∆έκα χρόνια μετά την εκλογή του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της Νέας ∆ημοκρατίας, επτά χρόνια μετά την εκλογική νίκη του 2019 και ενώ βρισκόμαστε ένα χρόνο πριν από τη λήξη της δεύτερης κυβερνητικής θητείας, το 16ο Συνέδριο της Νέας ∆ημοκρατίας δεν διεξάγεται σε χρόνο ουδέτερο. Αν και στην ταραγμένη Ιστορία του πλανήτη, της Ελλάδας και της δύσκολης γεωγραφικής θέσης μας ουσιαστικά ποτέ δεν είναι ουδέτερος ο χρόνος, αυτή τη φορά βρισκόμαστε μπροστά σε ακόμη μεγαλύτερες προκλήσεις.
Ο κόσμος γύρω μας καίγεται στην κυριολεξία, η πατρίδα μας βρίσκεται στο επίκεντρο μεγάλων γεωπολιτικών εξελίξεων και αναταραχών, περικυκλωμένη από κινδύνους, με την Αφρική σε διάλυση, με τη Μέση Ανατολή στις φλόγες, με τον πόλεμο στην Ουκρανία να έχει μπει στον πέμπτο χρόνο, με την Ευρώπη να αναζητά τα μέσα για να διασφαλίσει την ενότητα και την ασφάλειά της, με τις συνέπειες αυτής της παγκόσμιας παράνοιας να θέτουν σε δοκιμασία κάθε νοικοκυριό. Αλλά και με ένα κατακερματισμένο πολιτικό σκηνικό, με διασπάσεις κομμάτων, με κόμματα υπό ίδρυση, με κόμματα υπό εξαφάνιση και, φυσικά, στον δρόμο προς τις επόμενες εκλογές.
Ενα απίστευτα ρευστό σκηνικό, σε διεθνές και εθνικό επίπεδο, που αποδεικνύει πως καμιά χώρα δεν έχει ανοσία σε τέτοιες κρίσεις και ότι το πιο πολύτιμο αγαθό είναι η εθνική ενότητα και η κυβερνητική σταθερότητα.
Κάθε άλλο παρά τυχαία αυτό το Συνέδριο βάζει στόχο την Ελλάδα του 2030. Είναι δηλαδή ένα Συνέδριο που φιλοδοξεί να στρέψει το βλέμμα των στελεχών, των μελών, αλλά και όλων εκείνων των πολιτών, που ταλαιπωρούνται από ένα δύσκολο παρόν και προβληματίζονται για το μέλλον, στο μεγάλο διακύβευμα, που δεν είναι άλλο από το ερώτημα: Σε ποια Ελλάδα θέλουμε να ζήσουμε; Ενα ερώτημα που γεννά και το αμέσως επόμενο: Πώς θα κυβερνηθεί η χώρα; Και θέτει το μεγάλο δίλημμα: Τι θα γίνει την επομένη των εκλογών;
Η χώρα ζει μέσα σε ένα περιβάλλον απίστευτης τοξικότητας, με άλλους να διαγκωνίζονται για τη δεύτερη θέση και άλλους να βρίσκονται, όπως πάντα, στο «γαία πυρί μιχθήτω». Και πάντως, όλοι βάλλουν εναντίον όλων, με τα μάτια κλειστά, κάνοντας ότι δεν βλέπουν τι συμβαίνει στον κόσμο και στην ταραγμένη γειτονιά μας. Ολα δείχνουν πως το βάρος για την πολιτική ομαλότητα και κυβερνητική σταθερότητα βρίσκεται και πάλι στους ώμους της Νέας ∆ημοκρατίας. Ειλικρινά δυσκολεύεται κανείς να καταλάβει τι έχουν στον νου τους όσοι αδιαφορούν για την επόμενη μέρα. ∆υσκολευόμαστε να καταλάβουμε πώς κάποιοι δεν αντιλαμβάνονται ότι αυτή δεν είναι η ώρα της εσωστρέφειας. Και είναι παράδοξο πως πρόκειται γι’ αυτούς ακριβώς τους ανθρώπους που χρειάστηκε κάποτε να σηκώσουν μανίκια για να αποφευχθεί η καταστροφή.
Τα απλά μέλη και στελέχη της Ν.∆., οι μετριοπαθείς πολίτες, τα αντιλαμβάνονται όλα αυτά και ανησυχούν. Χωρίς, όμως, να χάνουν την αισιοδοξία και τη μαχητικότητά τους. Κι αν κάτι πρέπει να εξαχθεί ως συμπέρασμα από αυτό το Συνέδριο, είναι πως η Ελλάδα δεν πρέπει να επιστρέψει στην αφροσύνη του παρελθόντος. Γιατί ειδικά αυτήν την περίοδο χρειαζόμαστε τη σταθερότητα όσο και το οξυγόνο που αναπνέουμε. Κι αυτό σημαίνει πως με την ολοκλήρωση του Συνεδρίου οι λογικοί και μετριοπαθείς πολίτες πρέπει να βγουν ενισχυμένοι ψυχικά και με τη βεβαιότητα πως απέναντι στη γλώσσα του μίσους θα αντιτάξουν την κοινή λογική και θα δώσουν ενωμένοι τη μάχη για να μην ξαναβρεθεί η Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού.
*Βουλευτής Β3 Νότιου Τομέα Αθηνών με τη Ν.∆., δημοσιογράφος
Κυριακάτικη Απογευματινή
