Πίσω από τα γενναιόδωρα ταξίματα του Αλέξη Τσίπρα και του Νίκου Ανδρουλάκη για δωρεάν μετακινήσεις στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς αναδεικνύεται η «αθηνοκεντρική» τους μεροληψία, καθώς ένα τέτοιο μέτρο γεννά διακρίσεις σε βάρος των πολιτών της επαρχίας, οι οποίοι δεν άκουσαν από τα χείλη τους μια πρόταση για «τζάμπα» διαδρομές, τις οποίες θα επιδοτεί το κράτος και για τους ίδιους. Το κόστος μετακίνησης για την «άλλη Ελλάδα», την ορεινή και τη νησιωτική, είναι 100 φορές μεγαλύτερο από ένα εισιτήριο στις αστικές συγκοινωνίες της Αττικής που κοστίζει 1,20 ευρώ και για τους φοιτητές 60 λεπτά.
Επίσης, μέσα από την… κιμπάρικη παροχή τους, δίνουν την εντύπωση ότι προάγουν μια κοινωνία της ήσσονος προσπάθειας, την οποία κανακεύουν με «γούτσου γούτσου» χαϊδολογήματα και (αντί να της δίνουν κίνητρα παραγωγικότητας και εργατικότητας με την εξασφάλιση εγγυήσεων προς αυτήν την κατεύθυνση) επιχειρούν να την προσεταιριστούν με κορόνες φτηνού λαϊκισμού.
Και εδώ φαίνεται η διαφορά ανάμεσα στις πρακτικές και κοστολογημένες διευκολύνσεις που προσφέρει η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας στους νέους, ενθαρρύνοντάς τους να εργάζονται με μηδενικό φόρο εισοδήματος, σε σύγκριση με τις προτάσεις της αντιπολίτευσης που «αβαντάρουν» τη φιλοσοφία του «τζάμπα», εκπαιδεύοντας τον κόσμο στην κουλτούρα των «τεμπέληδων της εύφορης κοιλάδας» και της υιοθέτησης ενός κρατικοδίαιτου τρόπου ζωής, που θεσμοθετεί έναν στρεβλό «δικαιωματισμό» με σημείο αναφοράς την επιδότηση της ανεργίας και της… αεργίας.
Καλύτερα με… ελευθέρας στα πανεπιστήμια, παρά με 3% στη Βουλή
Το θέμα δεν είναι, εάν θα καταργηθούν οι Πανελλαδικές εξετάσεις, ώστε οι πάντες να έχουν πρόσβαση στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, αλλά εάν κάποια στιγμή η πολιτεία θα θεσμοθετήσει με συνταγματικό τρόπο το να μην έχουν δικαίωμα εισόδου στη Βουλή κόμματα του 3% και 4%, τα οποία συνήθως είναι… μονοπρόσωπες πολιτικές εταιρείες, οι οποίες επιβαρύνουν τον κρατικό Προϋπολογισμό και δεν προσφέρουν καμία απολύτως λύση στη διακυβέρνηση της χώρας.
Είναι προτιμότερο να δίνεται η ευκαιρία στους μαθητές να εισέλθουν στα ΑΕΙ χωρίς εξετάσεις, παρά να βλέπουμε στη Βουλή κόμματα με μηδενική κοινωνική αποδοχή, τα οποία απολαμβάνουν πλουσιοπάροχες ανέσεις, σε συλλογικό ή ατομικό επίπεδο. Ας καταργηθούν οι Πανελλαδικές εξετάσεις, και ας αυξηθεί το όριο εισόδου στη Βουλή για κόμματα που οι επικεφαλής τους κοιτούν πώς θα αρπάξουν την κρατική επιχορήγηση και μετά… ζουν τον μύθο τους στο ελληνικό Κοινοβούλιο. Ο πήχυς των απαιτήσεων πρέπει να ανέβει υψηλότερα και το 3% πρέπει να καταργηθεί, γιατί τείνει να εξελιχθεί σε ευκαιριακή μπίζνα του κάθε πολιτικού τυχοδιώκτη.
Τι άλλο θα πει το στόμα τους πια; Ο Αλέξης… Τζοκόντα
Οφείλω να ομολογήσω ότι ο Αλέξης Τσίπρας έχει και κάποιους φανατικούς οπαδούς από τον καλλιτεχνικό χώρο, οι οποίοι για χάρη του διακινδυνεύουν την επαγγελματική τους αξιοπρέπεια και σοβαρότητα. Ανάμεσα σε αυτούς και ο γνωστός ηθοποιός Αιμίλιος Χειλάκης, ο οποίος δεν κάνει άλλη δουλειά στις δημόσιες εμφανίσεις του απ’ το να πασχίζει απεγνωσμένα να μας πείσει ότι ο Αλέξης Τσίπρας είναι το «κάτι άλλο», το «θεϊκό», ο «ένας και μοναδικός», ο «ανεπανάληπτος». Σπαταλά τόση φαιά ουσία για να… δώσει πόνο υπέρ του Αλέξη Τσίπρα, που έφτασε στο σημείο να τον παρομοιάσει με την Τζοκόντα (!). Δηλαδή με το αριστουργηματικό πορτρέτο της Μόνα Λίζα από τον Λεονάρντο ντα Βίντσι, ελπίζοντας ότι με τέτοιου επιπέδου κωμικούς συσχετισμούς θα δημιουργήσει θετικούς συνειρμούς υπέρ του.
Σύμφωνα λοιπόν με την «ψαγμένη» ανάλυση του Αιμίλιου Χειλάκη: «Ο Τσίπρας είναι σαν τον πίνακα της Τζοκόντα. Απ’ όποια πλευρά και να τον κοιτάξεις, νομίζεις ότι σε κοιτάει. Νομίζεις ότι σου μιλάει, σαν να απευθύνεται σε σένα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Εν τω μεταξύ, ο Αλ. Τσίπρας, όταν ανακοίνωσε τη δημιουργία νέου κόμματος στο Θησείο, έχοντας για παρουσιαστή πάλι τον Αιμίλιο Χειλάκη στη σχετική εκδήλωση, σε επικοινωνιακό επίπεδο δεν θύμιζε «Μόνα Λιζα», αλλά τους «χαρτοπαίκτες» από τον ομώνυμο πίνακα του Πολ Σεζάν.
Εφημερίδα Απογευματινή
