Η χώρα δεν αντέχει άλλο μια κυβέρνηση που παρουσιάζει την ακινησία ως σταθερότητα, την εξυπηρέτηση συμφερόντων ως μεταρρύθμιση και την επικοινωνιακή διαχείριση των κρίσεων ως εθνική αυτοπεποίθηση.
Η πολιτική αλλαγή δεν είναι μια επιλογή ανάμεσα σε άλλες. Είναι κατεπείγουσα κοινωνική, οικονομική και εθνική ανάγκη. Και απόδειξη γι’ αυτό είναι το ποσοστό των πολιτών που την απαιτούν ξεπερνάει το 70% στις μετρήσεις, σταθερά αυξανόμενο τους τελευταίους μήνες.
Είναι κοινωνική ανάγκη, γιατί πίσω από τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς υπάρχει μια κοινωνία που πιέζεται καθημερινά. Η ακρίβεια δεν είναι στατιστικό μέγεθος. Είναι το άγχος του νοικοκυριού στο σουπερμάρκετ, ο λογαριασμός του ρεύματος που δεν βγαίνει, το ενοίκιο που καταπίνει έναν μισθό, ο νέος άνθρωπος που απογοητεύεται πριν καν αρχίσει τη ζωή του, οι συνταξιούχοι που μαραζώνουν, ενώ έχουν ήδη σφίξει το ζωνάρι. Η κυβέρνηση ζητά υπομονή μέχρι το 2030, αλλά δείχνει αξιοθαύμαστη βιασύνη όταν πρόκειται να προστατεύσει ισχυρούς και ημετέρους.
Είναι οικονομική ανάγκη, γιατί η Ελλάδα δεν μπορεί να πορεύεται με ανάπτυξη «του αέρα» που αφορά λίγους και αφήνει πολλούς πίσω. Δεν μπορεί η μικρομεσαία επιχείρηση να πνίγεται στα χρέη, ο αγρότης να εγκαταλείπει την παραγωγή, ο επαγγελματίας να δουλεύει μόνο για φόρους και εισφορές και η κυβέρνηση να μιλά για «success story». Ανάπτυξη χωρίς δίκαιη διανομή, παραγωγική βάση, πρόσβαση στη χρηματοδότηση, προστασία της πρώτης κατοικίας και αξιοπρεπείς μισθούς, δεν συνιστά εθνικό σχέδιο. Είναι αριθμητική ωραιοποίηση μιας εκτεταμένης κοινωνικής αποδιάρθρωσης, γιατί ως γνωστόν, «όπου ευημερούν οι αριθμοί, συχνά δυστυχούν οι άνθρωποι».
Είναι, όμως, και εθνική ανάγκη. Γιατί σε έναν κόσμο ασταθή, με πολέμους, γεωπολιτική ρευστότητα, ενεργειακή ανασφάλεια και μια Τουρκία που επενδύει συστηματικά στην αμυντική της βιομηχανία και στην αναθεωρητική της ατζέντα, η Ελλάδα χρειάζεται εθνική στρατηγική, ενεργητική διπλωματία και αυξημένη αποτροπή. Με σχέδιο και σοβαρότητα, όχι με την αυταρέσκεια των τηλεοπτικών δηλώσεων, ούτε μια πολιτική που βαφτίζει «ήρεμα νερά» την απουσία καθαρής γραμμής.
Η εθνική άμυνα δεν είναι πεδίο επικοινωνιακής προβολής του πρωθυπουργού και των υπουργών του. Είναι ζήτημα αποτρεπτικής ισχύος, εθνικής αμυντικής παραγωγής, στελεχών με αξιοπρέπεια, συμμαχιών με περιεχόμενο και ευρωπαϊκής πολιτικής που υπερασπίζεται έμπρακτα τα σύνορα και τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών-μελών.
Το ΠΑΣΟΚ δεν υπόσχεται μια απλή εναλλαγή προσώπων. Προτείνει αλλαγή πολιτικής κατεύθυνσης: κράτος δικαίου αντί για επιτελικό συγκεντρωτισμό, κοινωνική δικαιοσύνη αντί για ανισότητες, παραγωγική ανασυγκρότηση αντί για μοντέλο κατανάλωσης και μόνο υπηρεσιών, εθνική στρατηγική αντί για επικοινωνιακή διαχείριση.
Η Ελλάδα χρειάζεται κυβέρνηση που να ακούει την κοινωνία, να συγκρούεται με συμφέροντα και να υπερασπίζεται την πατρίδα με αποφασιστικότητα. Γι’ αυτό η πολιτική αλλαγή δεν μπορεί να περιμένει. Είναι όρος αξιοπρέπειας για τους πολίτες, όρος αντοχής για την οικονομία, όρος ασφάλειας για τη χώρα. Όποιος συνειδητοποιεί αυτή την επιτακτική αναγκαιότητα, δεν έχει άλλο δρόμο από τη στήριξη και την ισχυροποίηση του ΠΑΣΟΚ.
Ο κ. Κατρίνης, είναι τομεάρχης Εθνικής Άμυνας του ΠΑΣΟΚ, βουλευτής Ηλείας
Εφημερίδα Απογευματινή
