ΓΡΑΦΕΙ ο Κωνσταντίνος Αντωνάκης*
Η πόντιση του καλωδίου μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας προορίζεται να διασυνδέσει το κράτος του Ισραήλ, την Κύπρο και την Ελλάδα, με την προοπτική να μεταφέρει ηλεκτρισμό και στην ενδότερη Ευρώπη. Θα μπορούσε να θεωρηθεί αυτό το εγχείρημα του καλωδίου ως μια υπόθεση επιχειρηματικής ρουτίνας και έργο που θα έπρεπε να αφεθεί σε ναυτιλλομένους, μηχανικούς και σε οικονομέτρες που εκτιμούν το οικονομικό κόστος και την ανάλογη ωφέλεια. Δεν είναι όμως έτσι, διότι το καλώδιο με την πόντισή του στα ύδατα που το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας χαρακτηρίζει ως ανήκοντα στην υφαλοκρηπίδα των ελληνικών νήσων δημιουργεί δονήσεις ενστίκτων και συμφερόντων που «αφυπνίζουν» τον «γίγαντα» της δυναμικής της ισχύος.
Δίκαιο και ισχύς συναντώνται με υποκείμενα του παιγνίου την Ελλάδα και την Τουρκία σε πιθανότητα παραγωγής εκρήξεως! Η Τουρκία είναι στριμωγμένη ήδη από την εποχή των Βαλκανικών Πολέμων. Το «Δόγμα του Ναυάρχου Κουντουριώτη» έγινε πράξη ισχύος, αφού ο στόλος μας με ναυαρχίδα το θωρηκτό «Αβέρωφ» κατέκαψε τον οθωμανικό στόλο στις ναυμαχίες της Έλλης και της Λήμνου το 1912 και 1913. Το δόγμα ισχύος του Κουντουριώτη δημιουργεί το σημερινό status Ελλάδος και Τουρκίας. Οι πρόγονοί μας «μάντρωσαν» τους Τούρκους σε μικρό χώρο «θαλάσσιου κελιού», κάτι που το δίκαιο αναγνωρίζει πλέον ως τη μόνη νόμιμη θέση των δύο χωρών στη Μεσόγειο.
Από το χρονικό σημείο της ποντίσεως του καλωδίου αρχίζει το διαφαινόμενο ενδιάμεσο διάστημα της τουρκικής αμφισβητήσεως του δικαιικώς ορθού μέχρι να γίνει με πράξεις σαφής η αποφασιστική ελληνική αντίδραση. Ενώ οι Τούρκοι παρανομούν με ανυπόστατο «τουρκολιβυκό μνημόνιο» μη αναγνωρίζοντες υφαλοκρηπίδα στα νησιά μας, οι φίλοι μας Γάλλοι σκοπεύουν να κάνουν εμπόριο οπλικών συστημάτων με την Άγκυρα και σπεύδουν σε «θολή» ρηματική διακοίνωση προς την Τουρκία για τη συμμετοχή των Παρισίων στην υπόθεση ποντίσεως του καλωδίου.
Σε ό,τι αφορά τον Ελληνισμό, η υπόθεση του καλωδίου πρέπει να γίνει «χρυσή ευκαιρία» αφυπνίσεώς μας. Τώρα ήρθε η στιγμή της συναντήσεως του δικαίου με την ισχύ. Αν αυτή η συνάντηση των δύο αντίθετων, δηλαδή του ορθού λόγου των συνθηκών και της παράνοιας της βίας, φαίνεται ότι θα παράξει έκρηξη, εμείς δεν πρέπει να διστάσουμε να επισκεφθούμε τους παρανοϊκούς Τούρκους στον τόπο νοσηλείας τους. Το δίκαιο, στο τέλος κάθε σταδίου της ιστορίας, διαπλάθεται ανάλογα με τη βούληση αυτού που θέλει να είναι ισχυρός επί του πεδίου. Ισχυρός είναι αυτός που θέλει να ζήσει. Θέλουμε ως έθνος να ζήσουμε; Αν θέλουμε την εθνική μας συνέχεια, ενωμένοι σαν μια γροθιά, ας το αποδείξουμε!..
*Ο κ. Αντωνάκης είναι διδάκτωρ Πολιτικών Επιστημών και Διεθνών Σχέσεων και γεωπολιτικός αναλυτής
Εφημερίδα Απογευματινή
