Αρκεί πλέον μία και μόνο λέξη από τα αγγλικά για να προκαλέσει ιδεολογικό αλλεργικό σοκ στους αυτόκλητους θεματοφύλακες της παράδοσης, είτε βρίσκονται στα ακροδεξιά έδρανα εκτός Νέας Δημοκρατίας είτε εκφράζονται από φωνές όπως αυτή του Αντώνη Σαμαρά. Το πρόσφατο περιστατικό με τις δηλώσεις της υπουργού Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας, Δόμνας Μιχαηλίδου, αποτελεί μνημείο πολιτικής υποκρισίας. Ακούγοντας τη λέξη «inclusion», δηλαδή τη συμπερίληψη, μια ολόκληρη πτέρυγα λειτούργησε με αμιγώς παβλοφικά αντανακλαστικά, βλέποντας αμέσως τον «μπαμπούλα» της woke ατζέντας και την υποτιθέμενη αποδόμηση της ελληνικής οικογένειας.
Όποιος όμως μπει στον κόπο να ακούσει την ίδια τη δήλωση και όχι τις κραυγές των επαγγελματιών της οργής αντιλαμβάνεται αμέσως το μέγεθος της παράνοιας. Η υπουργός δεν αναφέρθηκε σε κάποιο ιδεολογικό μανιφέστο ούτε έκανε καν ειδική μνεία στα ομόφυλα ζευγάρια ή στην «τεκνοθεσία». Μίλησε για την απλή, αμείλικτη πραγματικότητα της σύγχρονης Ελλάδας: την πολυδιάσπαση των νοικοκυριών, τα διαζύγια, τις μονογονεϊκές οικογένειες και το οξύ δημογραφικό πρόβλημα και το γεγονός ότι υπάρχουν πλέον όλο και περισσότερα ζευγάρια που δεν αποκτούν παιδιά. Υπογράμμισε το προφανές, ότι η πολιτεία οφείλει να στηρίζει κάθε μορφή νοικοκυριού, προσφέροντας χρόνο, χώρο και θεσμικούς πόρους.
Η υποκρισία γίνεται ακόμη πιο κραυγαλέα αν αναλογιστεί κανείς την πολιτική διαδρομή των επικριτών της. Ο Αντώνης Σαμαράς, επί κυβερνήσεως του οποίου ψηφίστηκε το σύμφωνο συμβίωσης -ένας θεσμός που εξ ορισμού απομακρύνεται από το παραδοσιακό θρησκευτικό ή πυρηνικό μοντέλο, είτε αφορά ετερόφυλα είτε ομόφυλα ζευγάρια-, εγκαλεί σήμερα την κυβέρνηση για «αποδόμηση της οικογένειας». Φαίνεται πως οι θεσμικές τομές του παρελθόντος ξεχνιούνται όταν εξυπηρετούν ευκαιριακά, εσωκομματικά ή ψηφοθηρικά αφηγήματα. Πρόκειται για μια επιλεκτική ευαισθησία που βαφτίζει την πρόοδο «απειλή» κατά το δοκούν.
Οι αυτόκλητοι υπερασπιστές των «παραδοσιακών αξιών» προτίμησαν την κοπτοραπτική και την τεχνητή πόλωση. Αρνούνται να δουν ότι η «ελληνική οικογένεια του μέλλοντος» δεν μπορεί να εγκλωβίζεται σε ένα στατικό, εξιδανικευμένο πρότυπο δεκαετιών, τη στιγμή που η ίδια η ζωή έχει επιβάλει νέες μορφές συμβίωσης και αλληλεγγύης. Για τη νεοσυντηρητική υστερία, μια μητέρα που μεγαλώνει μόνη της ένα παιδί ύστερα από διαζύγιο ή ένα ζευγάρι που δεν κατάφερε να αποκτήσει παιδιά φαίνεται πως δεν χωράει στον ορισμό της οικογένειας, αν αυτό εξυπηρετεί έναν φθηνό πολιτικό αφορισμό.
Η κοινωνική πολιτική μιας σύγχρονης ευρωπαϊκής πολιτείας δεν ασκείται με ιδεοληπτικές παρωπίδες ούτε με τον φόβο συγκεκριμένης ορολογίας. Η συμπερίληψη δεν είναι απειλή αλλά ο μόνος δρόμος για να μην αφεθεί κανένας πολίτης αβοήθητος. Όσοι επιλέγουν να ουρλιάζουν κάθε φορά που ακούνε τη λέξη «inclusion» απλώς αποδεικνύουν ότι προτιμούν τα ιδεολογικά φοβικά σύνδρομα από την ίδια την κοινωνική πραγματικότητα.
Ο κ. Κούμπουλης είναι ιστορικός και θεολόγος
Εφημερίδα Απογευματινή
