Νέα πρόκληση Φιντάν: «Όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο στόχος της συμμαχίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ»

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών κατηγόρησε Αθήνα, Λευκωσία και Τελ Αβίβ ότι έχουν δημιουργήσει «συμμαχία ασφαλείας» στη Μεσόγειο – Τι είπε για τη Συμφωνία της Μέκκας
17:49 - 14 Αυγούστου 2026
Νέα πρόκληση Φιντάν:

Νέα επίθεση κατά της συνεργασίας Αθήνας, Λευκωσίας και Ισραήλ εξαπέλυσε ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών Χακάν Φιντάν, επιχειρώντας να παρουσιάσει την τριμερή συνεργασία στην Ανατολική Μεσόγειο ως σχήμα που στρέφεται κατά της Τουρκίας.

Ο Φιντάν, αναφερόμενος στις περιφερειακές συμμαχίες, υποστήριξε ότι υπάρχουν «συμμαχίες εναντίον» της χώρας του και έφερε ως παράδειγμα τη συνεργασία Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.

«Πριν εμείς υπογράψουμε τη Συμφωνία της Μέκκας, το Ισραήλ, η Ελληνοκυπριακή Διοίκηση στην Κύπρο και η Ελλάδα σχημάτισαν μια συμμαχία ασφαλείας στη Μεσόγειο», ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο στόχος»

Ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών συνέχισε σε ιδιαίτερα προκλητικό τόνο, υποστηρίζοντας ότι ο στόχος της τριμερούς συνεργασίας είναι προφανής για την Άγκυρα.

«Όλοι ξέρουμε ποιος είναι ο στόχος αυτής της συμμαχίας», υποστήριξε, προσθέτοντας ότι «βόρεια της Μεσογείου είναι η Τουρκία και νότια η Αίγυπτος» και ότι η συγκεκριμένη συνεργασία «τράβηξε μια γραμμή ακριβώς στη μέση της Μεσογείου».

«Φαίνεται ποιος είναι ο στόχος και προς τα πού οδεύει αυτή η συμμαχία», ανέφερε ο Φιντάν, επιχειρώντας να αποδώσει επιθετικό χαρακτήρα στην ελληνοκυπριακή και ισραηλινή συνεργασία.

Τι είπε για τη Συμφωνία της Μέκκας

Αναφερόμενος στη Συμφωνία της Μέκκας, ο Τούρκος υπουργός Εξωτερικών επιχείρησε να διαφοροποιήσει τη συμφωνία που προωθεί η Άγκυρα από τις περιφερειακές συνεργασίες στις οποίες συμμετέχουν Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ.

Όπως υποστήριξε, «η δική μας συμμαχία, σε αντίθεση με εκείνους, δεν στρέφεται εναντίον κάποιας χώρας», αλλά αφορά «τη δημιουργία ενός πλαισίου συνεργασίας, την ανάληψη ευθύνης και την εγκαθίδρυση αποτροπής».

Οι δηλώσεις Φιντάν εντάσσονται στη γενικότερη προσπάθεια της Άγκυρας να προβάλλει τη Συμφωνία της Μέκκας ως νέο περιφερειακό πλαίσιο συνεργασίας, ενώ παράλληλα επιχειρεί να αμφισβητήσει τον ρόλο και τη στρατηγική σημασία των σχημάτων συνεργασίας Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ.