Μεταμεσονύχτιες συναυλίες, αλλά και κινηματογραφικές προβολές μεταμορφώνουν φέτος το καλοκαίρι τον πολιτιστικό χώρο «Πειραιώς 260» του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου, στον Ταύρο, σε ένα «ζωντανό» σημείο συνάντησης τις μικρές ώρες.
«AFTER»
Το μουσικό πρόγραμμα «AFTER» είναι μια σύνθεση μουσικών live, που δημιουργεί ένα μωσαϊκό ήχων και διαθέσεων, όπου η τζαζ διαδέχεται το rock, live DJ sets αποκαλύπτουν νέες προσεγγίσεις, ενώ μουσικές performances δοκιμάζουν τα όρια της σκηνικής και ηχητικής έκφρασης. Ένα «AFTER» που συστήνει την «Πειραιώς 260» ως έναν micro-συναυλιακό χώρο, παρουσιάζοντας ένα αυτούσιο καλλιτεχνικό γεγονός. Το κοινό, χωρίς να περιορίζεται ακίνητο σε μία θέση, απολαμβάνει τις συναυλίες σε δύο εντελώς διαφορετικές ζώνες του χώρου, τον Κήπο και την Πλατεία.
Στις 20 Ιουλίου, στην Πλατεία, ο DJ, παραγωγός και πολυοργανίστας Nikkolas Dashy θα επικοινωνήσει με το κοινό κινούμενος ανάμεσα στη house και τα tech grooves, τις afrohouse αποχρώσεις, με μεσογειακές αναφορές.
Στις 22 Ιουλίου, η Billie Kark θα παρουσιάσει μια δυναμική συναυλία, που συνδυάζει τον ηλεκτρονικό ήχο με παραδοσιακές επιρροές, διαμορφώνοντας ένα ζωντανό και πολυδιάστατο ηχητικό τοπίο. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει κομμάτια από τον νέο και τον προηγούμενο δίσκο της, καθώς και ευφάνταστες διασκευές παραδοσιακών τραγουδιών.
Στις 27 Ιουλίου θα γίνει το πάρτι λήξης του φεστιβάλ, ένα πανηγύρι με το μουσικό σχήμα ελληνικής παραδοσιακής μουσικής «Κιντέρια». Με βασικό άξονα το γλέντι και τη ζωντανή σχέση μουσικής και χορού, οι μουσικοί παίζουν και τραγουδούν παραδοσιακά κομμάτια από την Ήπειρο έως τη Θράκη και από τη Μακεδονία έως τα Δωδεκάνησα. Η ονομασία τους παραπέμπει στο τουρκικό keder, δηλαδή τη θλίψη και τον καημό, έναν από τους σταθερούς άξονες της δημοτικής στιχουργίας.
«Έναστρος ουρανός – Έναστρες νύχτες»
Από την άλλη, όταν όλοι κοιμούνται τα μεσάνυχτα, κάποιοι επιλέγουν τα συναρπαστικά κινηματογραφικά ταξίδια. Το νέο φεστιβάλ με τίτλο «Έναστρος ουρανός – Έναστρες νύχτες» του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου παρουσιάζει έργα που έχουν κινηματογραφηθεί με ιδιαίτερο τρόπο. Σύγχρονοι δημιουργοί συνθέτουν ένα πολυφωνικό πεδίο, όπου το θέατρο, ο χορός και η περφόρμανς συνομιλούν με τον κινηματογράφο. Συστήνεται έτσι –μέσω του κινηματογράφου αυτήν τη φορά– ο μακροχρόνιος διάλογος του φεστιβάλ με τη σύγχρονη περφόρμανς και τα έργα-ορόσημα του 20ού και 21ου αιώνα.
Μετά τις προβολές του «Άμλετ» (1997) του Eimuntas Nekrosius, που φέρει όλη τη μεστότητα της λιθουανικής σχολής, του «Fase» (2002) του Thierry De Mey, έργου αναφοράς στην εξέλιξη του ευρωπαϊκού σύγχρονου χορού, του μονολόγου «Insenso» του Μιχαήλ Μαρμαρινού, της μουσικοθεατρικής παράστασης «Βάκχες» (2002) των Johan Simons και Paul Koek και του γερμανικού «Murx den Europäer! Murx ihn! Murx ihn! Murx ihn! Murx ihn ab!» του Christoph Marthaler, σειρά παίρνουν ακόμη δύο εξαιρετικές προβολές.
Στις 21 Ιουλίου το κοινό θα μπορέσει να απολαύσει το «Inferno» του Romeo Castellucci, μία από τις πιο συγκλονιστικές και μεταμορφωτικές θεατρικές εμπειρίες της δεκαετίας του 2000. Πρόκειται για ένα έργο που αναδιαμόρφωσε τα όρια ανάμεσα στην εικόνα, την performance και το μεταφυσικό θέατρο. Η κόλαση του Δάντη, στον παραστατικό κόσμο του Romeo Castellucci, μεταφέρεται ως μια ακραία εμπειρία ομορφιάς, τρόμου και αποκάλυψης, με τον κίνδυνο να γίνεται το επίκεντρο της θεατρικής εμπειρίας.
Τέλος, στις 24 Ιουλίου θα δούμε και το «Satantango» του Ούγγρου σκηνοθέτη Béla Tarr, που θεωρείται το «ιερό δισκοπότηρο» του art-house κινηματογράφου, με τα καθηλωτικά πλάνα και το ασυμβίβαστο όραμα της ανθρώπινης ύπαρξης και της απελπισίας σε ένα παρακμάζον, μετακομμουνιστικό ουγγρικό χωριό. Μια υπνωτική κινηματογραφική τελετουργία, όπου ο κόσμος του Krasznahorkai (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 2025) αναδύεται ως μια σκοτεινή αλληγορία για το τέλος μιας εποχής και τη διάλυση κάθε συλλογικής ουτοπίας.
Η ταινία θα προβληθεί με ελληνικούς υπότιτλους, ενώ η συνολική διάρκειά της ξεπερνά τις επτά ώρες, με δύο ενδιάμεσα διαλείμματα.
Εφημερίδα Κυριακάτικη Απογευματινή
