Δεν είναι μια δημοκρατία δυτικού τύπου με ατομικές ελευθερίες και συνταγματικές εγγυήσεις που λειτουργούν. Ειδικά μετά τα όσα έχουν συμβεί από το 2016. Η ηγεσία της αντιπολίτευσης βρίσκεται στη φυλακή. Ομοίως δεκάδες χιλιάδες στρατιωτικοί, πανεπιστημιακοί, δικαστές, δημόσιοι υπάλληλοι. Οι κατηγορούμενοι ως οπαδοί του Γκιουλέν και της φατρίας του. Αλλά και δημοσιογράφοι, αναλυτές, διανοούμενοι και ούτω καθεξής. Οι λόγοι εθνικής ασφαλείας στην Τουρκία έχουν γίνει μια ευρεία κατηγορία στην οποία χωρούν όλα και όλοι όσοι θεωρηθούν ή χαρακτηρισθούν εχθροί του καθεστώτος Ερντογάν και της κυριαρχίας του AKP. Ακόμη και οι περιφερειακές εκλογές έχουν γίνει περιπέτεια στην Τουρκία, με τους εκλεγμένους δημάρχους ή περιφερειάρχες να χάνουν το αξίωμά τους παρά την επικράτησή τους στις κάλπες εκ των υστέρων, με εκλεκτούς του καθεστώτος να αναλαμβάνουν διοριζόμενοι το αξίωμα και τις αρμοδιότητές τους.
Πέραν όμως της κατάστασης της δημοκρατίας στην Τουρκία, που όλο και περισσότερο προσομοιάζει με σουλτανάτο, ο εγκλωβισμός της στην ασιατική ακτή και ενδοχώρα εκφράζεται και μέσα από τη διεθνή πολιτική της. Για παράδειγμα, από την πλευρά της αντιπολίτευσης του Ρεπουμπλικανικού Λαϊκού Κόμματος (CHP) και του επικεφαλής Οζτουρκμέν ασκείται κριτική και εντός της Εθνοσυνέλευσης, όπως συνέβη και την Πέμπτη ότι δεν γίνονται οι απαραίτητες κινήσεις για να ισχυροποιηθεί και να εμπεδωθεί η αυθαίρετη κυριαρχία της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. «Η “Γαλάζια Πατρίδα” δεν υπερασπίζεται με λόγια», υποστήριξε η αντιπολίτευση καλώντας την κυβέρνηση να επικαιροποιήσει τον στρατιωτικό σχεδιασμό της και να ενισχύσει την παρουσία των τουρκικών ενόπλων δυνάμεων στην περιοχή σε συνεννόηση με την τουρκοκυπριακή πλευρά. Αναφερόμενος ο Οζτουρκμέν στη συμμαχία Ισραήλ, Ελλάδας, Κύπρου την οποία στηρίζουν και οι ΗΠΑ, διερωτήθει πώς θα υποστηριχθούν οι διεκδικήσεις της στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο χωρίς ισχυρή παρουσία πολεμικής αεροπορίας και ναυτικού; Στα «κατηγορώ» της αντιπολίτευσης απάντησε ο παρών υπουργός Εξωτερικών, Φιντάν, με μια μελετημένη και ελεγχόμενης πρόκλησης προς την Ελλάδα δήλωση : «Βασικός στόχος μας στις σχέσεις με την Ελλάδα είναι να προχωρήσουμε με αντίληψη καλής γειτονίας και συνεργασίας. Ωστόσο θα συνεχίσουμε και την αποφασιστική μας στάση απέναντι σε βήματα που θα έβλαπταν τα εθνικά μας συμφέροντα και τα δικαιώματα των ομογενών μας στη Δυτική Θράκη και τα Δωδεκάνησα». Αν επικεντρωθούμε στη δήλωση είναι εξοργιστική επειδή αναφέρεται σε εδάφη, περιοχές και κατοίκους της Ελλάδας. Όλα αυτά όμως εξελίχθηκαν στη συζήτηση του προϋπολογισμού της Τουρκίας για το 2027. Με τον εθνικισμό η καθεστωτική Τουρκία, αφού ό,τι επιλέγει να πει η αντιπολίτευση είναι ελεγχόμενο από το καθεστώς, προσπαθεί να αντιμετωπίσει πολιτικά την οικονομική, δημοσιονομική, νομισματική δυστοπία της.
Η κατάσταση στην καθημερινότητα του ογκώδους πληθυσμού της είναι απελπιστική και ο πληθωρισμός τρέχει με εφιαλτικούς ρυθμούς. Η λύση όμως αυτή δεν έχει μεγάλα περιθώρια και το γεγονός ότι η Άγκυρα κατευθύνει μεγάλες δαπάνες στην παρασκηνιακή εξωτερική διπλωματία της (αποτιμώμενη σε δολάρια) και όχι για τη στήριξη της οικονομικής ζωής και τις κοινωνικές δαπάνες στο εσωτερικό της, αργά ή γρήγορα θα τη φέρει προ εκρηκτικών καταστάσεων παρά τον δεσποτισμό της διακυβέρνησης Ερντογάν.
Πέραν των άλλων η Τουρκία με τις θεωρίες της «Γαλάζιας Πατρίδας», έωλα μνημόνια όπως αυτό με τη Λιβύη που επιχειρεί να εγκλωβίσει όλες τις παράκτιες χώρες της Ανατολικής Μεσογείου μεταξύ αυτών την Ελλάδα και την Κύπρο, να μην μπορούν να οριοθετήσουν χωρίς ρίσκο τις οικονομικές τους ζώνες και να ενισχύσουν την ανάπτυξη και τη διεύρυνση των οικονομιών τους, αλλά ακόμη και με τον τρόπο που χειρίζεται τη Βόρεια Κύπρο που έχει υπό την κατοχή της, τελικά εγκλωβίζεται. Μοιάζει όλο και πιο πολύ με το Ιράν ως προς τον γεωπολιτικό και περιφερειακό ρόλο που διατηρεί. Χωρίς ΑΟΖ μένει και αυτή σε φάση ακινησίας σε σχέση με την οικονομική, ενεργειακή και εμπορική δραστηριότητα που θα είχε αναπτυχθεί. Η Τουρκία είναι θύμα του «μύθου» που η ίδια έκτισε για τον εαυτό της και το μέλλον της τελικά μοιάζει όλο και πιο θολό.
Εφημερίδα Απογευματινή









