Κάθε Σεπτέμβριο η Θεσσαλονίκη γίνεται για λίγες ημέρες πρωτεύουσα της Ελλάδας. Υπουργοί, αρχηγοί κομμάτων, δημοσιογράφοι, κάμερες, εξαγγελίες, υποσχέσεις, συνεντεύξεις και διαδηλώσεις. Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης ανοίγει τις πύλες της και η χώρα περιμένει να ακούσει τι θα δοθεί, τι θα μειωθεί και ποιος πολιτικός θα κερδίσει τις εντυπώσεις. Μόνο που κάπου μέσα σε όλον αυτό τον θόρυβο ξεχνάμε δύο λέξεις: «Διεθνής Έκθεση».
Η φετινή επετειακή διοργάνωση, εκατό χρόνια μετά την πρώτη ΔΕΘ του 1926, συγκεντρώνει περισσότερους από 1.000 εκθέτες και συμμετοχές από 25 χώρες, με τιμώμενη χώρα την Ιαπωνία. Υπάρχουν επιχειρηματικές συναντήσεις, τεχνητή νοημοσύνη, κβαντικοί υπολογιστές, καινοτομία και νέες τεχνολογίες. Άρα δεν είναι απλώς ένα περιφερειακό πανηγύρι. Είναι όμως πραγματικά διεθνής παίκτης; Η σύγκριση είναι σκληρή. Η Hannover Messe συγκέντρωσε φέτος περίπου 110.000 επισκέπτες, με το 40% να έρχεται από το εξωτερικό. Η VivaTech στο Παρίσι ξεπέρασε τους 200.000 επισκέπτες από 165 εθνικότητες. Στο Ντουμπάι η GITEX έφερε 6.800 τεχνολογικές επιχειρήσεις και 1.200 επενδυτές από ολόκληρο τον κόσμο.
Εκεί οι εκθέσεις δεν αποτελούν απλώς τόπους παρουσίασης. Γίνονται σημεία όπου συναντιούνται κεφάλαια, τεχνολογία και πολιτική, όπου παρουσιάζονται προϊόντα πριν φτάσουν στην αγορά, κλείνονται συμφωνίες και δημιουργούνται συνεργασίες που επηρεάζουν ολόκληρους κλάδους. Αυτό θα έπρεπε να είναι και το μεγάλο στοίχημα της Θεσσαλονίκης. Όχι να αντιγράψει το Ντουμπάι ή το Αννόβερο. Η Ελλάδα ούτε μπορεί ούτε χρειάζεται να το κάνει. Μπορεί όμως να δημιουργήσει μια έκθεση με σαφή διεθνή ταυτότητα, αξιοποιώντας τη θέση της ανάμεσα στα Βαλκάνια, στη Μεσόγειο και στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Να γίνει ο τόπος όπου μια ελληνική νεοφυής επιχείρηση θα συναντά έναν Ιάπωνα επενδυτή, μια βαλκανική εταιρεία έναν ευρωπαϊκό όμιλο και ένα ελληνικό πανεπιστήμιο μια διεθνή τεχνολογική συνεργασία. Γιατί σήμερα υπάρχει ένας κίνδυνος.
Η πολιτική να έχει γίνει μεγαλύτερο έκθεμα από την ίδια την Έκθεση. Αν ρωτήσεις τον μέσο Έλληνα τι περιμένει από τη ΔΕΘ, πιθανότερο είναι να σου μιλήσει για τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού παρά για μια τεχνολογική καινοτομία που παρουσιάστηκε εκεί. Και αυτό δεν είναι πρόβλημα της Θεσσαλονίκης. Είναι πρόβλημα του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον θεσμό.
Οι πολιτικοί ασφαλώς πρέπει να βρίσκονται στη ΔΕΘ. Αλλά ως συνομιλητές της οικονομίας και της καινοτομίας, όχι ως οι μόνιμοι πρωταγωνιστές ενός ετήσιου τηλεοπτικού θεάματος. Η φετινή παρουσία της Ιαπωνίας αποτελεί εξαιρετική ευκαιρία να θυμηθούμε τι μπορεί να σημαίνει πραγματικά η λέξη «διεθνής». Ανταλλαγή τεχνογνωσίας, επενδύσεις, νέες ιδέες και άνοιγμα αγορών. Ίσως λοιπόν, εκατό χρόνια μετά τη δημιουργία της και 90 από την τωρινή μορφή της, η ΔΕΘ χρειάζεται να ξαναβρεί όχι το παρελθόν αλλά τον λόγο ύπαρξής της. Γιατί το πραγματικό μέγεθος μιας διεθνούς έκθεσης δεν μετριέται από το πόσοι πολιτικοί πέρασαν από τα περίπτερά της. Μετριέται από το πόσοι άνθρωποι του κόσμου θεωρούν ότι δεν μπορούν να απουσιάζουν από αυτήν.
Εφημερίδα Απογευματινή
