Η πρόσφατη τοποθέτηση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη σε τηλεοπτική του συνέντευξη, με αφορμή τα σενάρια περί «κυβέρνησης ειδικού σκοπού» ή «κυβέρνησης ηττημένων», συμπύκνωσε με εξαιρετικά εύστοχο τρόπο τη δομική παθογένεια του σημερινού πολιτικού τοπίου στην Ελλάδα. Η ειρωνική αλλά απόλυτα ρεαλιστική ατάκα «καλή τύχη», απαντώντας στο ενδεχόμενο μιας συμπόρευσης του Αλέξη Τσίπρα, του Νίκου Ανδρουλάκη, της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Δημήτρη Κουτσούμπα και του Κυριάκου Βελόπουλου, δεν ήταν απλώς ένα επικοινωνιακό πυροτέχνημα. Ήταν η αποτύπωση μιας σκληρής πραγματικότητας που χαρακτηρίζει τον χώρο της αντιπολίτευσης: της πλήρους απουσίας ιδεολογικής συνοχής, προγραμματικού βάθους και πολιτικής σοβαρότητας, η οποία αντικαθίσταται από έναν ατελέσφορο και ευκαιριακό αντικυβερνητισμό.
Η συζήτηση για πιθανές κυβερνητικές συνεργασίες μεταξύ δυνάμεων που κινούνται σε διαμετρικά αντίθετα άκρα του πολιτικού φάσματος αποδεικνύει το ανερμάτιστο των κομμάτων που φιλοδοξούν να παρουσιαστούν ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Πώς είναι δυνατόν να συνυπάρξουν στον ίδιο κυβερνητικό σχηματισμό η παραδοσιακή κομμουνιστική δογματικότητα του ΚΚΕ, ο εθνολαϊκισμός της Ελληνικής Λύσης, οι προσωπικές οργίλες διεκδικήσεις της Πλεύσης Ελευθερίας, η αμήχανη τακτική του ΠΑΣΟΚ και οι διαρκείς τακτικισμοί του Αλέξη Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ; Πρόκειται για ένα πολιτικό παράδοξο, όπου το μόνο συνεκτικό στοιχείο είναι η άρνηση και η διάθεση ανατροπής της σημερινής κυβέρνησης, χωρίς όμως κανένα κοινό όραμα για την οικονομία, την εξωτερική πολιτική, την ασφάλεια ή τους θεσμούς.
Μπροστά σε αυτή την ετερόκλητη «συμμαχία της απελπισίας», οι πολίτες καλούνται να αναλογιστούν το διακύβευμα των επόμενων εθνικών εκλογών του 2027. Παρά τις όποιες επιμέρους ενστάσεις, παραλείψεις ή διαφωνίες μπορεί να έχει ο καθένας με την καθημερινή άσκηση της πολιτικής, η μόνη ρεαλιστική και ασφαλής λύση για τη χώρα παραμένει μια αυτοδύναμη κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Η εμπειρία της διακυβέρνησης έχει δείξει ότι σε περιόδους διεθνούς αβεβαιότητας η χώρα χρειάζεται καθαρό ορίζοντα, στιβαρό τιμόνι και αποφασιστικότητα, στοιχεία που δεν μπορούν να εξασφαλιστούν μέσα από εύθραυστες ισορροπίες και πολιτικά παζάρια.
Το πιο κρίσιμο στοιχείο ενόψει των εκλογών του 2027 είναι να μην υπάρξει κανένας εφησυχασμός. Οι πολίτες δεν πρέπει να επαναπαυτούν στη λογική ότι η πρώτη κάλπη θα είναι απλώς «αναγνωριστική» ή ότι θα υπάρξει οπωσδήποτε δεύτερη εκλογική αναμέτρηση. Κάθε χαμένη ψήφος ή χαλαρή στάση στην πρώτη κάλπη εγκυμονεί τον κίνδυνο να ανοίξει η κερκόπορτα για αριθμητικές αλχημείες και παρασκήνια που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια επικίνδυνη πολιτική αστάθεια. Η αυτοδυναμία πρέπει να κατοχυρωθεί αμέσως, από την πρώτη και μόνη κάλπη, στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα ότι η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να πισωγυρίσει σε πειραματισμούς, αλλά οφείλει να συνεχίσει στον δρόμο της σταθερότητας, της μεταρρυθμιστικής δυναμικής και της εθνικής ασφάλειας.
Ο κ. Κούμπουλης είναι ιστορικός και θεολόγος
Εφημερίδα Απογευματινή
