Από το µάρκετινγκ, όπου διήνυσε άκρως επιτυχηµένη πορεία, εξελίχθηκε σε µία από τις µετρηµένες στα δάχτυλα σύγχρονες διεθνείς πρέσβειρες των Καλών Τεχνών made in Greece. Είναι, αναµφίβολα, η πλέον γνωστή στο ευρύ κοινό στη χώρα µας και η µόνη πρέσβειρα των εικαστικών, µε ελληνική σφραγίδα, στην Ασία. Οι εκθέσεις της κούκλας και συνεχώς εξελισσόµενης Αγγελικής Αγγελίδη έχουν φιλοξενηθεί στην Ευρωβουλή, την Κοµισιόν, το Παρίσι, την Αγκυρα, στο κορεάτικο Jeju Stone Park Museum, στο Κοινοβούλιο της Σεούλ και στο ιαπωνικό Κιότο. ∆ηµιουργίες της φιλοξενούνται, εκτός του υπουργείου Πολιτισµού της Κορέας, στην Εθνοσυνέλευση στη Σεούλ. «Η Ναυµαχία της Σαλαµίνας» µε τη σφραγίδα της κοσµεί το Εθνικό Πολεµικό Μουσείο (War Memorial) της Κορέας, όπου έχει βραβευτεί (και) εκεί.
Παράλληλα, είναι ερωτευµένη σύζυγος και µανούλα. Πώς τα προλαβαίνει όλα; Σε µία συνέντευξη από καρδιάς στην «Κυριακάτικη Απογευµατινή» εξηγεί τα πάντα… «Είναι µοναδικό το συναίσθηµα να µπορεί κάποιος να ταξιδεύει µέχρι τα πέρατα της γης, µεταφέροντας τον πολιτισµό της χώρας του, αποτυπώνοντας ταυτόχρονα και άλλους πολιτισµούς», µας λέει αρχικά.
Εξηγώντας ότι «το αποτέλεσµα όλων αυτών είναι η αναζήτηση: αλλάζει η κοσµοθεωρία σου διαπιστώνοντας τα κοινά στοιχεία που έχουν οι περισσότεροι πολιτισµοί µεταξύ τους, οπότε µπαίνεις σε µία διαδικασία συνεχούς αναζήτησης. Αυτό ακριβώς σε κάνει να θέλεις να µαθαίνεις περισσότερα για τη φιλοσοφία κάθε χώρας, διευρύνει τους ορίζοντές σου».
Το µονοπάτι είναι ρόδινο ή κυρίως ακανθώδες;
Οχι, δεν είναι εύκολος ο δρόµος. Οσο γοητευτικός είναι, άλλο τόσο κακοτράχαλος γίνεται για να τον διανύσει κανείς. Πέραν της αναζήτησης οµοιοτήτων, κάθε λαός έχει την ταυτότητά του και το δυσκολότερο κοµµάτι είναι να κερδίσεις την εµπιστοσύνη του, ώστε να ανοίξουν οι πόρτες και να προχωρήσεις. Είναι, ωστόσο, µαγικό να βλέπω µέχρι πού έχουν ταξιδέψει τα έργα µου. Η καθολική αποδοχή που εισπράττω ενισχύει το όραµά µου, µου δίνει δύναµη να εξακολουθήσω.
Πώς νιώθετε µε τη µετεξέλιξή σας κατ’ αρχάς ως προσωπικότητα και έπειτα ως εικαστική δηµιουργός;
Πάντα ήµουν ανήσυχο πνεύµα· ήθελα η ζωή µου να έχει ανοδική πορεία. Στόχος µου υπήρξε η εξέλιξη µε κάθε προσωπικό κόστος. ∆ιάλεξα λοιπόν ένα επάγγελµα άκρως κοινωνικό, αλλά µε σηµαντική παράµετρο τον βιοπορισµό, κάτι το οποίο δεν διέκρινα στην Τέχνη. Η Τέχνη για µένα δεν είναι αυτό καθαυτό επάγγελµα, οπότε όταν µε ρωτάνε µε τι ασχολούµαι, διστάζω, και στο τέλος απαντώ: «µε τα… πάντα». ∆ούλεψα σκληρά για πολλά χρόνια στο µάρκετινγκ. Επειδή από τη φύση µου είµαι πειθαρχηµένη, αποφάσισα να ασχοληθώ µε την οµορφιά και αυτό διότι µου αρέσει να βλέπω όµορφους ανθρώπους γύρω µου. Κάποια στιγµή, ύστερα από σχεδόν 28 χρόνια, όταν πλέον είχα κάνει τον κύκλο µου σε αυτό, αποφάσισα ότι θέλω να κάνω
πράγµατα που θα γεµίζουν την ψυχή µου. Ετσι, στράφηκα σε αυτό που ήθελα πάντα: την αποτύπωση της ψυχής. Εξάλλου πάντα έλεγα ότι θέλω ο κόσµος, βλέποντας τα έργα µου, να αντικρίζει την ψυχή µου. Ξεκίνησα λοιπόν στο Vakalo art and design ζωγραφική, σχέδιο, κολάζ, Ιστορία της Τέχνης και συνέχισα µε ειδική χρωµατολογία στην Κύπρο, µε την ευκαιρία της έναρξης του δεύτερου ιατρείου µε τον σύζυγό µου στη Λευκωσία· εξού και τα χαρούµενα χρώµατα που χρησιµοποιώ. Επειδή όµως ήθελα να στραφώ στην ασιατική τέχνη, άρχισα να µαθαίνω κορεάτικα και κατέληξα να διανύσω µια αξιοσηµείωτη, θεωρώ, πορεία.
