Ο απόηχος της ΔΕΘ δεν αναδιατάσσει επί της ουσίας το πολιτικό σκηνικό, ωστόσο σηματοδοτεί το σημείο εκκίνησης των πολιτικών κομμάτων στην αρχή μιας προεκλογικής περιόδου που προβλέπεται μακρά, έντονη και ίσως απρόβλεπτη. Με την ακρίβεια στο προσκήνιο να παραμένει το υπ’ αριθμόν ένα πρόβλημα για τους πολίτες σε ακόμα μία έρευνα, οι πολιτικοί αρχηγοί παρουσίασαν τα οικονομικά τους προγράμματα και επιχείρησαν να πείσουν τόσο ευρύτερα κοινωνικά στρώματα όσο και ειδικές ομάδες του πληθυσμού που ο καθένας μπορεί να θεωρεί προνομιακές και διεκδικούμενες.
Η πρόθεση ψήφου
Η εκτίμηση ψήφου
Τα οικονομικά μέτρα που εξήγγειλε ο πρωθυπουργός αποτιμώνται θετικά και μάλλον θετικά από το 34,6% του συνόλου και είναι βελτιωμένα κατά περίπου 3 ποσοστιαίες μονάδες σε σχέση με τα αντίστοιχα ποσοστά της περασμένης χρονιάς, προέρχονται όμως κυρίως από τις θετικές αξιολογήσεις των ψηφοφόρων της Ν.Δ., χωρίς να βρίσκουν σημαντική απήχηση στο υπόλοιπο εκλογικό σώμα.
Σε κάθε περίπτωση, η συνολική επίδοση για τον Κ. Μητσοτάκη είναι καλύτερη σε σχέση με τους άλλους δύο πολιτικούς αρχηγούς, για τους οποίους παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον η συγκριτική αποτίμηση της συνολικής τους παρουσίας και των προγραμμάτων που παρουσίασαν στη ΔΕΘ. Κερδισμένο σε αυτήν τη συγκυρία εμφανίζεται το ΠΑΣΟΚ, το οικονομικό πρόγραμμα του οποίου αποτιμάται θετικά από το 28,7% έναντι 23% του προγράμματος που εξήγγειλε ο Αλ. Τσίπρας, το οποίο φαίνεται ότι χρειάζεται επιπλέον επεξεργασία και εξειδίκευση.
Ωστόσο, παρά την καταγεγραμμένη υπεροχή στην αξιολόγηση του προγράμματος, στην ερώτηση της απευθείας σύγκρισης των τριών πολιτικών αρχηγών σχετικά με την πειστικότητά τους ο κ. Τσίπρας με 15,5% προπορεύεται του κ. Ανδρουλάκη, που συγκεντρώνει το 14%, με τον πρωθυπουργό να είναι ξεκάθαρα πρώτος, με 25,5%. Εδώ πρέπει σίγουρα να επισημάνουμε το 41,7% των συμμετεχόντων στην έρευνα που δήλωσαν ότι κανένας από τους τρεις δεν τους έπεισε, ως ακόμα μία επιβεβαίωση του ελλείμματος αντιπροσώπευσης για μεγάλα τμήματα του εκλογικού κοινού. Από τη συγκριτική ανάλυση, ωστόσο, μπορούμε να εξαγάγουμε κάποια βασικά συμπεράσματα:
– Η παρατεταμένη ακρίβεια προκαλεί φθορά στην κυβέρνηση και τον πρωθυπουργό, που συνεχίζει ωστόσο να συγκεντρώνει το μεγαλύτερο κεφάλαιο αξιοπιστίας και το πρόγραμμά του να εκλαμβάνεται ως η πιο ρεαλιστική προσέγγιση.
– Ο Αλ. Τσίπρας φαίνεται να έχει συγκεντρώσει έναν ισχυρό πυρήνα υποστηρικτών, της τάξης του 15%-16%, που τον διατηρεί στη δεύτερη θέση, ταυτόχρονα όμως δυσκολεύεται να διευρύνει το ακροατήριό του, με αποτέλεσμα η θετική παρουσία του Ν. Ανδρουλάκη στη ΔΕΘ να μειώνει την απόσταση μεταξύ ΕΛΑΣ και ΠΑΣΟΚ, δίνοντας νέο πολιτικό ενδιαφέρον στον ανταγωνισμό για τη δεύτερη θέση. Οι συσχετισμοί αποδεικνύονται ευμετάβλητοι και μια επόμενη θετική παρέμβαση από τον κ. Τσίπρα μπορεί να τους μεταβάλει. Η μορφή του επόμενου κυβερνητικού σχήματος συνεχίζει να διχάζει την κοινή γνώμη, με το 49,6% να τοποθετείται υπέρ της αυτοδυναμίας ακόμη και αν για την επίτευξή της χρειαστούν επαναλαμβανόμενες εκλογές, ενώ το 47,6% θα επιθυμούσε μια κυβέρνηση συνεργασίας. Στη δεύτερη εκδοχή, το 52,1% θα ήθελε ως πρωθυπουργό ενός κυβερνητικού συνασπισμού τον αρχηγό του πρώτου κόμματος έναντι 43,6% που θα προτιμούσε ένα άλλο πρόσωπο κοινής αποδοχής από τα συνεργαζόμενα κόμματα. Οι απαντήσεις στη συγκεκριμένη ερώτηση συσχετίζονται σε μεγάλο βαθμό με την κομματική τοποθέτηση, με τους ψηφοφόρους της Ν.Δ. να προτιμούν την πρώτη εκδοχή, προεξοφλώντας, ίσως, έτσι και την επικράτηση του κόμματός τους.
Στην ερώτηση, άλλωστε, για τον καταλληλότερο πρωθυπουργό ο Κ. Μητσοτάκης συνεχίζει, με 29,5% και σε απόσταση από τους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς, να βρίσκεται στην πρώτη θέση, ακολουθούμενος από τον Αλ. Τσίπρα, με 14,6%, και τον Ν. Ανδρουλάκη, με 8%.
