλλοι με το «ναι μεν, αλλά». Η πόλωση και η τοξικότητα καλλιεργούνται καθημερινά, δεν πέφτουν από τον ουρανό. Καλλιεργούνται με λέξεις που μετατρέπουν κάθε τραγωδία σε πολιτικό εργαλείο. Ναι, να πέσουν οι κουκούλες των δραστών, να πέσουν όμως και οι μάσκες όσων νομιμοποιούν ή δικαιολογούν αυτές τις πρακτικές. Οι πρώτοι κρύβουν το πρόσωπό τους και οι δεύτεροι την ευθύνη τους.
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έλαβε το 2019 μια ξεκάθαρη εντολή από τους Έλληνες πολίτες: να συγκρουστεί με την ανομία, να ενισχύσει το αίσθημα ασφάλειας και να θωρακίσει τη δημοκρατική ομαλότητα. Με συνέπεια υπηρετεί αυτήν την εντολή, επιλέγοντας τον δρόμο της ευθύνης. Μια Ελλάδα με ασφάλεια, σταθερότητα και ενότητα αποτελεί αδιαπραγμάτευτη πολιτική επιλογή, γιατί μόνο έτσι μπορεί η κοινωνία να προχωρά μπροστά με αυτοπεποίθηση.
Ο κ. Μαρκόπουλος είναι υφυπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, βουλευτής ΝΔ Β΄ Πειραιώς
Εφημερίδα Απογευματινή