Η σχέση σας µε την τεχνητή νοηµοσύνη;
Παρακολούθησα σεµινάρια AI digital art, ξεκινώντας στην αρχή για ένα µήνα µαζί µε το κορεατικό σχολείο εκεί, διά ζώσης. Μετά συνέχισα άλλοτε διά ζώσης και άλλοτε διαδικτυακά, κάτι εξαιρετικά δύσκολο, διότι υπάρχει µεγάλη διαφορά ώρας µε την Ελλάδα. Με επιµονή και υποµονή, σε λίγο το ολοκληρώνω και αυτό. Το θέµα είναι ότι καµιά µάχη δεν πήγε ποτέ χαµένη: κατέληξα να έχω κάνει ήδη τρεις εκθέσεις στην Κορέα και να λάβω δύο τιµητικά βραβεία στην πορεία µου. Ενα από το Πολεµικό Μουσείο της Κορέας, λόγω της «Ναυµαχίας της Σαλαµίνας», η οποία κοσµεί το Μουσείο, και ένα από την Εθνοσυνέλευση της χώρας, καταλήγοντας αυτή τη στιγµή να «ανήκω» στο υπουργείο Πολιτισµού της, ανάµεσα στους σύγχρονους καλλιτέχνες.
Ποιο θεωρείτε πως είναι το peak τής µέχρι τώρα πορείας σας;
Η µέρα που πάτησα το πόδι µου για να κάνω έκθεση για τις πιο σηµαντικές ναυµαχίες της Ελλάδας στο Κοινοβούλιο της Κορέας, παρουσία της συζύγου του πρωθυπουργού της χώρας, η οποία είναι επίσης ζωγράφος. Το κτίριο του Κοινοβουλίου, το οποίο δίνουν µόνο σε αρχηγούς κρατών, µου το παραχώρησε ο πρόεδρος της Κορέας. Ολη η οµάδα µου κι εγώ ζήσαµε µοναδικές στιγµές. Μας υποδέχθηκαν βασιλικά στο γεύµα στην πρωθυπουργική κατοικία.
Εχετε κάποιον µέντορα;
Καθοδηγητής µου είναι η ιστορικός Τέχνης Κατερίνα Κοσκινά. Πέραν του ότι είναι η πιο αυστηρή κριτής µου, είναι και εκείνη που θαυµάζω ιδιαίτερα. Μου αρέσει η πορεία και τρόπος που επέλεξε να τη διανύσει. Μου αρέσει η διαφορετικότητα που τη χαρακτηρίζει και σίγουρα για µένα είναι ο άνθρωπος ο οποίος επίσης πιστεύει ότι η Τέχνη είναι µια «ανώτερη ιδέα». Μου τα λέει σταράτα χωρίς να κρύβει λόγια και µε κάνει να θέλω να γίνω καλύτερη, ούσα πολύ ανοιχτό µυαλό· από εκείνη έχω µάθει να αφουγκράζοµαι και να υιοθετώ όσα θα µε ωφελήσουν.
Ζωγραφίζετε, είστε ποιήτρια, σχεδιάζετε έπιπλα, µαγειρεύετε υπέροχα πιάτα… Ποια ήταν η καταλυτική στιγµή για τη µετάβαση από το µάρκετινγκ στη δηµιουργία;
Ζωγραφίζω, µαγειρεύω τα πάντα χωρίς συνταγές, σχεδιάζω, γράφω ποιήµατα από πολύ µικρή ηλικία, εργάζοµαι, είµαι σύζυγος, µητέρα και -το κυριότερο- πιστεύω στα όνειρα. Οταν ήρθε το
πλήρωµα του χρόνου, ήθελα µεν να ακολουθήσω τα όνειρά µου, αλλά όχι εις βάρος της οικογένειάς µου. Ξεκίνησα σιγά σιγά να µεταφέρω αρµοδιότητες στη δουλειά µου και ταυτόχρονα
πήγαινα στη σχολή, ώσπου κατάφερα να περάσει όσο πιο ανώδυνα γίνεται για τη δουλειά µου η µετάβαση στην Τέχνη. Κατόπιν έµαθα κορεάτικα και πάει λέγοντας… Μου πήρε χρόνο και
πολλή δουλειά σε όλους τους τοµείς, αλλά στο τέλος επήλθε η ισορροπία. Ευτυχώς, µπορώ να κάνω πολλά πράγµατα ταυτόχρονα!
