Σε μια Ελλάδα που βαδίζει στον δρόμο για τις επικείμενες εθνικές εκλογές, με αναλύσεις επί αναλύσεων από παντός είδους… ειδικούς να δίνουν και να παίρνουν, κόμματα και πολιτικούς αρχηγούς να παίζουν τα ρέστα τους ώστε να πείσουν για το οικονομικό πρόγραμμά τους, αποδομώντας ταυτόχρονα τις θέσεις των αντιπάλων με μια ρητορική που παραπέμπει σε προηγούμενες δεκαετίες και με τους Έλληνες να προσπαθούν να βγάλουν συμπέρασμα τι μέλλει γενέσθαι, έρχεται στην επικαιρότητα ένα συμβάν που κάνει όλα τα παραπάνω να φαίνονται μικρά και ασήμαντα. Που θυμίζει τις πραγματικές αξίες της ζωής και υπογραμμίζει με τον πλέον εμφατικό τρόπο ότι στην Ελλάδα του 2026 τα αυτονόητα εξακολουθούν σε μεγάλο βαθμό να συνιστούν ζητούμενα.
Η απώλεια του Γιώργου Μαζωνάκη, εκτός της μουσικής της διάστασης, μιας και έφυγε από τη ζωή ένας από τους πλέον δημοφιλείς και επιδραστικούς καλλιτέχνες στη χώρα τις τελευταίες δεκαετίες, ήρθε να καταστήσει εκ νέου επίκαιρη την παράμετρο της επικίνδυνα συνεχιζόμενης απουσίας υποδομών και λειτουργιών, οι οποίες θα προλάμβαναν την εγκληματική προδιάθεση του κάθε… σκιτζή, που στην προκειμένη περίπτωση λανσαριζόταν ως γιατρός (αφού δυστυχώς αντίστοιχα φαινόμενα ευδοκιμούν σε κάθε έκφανση της εγχώριας κοινωνικής ζωής).
Γιατί, ναι, προφανώς και δεν περιμένει κανείς να εντοπίζεται και να ελέγχεται κάθε τέτοιου είδους… φιντάνι που ξεπετάγεται υποσχόμενο φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Ούτε βεβαίως μπορεί να παραγνωρίσει κανείς τον απολύτως υπολογίσιμο και κομβικό παράγοντα της ατομικής ευθύνης, ο οποίος κυρίως στις μέρες μας πρέπει να συνοδεύει κάθε κομμάτι των επιλογών μας, πολλώ δε μάλλον όταν μιλάμε για ζητήματα υγείας. Και επιπλέον, όταν στην… παγίδα της παραϊατρικής πέφτουν άνθρωποι με ισχυρό στίγμα στο επαγγελματικό και κοινωνικό πεδίο.
Όμως, πραγματικά, ποιος μπορεί να αφήσει στην άκρη τις διαχρονικές ασθένειες της ελληνικής κοινωνίας, που -όσα βήματα και αν κάνει μπροστά σε σημαντικούς τομείς- εκείνες δείχνουν να παραμένουν στον οργανισμό της και να κάνουν την εμφάνισή τους σε στιγμές ανύποπτες και μάλιστα με οδυνηρές συνέπειες; Ο τρόπος με τον οποίο έφυγε από τη ζωή ο Γιώργος Μαζωνάκης αποκάλυψε μια σκοτεινή φάμπρικα, από αυτές που ευδοκιμούν μονίμως στη χώρα εξαιτίας της έλλειψης δομών σε ό,τι αφορά απαιτούμενους ελέγχους και μηχανισμούς αποτροπής. Μόνο που εδώ τα συγκεκριμένα κενά δεν αφορούν τις γνωστές καθυστερήσεις σχετικά με την εξυπηρέτηση των πολιτών σε επίπεδο κρατικής μηχανής, αλλά έχουν να κάνουν με την ίδια τη ζωή των ασθενών-θυμάτων.
Ως εκ τούτου, θα πρέπει να δοθούν απαντήσεις για τα ανύπαρκτα ανακλαστικά της πολιτείας αλλά και να προκύψουν δεσμεύσεις ότι -αν μη τι άλλο- θα μπει ένα φρένο στην όλη κατάσταση. Προφανώς και το κράτος δεν μπορεί να είναι παντού. Προφανώς καμία χώρα δεν μπορεί να ελέγξει την εγκληματική δράση στο σύνολό της. Υποχρέωση όμως των Αρχών είναι να μαθαίνουν από όσα συμβαίνουν ώστε τουλάχιστον να περιοριστούν νέες τραγωδίες και να παραδειγματιστούν οι θύτες.
Αυτή είναι η μία πλευρά. Γιατί υπάρχει και η άλλη. Η προσπάθεια δηλαδή να μπει πολιτικό ή κομματικό πρόσημο σε ένα τέτοιο τραγικό συμβάν χάριν τηλεθέασης ή εξυπηρέτησης μικροκομματικών στοχεύσεων. Και ενώ είναι παρήγορο που οι περισσότερες σώφρονες πολιτικές δυνάμεις δεν μπήκαν σε αυτήν τη διαδικασία, καταδεικνύοντας ότι κάτι έχει αλλάξει στη χώρα ως προς τη διαχείριση του αυτονόητου, ουδείς μπορεί να παραγνωρίσει το εμφανές άγχος ορισμένων εκπροσώπων του σιναφιού μας, που προσεγγίζουν την υπόθεση με οπτική γωνία άλλων ετών, βγαλμένη από τα πιο γραφικά ριάλιτι της ελληνικής τηλεόρασης. Ευτυχώς όμως, η πλειονότητα πράττει αυτό που πρέπει με τη δέουσα σοβαρότητα, αναζητώντας ευθύνες και επιχειρώντας να βάλει το μαχαίρι στο κόκαλο χωρίς επιτηδευμένους παροξυσμούς και κρυφές ατζέντες.
Ο επίλογος δεν θα μπορούσε να μην ανήκει στο κενό που άφησε στην εγχώρια δισκογραφία ο Γιώργος Μαζωνάκης. Ένας κανονικός Πειραιώτης από τη Νίκαια, που με το μοναδικό ταλέντο του και τον ιδιαίτερο χαρακτήρα του (ανθρώπινα και καλλιτεχνικά) κατέκτησε τις μεγάλες πίστες, τραγούδησε κομμάτια κάποια από τα οποία έχουν περάσει ήδη στη μουσική ιστορία της χώρας και συγκίνησε εκατομμύρια Ελλήνων στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Έκανε ένα ταξίδι ζωής που αποτελούσε όνειρο, έζησε τα πάθη και τις αδυναμίες του στο έπακρον, ακόμη και αν του στοίχιζαν μέχρι το τέλος, και γύρισε στη γειτονιά από όπου ξεκίνησε. Έδειξε ότι πράγματι «ανήκε μόνο στον εαυτό του και τα όνειρά του» χωρίς συμβιβασμούς.
Εφημερίδα Απογευματινή
