Υπό νέο μανδύα επιχειρεί να πλασάρει τα ηθικοπλαστικά κηρύγματά του ο Αλέξης Τσίπρας, προτάσσοντας, ενόψει των εθνικών εκλογών, το δίλημμα «με τη διαφθορά ή την εντιμότητα». Παλαιότερα τάιζε τον ελληνικό λαό με το σανό του «ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς», που -τάχα μου- πήγαινε με τον σταυρό στο χέρι, φορούσε το φωτοστέφανο της ειλικρίνειας, δεν σήκωνε μύγα στο σπαθί της απέναντι στους ισχυρούς του χρήματος, μήτε έκανε σκοτεινές συμφωνίες με τους κακούς της διαπλοκής.
Το έπαιζαν αθώες περιστερές σε όλα, δίνοντας ρεσιτάλ ηθικής διαφορετικότητας σε σχέση με τους προηγούμενους, τους οποίους μονομερώς χαρακτήριζαν «κλέφτες και απατεώνες», μέχρι που στο τέλος έσκαγε η μία προκλητική υπόθεση μετά την άλλη και το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς πήγε… κρουαζιέρα με τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα επάνω στη θαλαμηγό γνωστού εφοπλιστή στα ανοιχτά του Ιονίου, λίγες ημέρες μετά την τραγωδία στο Μάτι.
Ο Αλέξης Τσίπρας, που χρησιμοποίησε και στο παρελθόν τη στρατηγική της «ηθικολογίας» για να βλάψει τους πολιτικούς του αντιπάλους, πιστεύει ότι με το ίδιο αφήγημα, ελαφρώς παραλλαγμένο, θα δρέψει εκλογικές δάφνες. Το έργο αυτό το έχουμε ξαναδεί και οι παραστάσεις που ανεβάζει ο Αλ. Τσίπρας, με τους γνωστούς θεατρινισμούς του, δεν κόβουν εισιτήρια.
Ως ανερχόμενος πρωθυπουργός επένδυσε στη δόλια τακτική της προληπτικής δυσφήμησης των πολιτικών του αντιπάλων, χαρακτηρίζοντάς τους «διεφθαρμένους, ανέντιμους, υπηρέτες της διαπλοκής που χρεοκόπησαν τη χώρα». Και, αφού έπιασε τόπο η μέθοδος αυτή που ακολούθησε, στη συνέχεια (επειδή δεν επαληθεύονταν τα κοσμητικά επίθετα που τους είχε προσάψει και για να μην απογοητεύσει τον κόσμο που τον είχε πιστέψει) προσπαθούσε να προσδώσει αληθοφανή υπόσταση στο ηθικοπλαστικό αφήγημά του, στήνοντας σκευωρίες τύπου Novartis, ή πιέζοντας επιχειρηματίες να «δώσουν» επιβαρυντικά στοιχεία εναντίον της Μαρέβας, της συζύγου του τότε αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κυριάκου Μητσοτάκη.
Για μια καρέκλα αδειανή, για έναν Αλέξη
Η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στην κεντρική πολιτική σκηνή της χώρας μέσα από τη δημιουργία νέου κόμματος, το οποίο απαρτίζεται από πρώην στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και κάτι δυσαρεστημένους πασόκους, στερείται κοινωνικής δυναμικής, καθώς εκείνο που όλοι βλέπουμε είναι ένα «ανακάτεμα» της τράπουλας στον ευρύτερο κομματικό μικρόκοσμο της Κεντροαριστεράς, που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με την ανάπτυξη ενός ισχυρού ρεύματος υπέρ του πρώην πρωθυπουργού, που να γεννά ελπίδες ανατροπής της σημερινής κυβέρνησης με όρους… ιστορικής αλλαγής και προοδευτικής κοσμογονίας.
Ταυτόχρονα, είμαστε μάρτυρες μιας συντονισμένης προπαγάνδας, η οποία έχει στηθεί από κάποια Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, δημοσιογράφους-οπαδούς του Αλ. Τσίπρα, και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, με πρώτον και καλύτερο τον πρόεδρό του κ. Σωκράτη Φάμελλο, οι οποίοι δείχνουν να τελούν υπό καθεστώς απελπισμένης ψυχολογικής αυθυποβολής, που αγγίζει τα όρια της δουλικής παράκρουσης, με σκοπό να μετατρέψουν τις ατομικές τους ανασφάλειες και την ωφελιμιστική υποταγή τους στον ίδιο σε «εθνικής εμβέλειας λύση».
Εμφανίζουν δηλαδή τον πρώην πρωθυπουργό ως… γιγαντοτεράστιο παίκτη και καταλύτη εξελίξεων σε επίπεδο κοινωνίας, ενώ ο ντόρος που προκαλούν με τη στάση τους δεν είναι απότοκο μιας ιστορικής κοινωνικής αναγκαιότητας, αλλά ενός τυχοδιωκτικού success story, με σημείο αναφοράς τον Αλ. Τσίπρα, επάνω στον οποίο επιχειρούν να στερεώσουν (ξανά) τις πολιτικές τους καριέρες. Δηλαδή κοιτάνε πώς θα επανεκλεγούν βουλευτές και ποσώς νοιάζονται για την ανατροπή της σημερινής κυβέρνησης στη βάση ιδεολογικών διαφορών και διαχωριστικών προταγμάτων.
Γιατί άραγε τρεις κι ο κούκος στο Athens Pride;
Τα κινήματα για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αποδυναμώνονται όταν σε αυτά σκάνε μύτη οι «επαγγελματίες» επαναστάτες, διεκδικώντας πρωταγωνιστικό ρόλο, με σκοπό να τα καπελώσουν και να τα καθοδηγήσουν εκεί που γουστάρουν για να ικανοποιήσουν τις ιδεοληψίες τους. Κάπως έτσι, στα μάτια της κοινής γνώμης απώλεσε την αξιοπιστία του και το περίφημο «φεστιβάλ περηφάνιας», που οργάνωσαν οι απανταχού ομοφυλόφιλοι της χώρας στο κέντρο της Αθήνας, το οποίο εξελίχθηκε σε «ωδή στην Παλαιστίνη», με σκληροπυρηνικά λογύδρια εναντίον της συμμαχίας της χώρας με το Ισραήλ, σε συγκινητικά ξεσπάσματα υπέρ της ελεύθερης μετανάστευσης και μπόλικες αιχμές εναντίον της κυβέρνησης για ζητήματα της τρέχουσας επικαιρότητας.
Η ατζέντα τους ήταν εκτός ατζέντας, καθώς κάποιοι εκ των ομιλητών στο Gay Pride βρήκαν τζάμπα βήμα για να προπαγανδίσουν άσχετες θέσεις τους, επί άλλων ζητημάτων και θεμάτων, και με αυθαίρετο τρόπο να τις παρουσιάσουν ως κεντρική προτεραιότητα της αγωνίας της γκέι κοινότητας. Πάντως, αν οι ίδιοι νομίζουν ότι για τους γκέι είναι… αναγκαίοι, επειδή τους στηρίζουν για να προπαγανδίζουν τα «αλλότρια» ιδεολογήματά τους, καλό θα είναι να προβληματιστούν, γιατί στο φετινό φεστιβάλ δεν υπήρχε μαζική συμμετοχή.
Εφημερίδα Απογευματινή