Σε αυτή τη µετάβαση στην Τέχνη ο σύζυγός σας τι ρόλο έπαιξε; Και ποιο είναι το µυστικό του έρωτά σας;
Ο σύζυγός µου, Στέλιος Αγγελίδης, είναι µεγάλο κεφάλαιο στη ζωή µου. Ο Στέλιος µε στηρίζει σε όλα, άνευ όρων. Αν µε ρωτήσεις ποιος άνθρωπος σε αυτή τη γη πιστεύει απόλυτα σε εσένα, θα σου πω εκείνος. Γνωριστήκαµε πριν από 24 χρόνια και πορευτήκαµε µαζί και επαγγελµατικά. Οταν του είπα ότι θα ξεκινήσω µαθήµατα ήταν σαν να το περίµενε. Ηξερε ότι ήµουν ασταµάτητη και αυτό ήταν κάτι που τον γοήτευσε σε µένα από την πρώτη στιγµή. Σίγουρα δυσκολεύτηκε στην αρχή, ειδικά κατά το διάστηµα που έπρεπε να µείνω σχεδόν ένα µήνα στην Σεούλ, αλλά δεν µου έδειξε τον παραµικρό αρνητισµό· αντιθέτως, ήταν σαν να ήξερε ότι θα πραγµατοποιήσω ό,τι έχω ονειρευτεί. Ετσι, περίµενε υποµονετικά. ∆εν υπάρχει µυστικό για το δέσιµο και τη σχέση µας. Είµαστε ο ένας για τον άλλο, σε όλα µαζί…
Και η µητρότητα; Πόσο ελεύθερο χρόνο έχει µία δυναµική δηµιουργός για τα παιδιά της;
Αυτό είναι ένα άλλο κεφάλαιο στη ζωή µου, εξίσου µεγάλο! ∆εν µπορώ να πω ότι δεν µε δυσκόλεψε η µητρότητα στη ζωή µου, κυρίως διότι τον πρώτο µου γιο τον έκανα σε ηλικία 22 ετών. Αναπόφευκτα πάλευα ανάµεσα στη µητρότητα και την καριέρα. Οταν ο µεγάλος µου γιος ήταν 6 ετών πήρα τη ζωή µου εξ ολοκλήρου στα χέρια µου, διότι χώρισα από τον πρώτο µου σύζυγο, ενώ είχα και τη βοήθεια των γονιών µου τις ώρες που εργαζόµουν. Είναι λογικό όµως, διότι στη ζωή κάνεις κάποιες επιλογές και δεν µπορείς να τα έχεις όλα τέλεια. Ετσι, προχώρησα σε άλλα
µονοπάτια δουλεύοντας πολύ σκληρά, οπότε δεν έζησα το κοµµάτι της µητρότητας, όπως θα το ήθελα ιδανικά. Στον µικρό µου γιο ήταν καλύτερα! ∆ιαφορετικά για να ακριβολογώ, διότι πλέον είχα έναν υγιή γάµο και µια υπέροχη σχέση, όπως και ο Στέλιος, και µε τα δύο παιδιά µου. Πέρασα στα παιδιά µου, από τότε που ήταν πολύ µικρά, το µήνυµα ότι τη ζωή µας την κερδίζουµε µόνοι µας. Μέχρι σήµερα µας αρέσει να κάνουµε πράγµατα όλοι µαζί, µας αρέσει να δηµιουργούµε κοινά επαγγελµατικά βήµατα. Η µητρότητα για εµένα περικλείεται σε δύο λέξεις: «άνευ όρων».
Από την πρώτη σας έκθεση, το «Εγένετο Φως» στο Κέντρο Τεχνών του ∆ήµου Αθηναίων, µέχρι τώρα, έχουν αλλάξει οι προτεραιότητές σας;
Οχι, δεν άλλαξαν από το 2021 που έκανα την πρώτη µου έκθεση, γιατί ακόµα δεν έχω υλοποιήσει όσα θέλω να κάνω και να δώσω στη ζωή µου. Ναι µεν ξεκίνησα αργά, αλλά ουσιαστικά για µένα ποτέ δεν θα ήταν αργά…
Κυριακάτικη Απογευματινή
