Η ακύρωση της λειτουργίας τριών μη κρατικών πανεπιστημίων στην Ελλάδα για τη φετινή περίοδο δείχνει τελικά ότι αποτέλεσε μόνον την αρχή, αφού προέκυψε προσφυγή και για τη λειτουργία των άλλων επτά. Η εξέλιξη δεν σημαίνει ότι θα υπάρξει απόφαση από το Συμβούλιο της Επικρατείας ανάλογη με την πρώτη. Διευρύνει όμως το κλίμα ανασφάλειας για την εφαρμογή του πράγματι εκσυγχρονιστικού νόμου που παρέκαμψε την αβελτηρία της αναθεώρησης του σχετικού άρθρου 16 του Συντάγματος.
Γενικότερα ένας νόμος που θα επέτρεπε τη λειτουργία μη κρατικών πανεπιστημίων και στη χώρα μας όπως στην άλλη Δύση, ήταν ένας «ανοιχτός λογαριασμός» από τις προηγούμενες δεκαετίες. Προφανώς αυτή η επίμονη αντιπαράθεση μεταξύ προοδευτικών δυνάμεων και αντιδραστικών ιδιαίτερα της Αριστεράς, δημιούργησε συνθήκες βιασύνης και επιμονής στη συγκρότηση της νομοθεσίας και στις εφαρμογές. Αλλά σε κάθε περίπτωση έχουμε έναν νόμο του κράτους πλέον για μη κρατικά πανεπιστήμια.
Η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας, του ανώτατου διοικητικού δικαστηρίου, έρχεται με μεγάλη καθυστέρηση θυμίζοντας τα προβλήματα που προκαλούνται και στις εν συνόλω επενδύσεις εγχώριες και ξένες στην Ελλάδα. Πώς θα λυθεί η όλη εμπλοκή παραμένει ζητούμενο. Πολλά έχουν λυθεί ή βρίσκονται προς επίλυση και διόρθωση στη λειτουργία των δικαστηρίων και τη μείωση του χρόνου στην έκδοση αποφάσεων. Αλλά υπάρχουν ακόμη πράγματα να γίνουν.
Η εμπλοκή στο Συμβούλιο της Επικρατείας μη κρατικών πανεπιστημίων, που ενώ έλαβαν άδεια λειτουργίας δεν μπορούν να λειτουργήσουν αξιόπιστα, αναζητά διεξόδους, ενημέρωση και νέα δεδομένα. Σίγουρα δεν είναι ένα ζήτημα αποκλειστικής ευθύνης της παρούσας υπουργού Παιδείας κυρίας Ζαχαράκη. Κάποια δημοσιεύματα επιχειρούν να τη χρεώσουν με μία ευθύνη που δεν έχει. Προφανώς ο προεκλογικός ανταγωνισμός ενθαρρύνει τέτοιες κινήσεις. Αλλά το τι θα γίνει και ποιοι θα είναι οι χειρισμοί αποτελεί ευθύνη του συνόλου της κυβέρνησης και ειδικά εκείνων που έχουν την κατάλληλη νομική εμπειρία για να διορθώσουν αξιόπιστα την κατάσταση.
Eφημερίδα Απογευματινή
