Η κατάσταση του κράτους δικαίου και η λειτουργία των θεσμών έχουν βρεθεί στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης εδώ και αρκετές εβδομάδες. Οι δικογραφίες για τον ΟΠΕΠΕΚΕ αλλά και η υπόθεση του παραιτηθέντος Μακάριου Λαζαρίδη έχουν στρέψει τα φώτα, με αρνητικό τρόπο, προς την κυβέρνηση και τη Νέα Δημοκρατία. Και προφανώς σε τέτοιες περιπτώσεις οι ευθύνες της εκάστοτε κυβέρνησης βρίσκονται στην πρώτη γραμμή, υπάρχει όμως και η μεγάλη εικόνα, την οποία δεν πρέπει να αγνοούμε. Σκοπός του άρθρου δεν είναι οι λεπτομέρειες των συγκεκριμένων υποθέσεων αλλά να τεθεί υπ’ όψιν των αναγνωστών η συνολική θεσμική παρέμβαση της κυβέρνησης στο ζήτημα του κράτους δικαίου από το 2019 μέχρι σήμερα.
Σύμφωνα, λοιπόν, με την αντιπολίτευση, η κατάρρευση του κράτους δικαίου είναι συνολική και η κυβέρνηση είναι εκείνη που τη μεθόδευσε. Είναι όμως η ίδια κυβέρνηση εκείνη η οποία κατά τη συνταγματική αναθεώρηση του 2019, με τις ψήφους των δικών της βουλευτών, κατάργησε κάθε προνόμιο παραγραφής των υπουργικών αδικημάτων. Η ίδια δηλαδή έθεσε τα δικά της υπουργικά στελέχη στο καθεστώς του κοινού ποινικού δικαίου. Και το πρώτο ερώτημα που αυτόματα προκύπτει: είναι και αυτό μέρος ενός σχεδίου απαξίωσης του κράτους δικαίου;
Πάνω-κάτω τα ίδια συμβαίνουν και με την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ και της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Οι κατηγορίες που εκτοξεύονται δημοσίως βάζουν όλα και όλους στο ίδιο τσουβάλι και κάνουν λόγο για κυβερνητικό σχέδιο. Κι εδώ όμως τόσο οι παρακολουθήσεις (επισυνδέσεις) έγιναν υποδειγματικά επί κυβερνήσεως ΝΔ σε βάρος στελεχών της όσο και η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία συστάθηκε με δικό της νόμο, μάλιστα του τότε υπουργού Δικαιοσύνης κ. Τσιάρα.
Τι ακριβώς συμβαίνει επομένως; Έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση που διαλύει το κράτος δικαίου ψηφίζοντας νόμους που το θωρακίζουν; Ή μήπως έχουμε να κάνουμε με μια κυβέρνηση η οποία ψηφίζει νόμους και συστήνει θεσμούς με σκοπό να διώκει τα ίδια της τα στελέχη; Είναι φανερό ότι αυτοί οι συλλογισμοί δεν ευσταθούν, εκτός αν η κυβέρνηση δεν χρήζει παραπομπής σε δικαστικό αλλά σε ιατρικό σώμα.
Αυτό το οποίο αντιθέτως ευσταθεί είναι ότι ένας τοξικός παροξυσμός έχει καταλάβει μεγάλο μέρος της αντιπολίτευσης και των υποστηρικτικών της ΜΜΕ. Ένας παροξυσμός ο οποίος θολώνει την κρίση όλων μας και τελικά δεν προστατεύει αυτό το οποίο υποτίθεται ότι είναι ο στόχος του: το κράτος δικαίου.
Σε καμία περίπτωση δεν ισχυρίζομαι ότι όλα είναι «καλώς καμωμένα» από τους βουλευτές και τα στελέχη της ΝΔ ούτε ότι δεν πρέπει να διερευνηθούν εξονυχιστικά όλες οι υποθέσεις. Αυτό το οποίο τονίζω είναι ότι η τοξικότητα, το «τσουβάλιασμα», η εμπάθεια και η κομματική εμμονή δεν θα οδηγήσουν πουθενά. Αυτό που αντιθέτως απαιτείται είναι το πολιτικό μας σύστημα να δείξει ωριμότητα και ευθύνη, επιλέγοντας την παραγωγική και όχι την εύκολη καταστροφολογική προσέγγιση. Η συνταγματική αναθεώρηση δίνει μια τέτοια ευκαιρία, ας την αξιοποιήσουμε.
Ο κ. Μαρκογιαννάκης είναι βουλευτής Χανίων της ΝΔ
Εφημερίδα Απογευματινή
