Ο σπουδαίος (κι ας μην τον ενδιέφεραν τίτλοι, ετικέτες, ταμπέλες και οτιδήποτε παρεμφερές) ηθοποιός και σκηνοθέτης Στέφανος Ληναίος άφησε τα εγκόσμια, στα 98, το περασμένο Σάββατο. Με τη χθεσινή ημέρα της αποτέφρωσής του στη Ριτσώνα (κάτι που πληροφορηθήκαμε εκ των υστέρων καθώς υπήρξε επιθυμία της οικογένειάς του) να βυθίζει στη θλίψη τον καλλιτεχνικό κόσμο, τα παιδιά και την 86χρονη σύζυγό του, επίσης καταξιωμένη ηθοποιό, Έλλη Φωτίου, με την οποία συνυπήρξαν εβδομήντα χρόνια.
Γνωρίστηκαν το 1957, παντρεύτηκαν το 1963 και ήταν πάντα αχώριστοι. Απέκτησαν τον Αλέξη και τη Μαργαρίτα, η οποία ανακοίνωσε το μοιραίο με ένα άκρως συγκινητικό κείμενο: «Καλό ταξίδι πατέρα. Έφυγες πλήρης και πλήρης ημερών, χαμογελαστός, γεμάτος αγάπη. Πάλεψες για ό,τι θεωρούσες έντιμο, δίκαιο, δημοκρατικό. Αγώνες, αγωνίες, εξορίες, οικονομικές καταστροφές, πολιτικές απογοητεύσεις – τα αντιμετώπισες και τα ξεπέρασες. Ο δρόμος είχε θέατρο, ραδιόφωνα, κείμενα, βιβλία, συνδικαλισμό… Σε όλα άφησες το ισχυρό σου αποτύπωμα. Για καλό κατευόδιο, σου χαρίζω τον ήλιο της άνοιξης, την ευωδιά του λουλουδιού της νεραντζιάς, τη γεύση του παγωτού καϊμάκι και τη θέα του Μεσσηνιακού κόλπου που αγαπούσες. Κι έναν ελληνικό καφέ, σαν αυτό που έπινες κάθε απόγευμα με τη μαμά. Αυτά πατέρα. Καλό δρόμο».
Με τη Φωτίου, με την οποία χαίρονταν και το εγγόνι τους πέρα από τα παιδιά τους, καθιερώθηκαν και ως τηλεοπτικό ζευγάρι, πρωταγωνιστώντας το 1972, αρχικά, στη σειρά-θρίλερ «Ο άνθρωπος δίχως πρόσωπο» στην ΕΙΡΤ, η επιτυχία της οποίας οδήγησε στον «Εφιάλτη». Έπειτα ήρθε η «Ετυμηγορία». Παράλληλα είχαν το θέατρο.
Ο βαφτισμένος Διονύσιος Μυτιληναίος, γεννήθηκε στη Μεσσήνη το 1928, τέλειωσε στην Αθήνα τη «Σχολή Θεάτρου» του Σωκράτη Καραντινού και το Μορφωτικό Σύλλογο Αθήναιον, φοίτησε ένα χρόνο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συνέχισε με λονδρέζικη σχολή Δραματικής. Από τους πρώτους εκφωνητές ειδήσεων του ΕΙΡ στα στούντιο του Ζαππείου, πρωτοανέβηκε στη σκηνή στο «Κοτοπούλη» το 1954. Έκτοτε και για δεκαπέντε συναπτά έτη, μεσουράνησε παίζοντας σχεδόν με όλους τους αθηναϊκούς θιάσους. Ιδρυτικό στέλεχος της κίνησης «Δωδέκατη Αυλαία», του πρώτου Εταιρικού Θιάσου του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών «Άρμα Θεάτρου», μετά τη διάλυσή του από τη δικτατορία, αυτοεξορίστηκε στο Λονδίνο.
Από το BBC και την Deutsche Welle στο πλατό και το σανίδι
Εκπρόσωπος του εργατικού ΠΑΜ στην Ευρώπη, μέλος του αντιδικτατορικού αγώνα, εργάστηκε στο ελληνικό παράρτημα του BBC και στις ελληνικές εκπομπές της Deutsche Welle από το 1967 έως το 1970, δημιουργώντας, με Έλληνες και Βρετανούς ηθοποιούς, καλλιτεχνική ομάδα με την οποία παρουσίασαν σε βρετανικά πανεπιστήμια πολιτικά και λογοτεχνικά κείμενα κατά της δικτατορίας. Το 1970, επανερχόμενος στην Ελλάδα, δημιούργησε με την Έλλη Φωτίου το «Σύγχρονο Ελληνικό Θέατρο». Παρουσίασαν έπειτα στο θέατρο «Άλφα», άνω των 40 ελληνικών και ξένων έργων, που σκηνοθέτησε εκείνος. Ανάμεσά τους, μεγάλες επιτυχίες όπως «Καληνύχτα Μαργαρίτα», «Δεν πληρώνω Δεν πληρώνω», «Παράσιτα». Όλα, χωρίς να παρεκκλίνει από τα «πιστεύω», ούτε από το μότο του, που συνοψιζόταν σε μία πρόταση: «Δεν με ενδιαφέρει να είμαι σπουδαίος, αλλά ωφέλιμος». Στον κινηματογράφο υπήρξε επιλεκτικός, αλλά και εκεί άφησε ηχηρό αποτύπωμα, με χαρακτηριστικές ερμηνείες του στα φιλμ «Μιας πεντάρας νιάτα», «Η κόμισσα της φάμπρικας», «Αγάπη και θύελλα».
Το πρώτο θεατρικό του που παρουσίασε με τη Φωτίου στο «Άλφα» ήταν το «Τυχαίο ατύχημα», που άφησε εποχή. Η πολιτική, στην οποία είχε «μπολιαστεί» από νεαρός, τον απογοήτευσε: το 1986 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Αθηναίων και το 1989 εκλέχθηκε βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Εγκατέλειψε την πολιτική, καθώς «υπηρετεί τη σκοπιμότητα, ενώ η τέχνη την αλήθεια», όπως υποστήριζε. Από τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις του ήταν το 2019, σε εκδήλωση για την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης.
Εφημερίδα Απογευματινή
